Architektura Murator Studenci Projekty Noclegownia dla bezdomnych z wykorzystaniem materiałów recyklingowych.

Noclegownia dla bezdomnych z wykorzystaniem materiałów recyklingowych.

Projekt noclegowni to próba zwrócenia uwagi na problemy społeczne jakimi są bezdomność oraz degradacja środowiska. Celem projektu jest zwiększenie komfortu życia osób potrzebujących. Ośrodek ma być bezpiecznym i przytulnym azylem, kątem, przestrzenią, którą możemy nazwać domem.

Noclegownia dla bezdomnych z wykorzystaniem materiałów recyklingowych.
Noclegownia dla bezdomnych mężczyzn z wykorzystaniem materiałów recyklingowych - P1.
Autor / autorzyinż. arch. Aleksandra Durak
Nazwa uczelniPolitechnika Łódzka
WydziałBudownictwa Architektury i Inżynierii Środowiska
Rok studiówIV
Opieka naukowa dr inż. arch. Maciej Olenderek

Bezdomność to problem złożony, interdyscyplinarny, który dotyka krajów na całym świecie, niezależnie od stopnia rozwoju czy majętności państwa. Do niedawna problem ten był widoczny tylko w większych ośrodkach. Teraz, możemy spotkać go w bardzo małych miasteczkach lub wsiach. Według Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, liczba osób bezdomnych w 2017 r. sięga 33,41 tys.

Projekt noclegowni dla bezdomnych mężczyzn został stworzony z potrzeby pomocy innym. Ciężko dokładnie określić liczbę osób bezdomnych na terenie Łodzi, ponieważ nie wszystkich można znaleźć. Według urzędu statystycznego w Łodzi liczba bezdomnych to około 2 tys. ludzi. Jest to oficjalna informacja jednak prawda jest jeszcze bardziej przerażająca. Według noclegowni świat brata Alberta, liczba bezdomnych może sięgać w Łodzi nawet 3 tysięcy. Bezdomni mężczyźni mają do dyspozycji 2 schroniska o łącznej liczbie 218 miejsc i jednej noclegowni, która może przyjąć 90 osób. Suma miejsc noclegowych na ten moment to 308 osób. Jest to minimum kilkakrotnie za mało niż powinno być. Ponadto, często te miejsca są zaniedbane pod względem technicznym. Przeciekające dachy czy niedostosowanie do osób niepełnosprawnych to tylko nieliczne problemy. Każdy człowiek zasługuje na druga szansę , pomocną dłoń i najzwyczajniej godne życie, nawet jeśli świadomie wybiera drogę życia z daleka od rodziny i własnego domu.

Celem projektu noclegowni dla bezdomnych mężczyzn jest zwiększenie komfortu życia osób potrzebujących. Ośrodek ma być bezpiecznym i przytulnym azylem, kątem, przestrzenią, którą możemy nazwać domem. Projektując kompleks zwróciłam dużą uwagę na klasyfikacje osób bezdomnych i na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Projekt składa się z głównego budynku noclegowni I budynków pomocniczych. Budynki są podzielone na sektory, które mogą być osobno funkcjonującymi przestrzeniami. Sektor wejściowy z sanitariatami, sektor jadalniany z salonem, sektor magazynowy oraz noclegowy. Ustawienie ich w ten sposób, jasno ilustruje kierunek i przepływ ludzi. Noclegownia jest dostępna przez 365 dni w roku i jest otwarta przez całą dobę. Sektor sypialniany jest dostępny tylko w godzinach nocnych, czyli 20 – 8 rano. Oficjalna liczba miejsc noclegowych wynosi 100. Z reguły jednak w okresie zimowym, liczba potrzebujących znacznie wzrasta porównując z miesiącami letnimi, dlatego możliwe jest powiększenie tej liczby do 183 miejsc nadal zachowując minimum miejsca przeznaczonego na jedną osobę. Możliwe jest to, przez zastosowanie szerokich korytarzy, zamiany w pokojach na łóżka dwupiętrowe, przestrzeni otwartych w których można dostawić łóżka oraz dzięki systemowi ścian w których są one chowane, oszczędzając jednocześnie miejsca w magazynie. Z zastanej działki wykorzystuje zieleń oraz mur biegnący wzdłuż alei Włókniarzy jako ściana parawanowa, osłaniająca od wiatru i ruchu ulicznego.

Kompleks składa się z kilku budynków: głównej bryły którą jest noclegownia i budynków pomocniczych. Całość kompleksu rozłożona jest na regularnej siatce słupów. Konstrukcja ma swoje odzwierciedlenie w różnych aspektach. Motyw kwadratu zauważalny jest w rozwiązaniu funkcji oraz elewacji. Funkcja obiektu jest podporządkowana działaniu noclegowni czyli cyklowi wprowadzenia bezdomnego – od mycia przez jedzenie i spanie.
Na elewacje składają się wsuwane na regularnej siatce, panele ściany kurtynowej wykonane z materiałów recyklingowych. Projektowane według zasady podziału na 3 segmenty. Skutkiem tego jest tworzenie na elewacji ciekawych kompozycji z podziałów okiennych i faktur recyklingowych. Panele elewacyjne są ujednolicone poprzez wspólny materiał wykończeniowy ramy modułu i ramy pionowej usztywniającej

Dokonałam kilku klasyfikacji bezdomnych. Jedna z nich, jak sami bezdomni nazywają siebie: osoby schroniskowe i nieschroniskowe. Celem projektowym jest zachęcenie bezdomnych do korzystania z pomocy pośredniej i bezpośredniej. Stworzenie samego budynku w tej sytuacji wydaje się być zbyt powierzchownym podejściem. Dlatego projektując budynek i jego otoczenie stworzyłam kompleks sprzężonych przestrzeni, które dają poczucie bezpieczeństwa. Myśląc o bezdomnych, którzy nie chcą korzystać z budynku noclegowni, organizuje im przestrzeń do życia w jej najbliższym otoczeniu w postaci budynków pomocniczych, platform i tarasów. Do dyspozycji bezdomnych są takie funkcje jak: toalety, prysznice, pralnie, kuchnia letnia, punkt pomocy medycznej.Mogą też na okres pobytu odłożyć do depozytów swoje najcenniejsze rzeczy – wszystko pod kontrolą dyżurnego, który obserwuje i kontroluje wszystko co się dzieje na placu. Przestrzenie kompleksu są wydzielane poprzez regularną siatkę słupów, tarasów, platform oraz modułów przesuwnych. Ponieważ osoby bezdomne z pewnością będą chciały legalnie i bezpiecznie przenocować na terenie obiektu stwarzam im taką możliwość projektując mobilne moduły znajdujące się pod przestrzeniami zadaszonymi. Ich celem jest możliwość kreowania indywidualnych przestrzeni do noclegu. Jednocześnie dają poczucie intymności i osłonięcia się od wiatru. Żeby jak najbardziej zachęcić ludzi do tego miejsca, zostają stworzone strefy ciepła – czyli wydzielone przestrzenie w formie kwadratów, między słupami w których będzie się palić ognisko, symbol: ciepła, rodziny, bliskości. Każda osoba bezdomna będzie mogła dostać na terenie kompleksu „namiot”.

Sektor wejściowy i sanitarny:
Przepisy pozwalają skorzystać z noclegowni każdej osobie o statusie osoby bezdomnej. Proces przyjęcia takiej osoby na nocleg jest ściśle określony. Głównym warunkiem przyjęcia bezdomnego jest bycie osobą trzeźwą.Celem projektowym było usprawnienie procesu przyjmowania bezdomnego oraz zapewnienie komfortu. W tej strefie znajdują się toalety, prysznice i pomieszczenia do czyszczenia lub utylizacji ubrań.

Sektor jadalniany.
Idea tworzenia ciepłego, przyjaznego domu, przestrzeni zrozumienia i wspólnoty, widoczna jest również w sektorze jadalnianym. Jest to wyraźnie czytelna strefa w kompozycji budynku. Sala w której dominuje najważniejszy element – duży komin.Najbliższa przestrzeń przy kominku można traktować jako strefę odpoczynku, ale jeśli ktoś ma taką ochotę, może zjeść tam posiłek. W przypadku gdy liczba bezdomnych przekracza oficjalną liczę miejsc, można przez zastosowanie odpowiednich mebli, przeobrazić to miejsce w miejsca do spania.

Sektor magazynowy.
Znajduje się w centralnej części budynku. W tej powierzchni znajdują się zaplecza techniczne, magazynowe i kuchnia.

Sektor integracji społecznej i rzemiosła.
Wierząc w to, że wyjście z bezdomności jest możliwe w budynku stwarzam możliwość podwyższenia poziomu swojego życia. Dla osób które chcą zmian na lepsze w życiu, zaprojektowany został na drugim piętrze sektor integracji społecznej i praktyk zawodowych.

Część noclegowa:
Bazowa przestrzeń noclegowa to ogromne pomieszczenie z siatką słupów w osi co 375 cm. Przestrzeń ta może być dowolnie kształtowana przez ścianki modułowe. Zaprojektowana przeze mnie przestrzeń noclegowa posiada łącznie 4 typy pokoi. Są to pokoje dwu, cztero-, sześcio-, i jednoosobowe i są one dostosowane do częstości przebywania bezdomnego w budynku.Osoby które korzystają z pomocy noclegowni klasyfikuje ze względu na intensywność odwiedzania budynku oraz sprawność fizyczną.Pokój typu pierwszego – 2 osobowy, o powierzchni jednego kwadratu (350x 350 cm). Przeznaczony dla osób które często odwiedzają noclegownie lub wręcz w niej mieszkają. Stałe kwaterowanie osoby w jeden pokój, daje poczucie przynależności i daje poczucie posiadania własnego kąta co podnosi te osoby psychicznie i jest dla nich jedną z form terapii. Osoby które na stałe chcą mieszkać w noclegowni, dostają pokój na drugiej kondygnacji. Pokój typu drugiego – 4 osobowy, o powierzchni dwóch kwadratów ( 350 x 700 cm). Pokój o średnim standardzie. Przeznaczony dla osób często odwiedzających. Pokój typu trzeciego – 6 osobowy o powierzchni dwóch kwadratów (350x700cm). Najniższy standard, przeznaczony dla gości jednorazowych.

Autor:inż. arch. Aleksandra Durak Nazwa uczelni:Politechnika Łódzka Rok studiów:IV