Architektura Murator Studenci Projekty Brama Ulic Świata jako początek osi Nowego Centrum Łodzi

Brama Ulic Świata jako początek osi Nowego Centrum Łodzi

Kompleks na pograniczu Nowego Centrum Łodzi i Strefy Ulicy Piotrkowskiej kumuluje w sobie wątki architektury klasycznej i nowoczesnej. Projekt podejmuje temat detalu i semantyki w architekturze, stając się metaforyczną „bramą” między historią a współczesnością.

Brama Ulic Świata jako początek osi Nowego Centrum Łodzi
Brama Ulic Świata
Autor / autorzyJulia Mejer
Nazwa uczelniPolitechnika Łódzka
WydziałBudownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska
Rok studiówIV
Opieka naukowa Prof. dr hab. sztuki, inż. arch. Marek Janiak

Dla zrozumienia istoty Bramy w Łodzi decydujące jest pojęcie symboliki bram. W bramie następuje przenikanie stref, niemal tak samo jak w filozofii matematycznych myślicieli pitagorejskich, tworząc binarny system. Bramy potrafią dzielić, ale też łączyć. Decydują o charakterze miejsca, które poprzez roz-dzielenie oddala się od globalności i jednorodności w stronę prywatności i lokalności. W tym kontekście brama wpuszcza/wypuszcza, jest łącznikiem między Nowym Centrum Łodzi a Strefą Ulicy Piotrkowskiej, w znaczeniu ponad dosłownym jest przejściem między nowoczesnością a historią, kumuluje w sobie wątki klasyczne i współczesne.

W tytule projektu istnieje ścisły związek znaczeniowo-lokalizacyjny, który doprowadza nas do rozumienia bram jako wymiaru ciągłości. Człowiek, który jest nośnikiem przedłużenia doświadczania miasta stanie się kontynuacją ulicy, którą pozostawił w swoim mieście. Każda dowolna ulica świata przemieni się w naszą ulicę. Nastąpi połączenie. Brama Ulic Świata stanie się bramą dla tych ulic.

Choć wydawać się może, że zagrane formy są przekształceniem już uniwersalnych kanonów, to nowoczesne materiały sprowadzają architekturę do ram współczesności. Projekt opowiada historię o klasycznych proporcjach, o symetrii, o piaskowcu, o High-Techowej stali, o dynamice dekonstruktywizmu. Osią ideową jest natomiast oddzielenie elewacji od reszty budynku. Trójdzielna elewacja w matematycznie wyznaczonych proporcjach jest jedynie „atrapą” dla funkcji. Nie jest to więc spełnienie tezy „form follows function”. To jasne nawiązanie do symboliki łuków triumfalnych, czyli architektury samej dla siebie – przenoszącej jedynie wartości reprezentacyjne i czysto estetyczne.

Socrealistyczny charakter nawiązuje do pobliskiego gmachu Telewizji Polskiej. Tak charakterystyczna monumentalność i elegancja osiągnięta zostaje poprzez przeskalowanie, symetrię, attyki, pilastry czy wysokie partery. Styl kojarzony z chłodem i trudnym ustrojem konfrontowany jest z kapitalistycznym oddechem kultury Zachodu i wolności wyrażonej w dynamice dekonstrukcji i stali. Następuje więc korelacja zdarzeń niemożliwych do połączenia.

Elewacje tworzą ściany z wyciętymi otworami okiennymi. Za nimi znajdują się skratowane konstrukcje i tarasy. Za elewacją rozgrywa się cała funkcja w postaci szklanych form z poprzesuwanymi względem siebie kondygnacjami.

Ściany pokryte piaskowcem, stolarka i środkowa część każdej z nich – stalowa, szara, surowa. Zwieńczone koronacyjnym gzymsem wspartym na łukowych podporach. Elewacje rozdzielone zostały scenograficzną ingerencją w postaci stalowego „grilla”. Całość złączona wspólnym parterem. Elewacja porządkowana jest głównie przez układ podziałów wertykalnych podkreślonych przez pilastry, półkolumny, podłużne okna. Harmonia i elegancja została osiągnięta poprzez powtarzalność i unifikację wzorców.

Projektowana architektura jest przełożeniem idei progresu, która w życiu ludzkim i w naturze odbywa się z poszanowaniem przeszłości. Jest także próbą materializacji nieempirycznej wieloznaczeniowości, radykalnego eklektyzmu, aż w końcu naturalną odpowiedzią na kulturowe prawo wyboru.

Autor:Julia Mejer Nazwa uczelni:Politechnika Łódzka Rok studiów:IV