Architektura Murator Studenci Projekty Humanizacja poprzez dematerializację, zanikanie osiedli z wielkiej płyty

Humanizacja poprzez dematerializację, zanikanie osiedli z wielkiej płyty

Przedstawiam modelową koncepcję, w której blok poddaję eksperymentalnemu procesowi anihilacji. Celem projektu jest stopniowy zanik wielkiej płyty w celu uniknięcia drastycznych wysiedleń związanych z jej złym stanem oraz humanizacja poprzez zmniejszenie gęstości zaludnienia i anonimowości osiedli.

Humanizacja poprzez dematerializację, zanikanie osiedli z wielkiej płyty
Humanizacja
Autor / autorzyHubert Różewicz
Nazwa uczelniPolitechnika Wrocławska
WydziałArchitektury
Rok studiówVII
Opieka naukowa dr inż. arch. Jerzy Gomółka

Wielka płyta stanowi aktualny problem w tkance mieszkaniowej Polski. Około 12 mln. polaków mieszka w blokach. Powstało około 4 mln mieszkań w tej technologii. Obecnie w Polsce rocznie powstaje ok. 100 tys. mieszkań. Aby zastąpić budownictwo prefabrykowane współczesnym budownictwem potrzeba by około 40 lat. W Momencie powstawania bloków szacowano ich okres przydatności na 50-70 lat. Bloki razem powstawały i razem się starzeją. Projektuję ich stopniowy zanik z tkani urbanistycznej, w celu uniknięcia drastycznych wysiedleń, związanych ze złym stanem technicznym bloków. Przedstawiam modelową koncepcję, w której jeden z bloków (typu Leningrad, w systemie zamkniętym o poprzecznym układzie ścian nośnych)poddaję eksperymentalnemu procesowi anihilacji. Sam proces może zostać zaimplementowany do każdego bloku, osiedla z wielkiej płyty w Polsce. Koncepcja łączy dwa przeciwieństwa, dwa osobno rozważane aspekty. Aspekt całkowitego wyburzania bloków z aspektem ich rewitalizacji. Przedstawia symulację naturalnego procesu powolnego zaniku bloku, a z jego postępującymi etapami możemy zaobserwować jego wpływ na poprawę, humanizację warunków życia. Proces projektowania został ograniczony do odejmowania, a nie dodawania nowej kubatury. Odejmowanie polega na odwróceniu procesu budowy. Rozbiórce ulegają osłonowe płyty elewacyjne - odpowiadające zwalnianym mieszkaniom oraz elementy post-konstrukcyjne - nie pełniące już funkcji nośnej. W ten sposób odciążam konstrukcję, wydłużając życie bloku, tym samym wydłużam czas ich użyteczności. Proces destrukcyjny staje się procesem twórczym, a anihilacja może doszczętnie pochłonąć blok lub zatrzymać się w punkcie, tworząc nową jakość przestrzeni. Celem projektu jest stopniowy zanik bloków z Wielkiej Płyty z jednoczesną ich humanizacją, poprzez zmniejszenie gęstości zaludnienia i pozbawienie anonimowości osiedli, co powoduje identyfikację mieszkańców z miejscem życia. Osiągam to poprzez adaptację przestrzeni post-mieszkalnych (pustostanów, wyprowadzka, śmierć lokatora) na przestrzenie wspólne. Przestrzenie post-mieszkalne nie trafiały by na rynek wtórny, a proces ten miałby być wspomagany przez lokalne władze lub Państwo, w ramach ogólnopolskiego programu humanizacji osiedli z wielkiej płyty. Kadry ukazują przestrzenie, w których bohaterem staje się człowiek. Pokazują koncentrację projektu na indywidualnej jednostce i przekształcenie bloku jako maszyna do mieszkania na blok jako maszyna do życia. Zaproponowany program funkcjonalny, został zaadaptowany w bloku, którego zanik zatrzymał się zachowując 60% tkanki mieszkaniowej. Jest to optymalna proporcja między tkanką mieszkaniową, a przestrzenią wspólną. Proces nigdy nie przebiega jednakowo, w losowo zwalniających się mieszkaniach adaptuję funkcję indywidualnie dopasowane do potrzeb mieszkańców danego bloku. Zaprojektowany modelowy proces zaniku ma na celu przedstawienie przykładowych funkcji prowadzących do humanizacji, w tym wypadku oparte na analizie i wywiadzie środowiskowym wśród mieszkańców modelowego osiedla. Odsłaniając wnętrze bloku poprzez ściąganie jego betonowej skóry ukazuję jego nowe oblicze. Proces śmierci sprawia, że blok rodzi się na nowo, oferując swoim mieszkańcom przestrzeń do samorealizacji, a jego funkcja nie ogranicza się do funkcji sypialnej, tylko podąża za potrzebami człowieka.

Autor:Hubert Różewicz Nazwa uczelni:Politechnika Wrocławska Rok studiów:VII