Architektura MuratorRealizacjeWarszawski Szpital dla Dzieci

Warszawski Szpital dla Dzieci

Architekci stanęli przed zadaniem zaprojektowania budynku o skomplikowanych funkcjach medycznych przy nieregularnym kształcie działki i niewielkiej powierzchni zabudowy.

Warszawski szpital dla dzieci
Fot. Chmielewski Skała Architekci
Budynek Warszawskiego Szpitala Dla DzieciWarszawa, ul. M. Kopernika 43
AutorzyChmielewski Skała Architekci, architekci Jan Maciej Chmielewski, Jarno Chmielewski, Marcin Skała, Michał Wysokiński, Tomasz Tekień, Magdalena Kubicka
Architektura wnętrzChmielewski Skała Architekci
KonstrukcjaFC-PROJEKT, Adam Filipiuk, Andrzej Czardybon
Generalny wykonawcaWarbud SA
InwestorWarszawski Szpital Dla Dzieci SP ZOZ
Powierzchnia terenu4496.0 m²
Powierzchnia zabudowy392.0 m²
Powierzchnia użytkowa1452.0 m²
Powierzchnia całkowita1830.0 m²
Kubatura7180.0 m³
Projekt (data)2013
Data realizacji (koniec)2015

W 1875 roku w centrum Warszawy, w sąsiedztwie pałacu Staszica i pomnika Mikołaja Kopernika, powstał budynek Warszawskiego Szpitala dla Dzieci. Nowoczesna placówka publiczna, lecząca dzieci bez względu na pochodzenie i stan majątkowy, powstała dzięki staraniom dr Antoniego Sikorskiego przy wsparciu ówczesnych elit intelektualnych i finansowych Warszawy, m.in. hrabiny Aleksandry Potockiej oraz dwóch potężnych przedsiębiorców: Leopolda Kronenberga i Jana Blocha. Neorenesansowy gmach według projektu Juliana Ankiewicza stanął na dziedzińcu dawnego pałacu Słuszków, którego zabudowania zostały zaadaptowane na oficyny gospodarcze i ambulatoryjne. Instytucja funkcjonowała dzięki ofiarności i pomocy warszawiaków aż do wybuchu drugiej wojny światowej. W czasie Powstania Warszawskiego cała okolica legła w gruzach, a główny budynek szpitala był jednym z nielicznych niezniszczonych obiektów w tej części śródmieścia. Bez zmian w architekturze zewnętrznej przetrwał do naszych czasów. Po wojnie część funkcji szpitala została zlokalizowana w znajdującym się obok odbudowanym i rozbudowanym pałacu Staszica.

Warszawski szpital dla dzieci
Fot. Chmielewski Skała Architekci

W 2012 roku podjęto decyzję o budowie nowego skrzydła szpitalnego. Od początku problematyczną kwestią była planowana lokalizacja budynku – na ciasnej parceli pomiędzy zabytkowym gmachem, ulicą Kopernika i zabudowaniami szpitalnymi od strony ulicy Świętokrzyskiej. Analizę urbanistyczną możliwości wzniesienia w tym miejscu nowego obiektu powierzono cenionemu warszawskiemu urbaniście – profesorowi Janowi Chmielewskiemu z Politechniki Warszawskiej. Wynikało z niej, że inwestycja jest nie tylko możliwa do przeprowadzenia, lecz także przyczyni się do poprawy ładu przestrzennego w tym rejonie i wypełni lukę w historycznej tkance śródmieścia.

Wykonanie koncepcji architektonicznej powierzono pracowni Chmielewski Skała Architekci. Projektanci stanęli przed dużym wyzwaniem: stworzyć budynek o skomplikowanych funkcjach medycznych przy bardzo nieregularnym obrysie i niewielkiej powierzchni zabudowy. Dodatkową trudność stanowiła prowadzona równolegle budowa drugiej linii metra, ciasne sąsiedztwo istniejących zabudowań, w tym zabytkowych gmachów, oraz lokalizacja w ostrej granicy działki. Architekci zdecydowali się na unikalne rozwiązanie – blok operacyjny zlokalizowali pod ziemią w obszernej kondygnacji piwnicy, którą połączyli z pozostałą częścią kompleksu podziemnym tunelem. Dzięki takiemu zabiegowi znacznie zwiększono dostępną powierzchnię użytkową. Na pozostałych kondygnacjach znalazły się izba przyjęć, ośrodek rehabilitacji neurologicznej, ośrodek diagnostyki obrazowej, dział farmacji oraz laboratorium.

Warszawski szpital dla dzieci
Fot. Mikołaj Lelewski

Nowe skrzydło Warszawskiego Szpitala dla Dzieci to udany przykład kompromisu. Ograniczenia w postaci ciasnej, trudnej do zagospodarowania śródmiejskiej parceli, sąsiedztwa Traktu Królewskiego i XIX-wiecznych gmachów z jednej strony i wielkich modernistycznych kamienic z dwudziestolecia międzywojennego z drugiej, przyniosły zaskakująco dobre rozwiązania. Od ulicy Kopernika powstała miejska pierzeja z łagodnie zaokrąglonym narożnikiem, który swoją skalą i gabarytem nie przytłoczył zabytkowego otoczenia. Elewacje budynku pokryto siedmiocentymetrowej grubości portugalskim wapieniem o falistej powierzchni, nawiązując do kamiennych fasad stojącej po drugiej stronie narożnej, modernistycznej kamienicy. Autorom zależało na osiągnięciu efektu przestrzenności i wrażenia, jakby budynek owinięty został tekturą falistą, niczym makieta, w której nożykiem wycięto okna. W wyniku konsultacji ze stołecznym konserwatorem zabytków od strony historycznego gmachu szpitala projektanci zastosowali elewację z czarnego szkła. Uzyskany efekt odbicia sprawia, że z perspektywy pomnika Kopernika powstaje iluzja większego niż w rzeczywistości dystansu między starym a nowym obiektem, a oba budynki nie konkurują ze sobą.

Architekci wykonali też gest w kierunku najmłodszych użytkowników budynku. Potężną stopę, na której szpital nadwiesza się od strony ronda na skrzyżowaniu ulic Kopernika i Świętokrzyskiej, pokryły rysunki małych pacjentów w wieku od 1 roku do 12 lat, podpisane ich imionami. Wytłoczono je na giętych, betonowych płytach za pomocą specjalnie do tego celu opracowanych form. Przed tak zaprojektowanym południowo-wschodnim narożnikiem architekci stworzyli mikroskwer z drzewem - kameralną przestrzeń publiczną z galerią dziecięcych prac.

Tagi:
ARCHIwum Warszawy lat 90. Wirtualna mapa warszawskiej architektury lat 90. Dostępna jest już mapa warszawskiej architektury lat 90. Po najntisowych realizacjach stolicy oprowadzają badaczki architektury Aleksandra Stępień-Dąbrowska i Alicja Gzowska oraz fotograf Maciej Leszczełowski, którzy razem z wolontariuszami zinwentaryzowali ponad 300 obiektów powstałych w dekadzie transformacji.
Airbubble: pierwszy w Polsce biotechnologiczny plac zabaw Jeszcze do 31 października można korzystać z biotechnologicznego placu zabaw przy Centrum Nauki Kopernik. Airbubble to pierwsze taka przestrzeń w Polsce wykorzystująca oczyszczające właściwości alg. Za projektem tego miejskiego eksperymentu stoi ecoLogicStudio.
Plac Piłsudskiego: miejsce niezgody Pojawiające się od blisko 100 lat plany zagospodarowania warszawskiego placu Piłsudskiego (kiedyś zwanego też Saskim i Zwycięstwa) oraz nadania mu właściwej oprawy architektonicznej rozpalają emocje kolejnych pokoleń Polaków. W związku z ogłoszonym w lipcu rządowym planem odbudowy pałacu Saskiego przypominamy prawie stuletnią historię planowania tego ważnego miejsca, w tym artykuł z „Architektury” nr 4/5/1966, który przeczytać można w wydaniu cyfrowym.
MSN / Warszawa Decyzja o wykorzystaniu białego betonu architektonicznego na elewacjach spowodowała, że wszystkie poszczególne etapy związane z technologią i realizacją obiektu wymagały innego podejścia niż na typowej budowie. O realizacji siedziby Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie według projektu biura Thomas Phifer and Partners piszą Mikołaj Mundzik i Krzysztof Kuniczuk.
Spójna różnorodność: o Browarach Warszawskich Piotr Lewicki Kazimierz Łatak W miejscu dawnych browarów projektantom z pracowni JEMS Architekci udało się stworzyć kawałek autentycznego miasta. Jest ono przyjazne dla pieszych, a także wielkomiejskie. Współczesne, ale niepozbawione historii – o nowej realizacji Jemsów piszą Piotr Lewicki i Kazimierz Łatak.
Kamienica wielopokoleniowa przy ul. Stalowej w Warszawie Kamienica wielopokoleniowa przy Stalowej 29 w Warszawie w większym zakresie stanowi projekt interesujący społecznie niż architektonicznie. O realizacji biura Sawa-tech pisze Jerzy S. Majewski.