Architektura MuratorBibliotekaPotrzeby osób starszych w obiektach z funkcją opieki

Potrzeby osób starszych w obiektach z funkcją opieki

Średnia długość życia wzrosła w ciągu ostatniego półwiecza – niemal 20 lat w przypadku kobiet i prawie 18 w przypadku mężczyzn. Zgodnie z rokowaniami w połowie XXI wieku osoby powyżej 65 i więcej lat będą stanowiły trzecią część społeczeństwa. Książka Elżbiety D. Niezabitowskiej, Anny Szewczenko i Iwony Benek jest poradnikiem zawierającym zbiór podstawowych wytycznych do projektowania, przydatnych począwszy od fazy planowania po rozwiązywanie detali wykończenia i wyposażenia wnętrz, które w ostatecznym rozrachunku stanowią o jakości codziennego życia – recenzja Piotra Lewickiego i Kazimierza Łataka.

e

W słynnym spektaklu Teatru Telewizji z roku 1967 Drewniany talerz, inscenizacji sztuki amerykańskiego dramaturga Edmunda Morrisa ze wspaniałą, wręcz legendarną rolą Kazimierza Opalińskiego, starzejący się główny bohater przegrywa rodzinną intrygę i musi odejść; zostaje oddany do domu opieki. Jego dorosłe dzieci nie będą więcej dbać o kłopotliwego teścia i ojca, zyskując więcej swobody i beztroski w codziennym życiu.

Autor sztuki, urodzony przed pierwszą wojną światową w Odessie, napisał swój dramat w 1954 roku – kiedy sam ledwie przekroczył czterdziestkę. Dla kwestii starości i starzejących się społeczeństw czas ma kluczowe i podwójne znaczenie: po pierwsze, niejako z samej definicji starzenia się, nierozerwalnie związanego z czasem, po drugie ponieważ wciąż zwiększa się średnia długość życia, a więc także średni wiek mieszkańców naszego globu. Statystyki są jednoznaczne i przeczuwamy ich wynik intuicyjnie, niemniej warto przytoczyć dane wprost ze wstępu do omawianej publikacji Politechniki Śląskiej: kiedy Morris pisał Drewniany talerz, długość życia w Polsce wynosiła średnio 61,7 lat dla kobiet i 56,1 dla mężczyzn. W roku 2014 te liczby skoczyły odpowiednio do 81,6 i 73,8 lat. A więc średnia długość życia wzrosła w ciągu ostatniego półwiecza – niemal 20 lat w przypadku kobiet i prawie 18 w przypadku mężczyzn. Zgodnie z rokowaniami w połowie XXI wieku osoby powyżej 65 i więcej lat będą stanowiły trzecią część społeczeństwa. Co istotne – i na co zwracają uwagę autorki książki – rośnie społeczny odsetek osób niepełnosprawnych, wymagających opieki z powodu długotrwałej choroby bądź dysfunkcji organizmu związanych z podeszłym wiekiem.

Na ogół studenci wydziałów architektury podczas obowiązkowych kursów na uczelniach nie poświęcają zbyt wiele czasu i serca tak prozaicznym zagadnieniom, jak projektowanie budynków dla ludzi starszych. Starość wydaje się odległa dla pokolenia dwudziestolatków, którzy wolą tworzyć stadiony, galerie sztuki czy standardowe budynki mieszkalne. Kiedy po obronie dyplomu, odbyciu praktyk i egzaminie stają się pełnoprawnymi architektami, wchodzą w profesjonalne życie wciąż jeszcze młodzi i gotowi na podbój świata, walkę o miejsce na podiach, nagrody i publikacje. Rzadko który z nich, o ile nie doświadczył tego problemu w swoim bezpośrednim otoczeniu, miał okazję poświęcić część uwagi potrzebom zniedołężniałych bliźnich czy pochylić się nad projektem obiektu użyteczności publicznej dla osób potrzebujących pomocy na co dzień. Publikacja jest poradnikiem zawierającym zbiór podstawowych wytycznych do projektowania, przydatnych począwszy od fazy planowania po rozwiązywanie detali wykończenia i wyposażenia wnętrz, które w ostatecznym rozrachunku stanowią o jakości codziennego życia. Autorki podają zasady kształtowania funkcji, wymiarowania pomieszczeń i przestrzeni komunikacyjnych czy zalecenia odnośnie do kolorystyki w domach opieki. Tekstowi towarzyszą ilustracje – zdjęcia i pomocne fragmenty rzutów. I jeśli nawet najlepsze z tych placówek nie zastąpią ich mieszkańcom bliskości rodziny, nie ukoją do końca lęku przed samotnością i śmiercią, z pewnością dobre warunki lokalowe mogą uczynić jesień życia bardziej przyjemną, łatwiejszą i godną. Wyrazy uznania dla autorek z gliwickiej politechniki za zajęcie się tak ważnym i niedocenianym tematem.

Tagi:
Polskie Las Vegas i szwagier z Corelem Lidia Klein, która jest dziś chyba najbardziej dociekliwą badaczką polskiego projektowania końca XX wieku, proponuje tu zbiór esejów o użytkowej kulturze plastycznej okresu transformacji ustrojowej. Zebrane teksty dotyczą przemian w modzie, dizajnie, projektowaniu graficznym i architekturze. Tej ostatniej poświęcono najwięcej miejsca. Każdy z autorów oświetla niezbyt odległą przeszłość stosownie do własnych poglądów, wydobywając z niej czasem te fragmenty, które wolelibyśmy pozostawić w cieniu – recenzja Grzegorza Stiasnego.
Paper in Architecture Papier to w architekturze materiał niszowy, ale zarazem fascynujący. Ma wysoką wytrzymałość na ściskanie i zginanie, a także łatwo poddaje się recyklingowi. Jerzy Łatka od razu rozwiewa podejrzenia, że chciałby papierem zastąpić cegłę lub beton, ale zwraca uwagę, że jego potencjał znacznie wykracza ponad dotychczasowe architektoniczne implementacje. Z jednej strony jest budulcem, który na różne sposoby może być używany w architekturze. Z drugiej: niedrogi i powszechnie dostępny, posiada wiele zalet sprawiających, że stanowi atrakcyjne tworzywo w budownictwie pomocowym – recenzja Piotra Kuczii.
Wiek niewinności Powieść Edith Wharton stanowi świetne uzupełnienie Koolhaasowskiego Delirycznego Nowego Jorku, który koncentrował się na inwestorach, wizjonerach i architektach, a nie na nabywcach i użytkownikach architektury. W Wieku niewinności obserwujemy, jak powstają podwaliny dla współczesnego rozwoju miast. To wówczas wykształcił się mechanizm bezrefleksyjnych wyborów mieszkaniowych – pozornie niewinny, niczym tytułowy wiek – recenzja Moniki Arczyńskiej.
Mart Stam’s Trousers. Stories From Behind the Scenes of Dutch Moral Modernism Grupa historyków architektury pod nazwą Crimson (Michael Speaks i Gerard Hadder) udowadnia, że o przeszłości można mówić anegdotycznie, z humorem i ironią. Badanie przedwojennego, holenderskiego, tzw. moralnego modernizmu jest w ich wykonaniu rozwiązywaniem detektywistycznej zagadki – recenzja Moniki Arczyńskiej.
Grundrissfibel Museumsbauten: 39 Architekturwettbewerbe in der Schweiz, Österreich und Deutschland W książce przedstawiono 212 projektów z 39 konkursów architektonicznych przeprowadzonych w latach 2002-2016 w Austrii, Niemczech i Szwajcarii. Wydawałoby się, że „muzealna gorączka”, która ogarnęła świat na przełomie wieków już opadła. Na tej fali także w Polsce udało się wznieść kilka znaczących muzealnych gmachów. Zebrany w tomie materiał świadczy, że budowlane tsunami przeszło w Europie w fazę stabilnego kulturalnego wzrostu – recenzja Grzegorza Stiasnego.
Typology: Hong Kong, Rome, New York, Buenos Aires W opinii autorów, Emanuela Christa i Christopha Gantenbeina, światy architektury i urbanistyki są ze sobą tożsame. Nie można projektować budynków w mieście bez uwzględnienia jego charakteru, nastroju i panujących tam zwyczajów. Dobór przykładów jest subiektywny, lecz pogrupowane są one w typy charakterystyczne dla nastroju zabudowy tych miejsc – recenzja Grzegorza Stiasnego.