Architektura Murator Studenci Projekty Treemetery as an alternative way of burial

Treemetery as an alternative way of burial

Treementery jako alternatywny sposób pochówku - praca dyplomowa w języku angielskim

Treemetery as an alternative way of burial
Plansze
Autor / autorzySonia Molenda
Nazwa uczelniPolitechnika Warszawska
WydziałArchitektury
Rok studiówAbsolwent
Opieka naukowa prof. dr hab. inż. architekt Ewa Kuryłowicz

TREEMETERY as an alternative way of burial
(Treementery jako alternatywny sposób pochówku - praca dyplomowa w języku angielskim)

Żyjemy w czasach, w których z powodu naszego konsumpcjonizmu jesteśmy zmuszeni zacząć myśleć o planecie na której żyjemy. Warto zastanowić się nad wpływem metod pochówku na środowisko. Obecne, tradycyjne praktyki są skrajnie nieekologiczne, tymczasem ciało człowieka może stać się idealnym nawozem dla rosnących drzew, pozwalając na naturalne zamknięcie obiegu przyrody. Panująca sytuacja wymaga szybkich zmian. Nadszedł czas, by rewolucja ekologiczna objęła także aspekty umierania. Projekt Treemetery powstał również z myślą o zmieniających się potrzebach religijnych współczesnego społeczeństwa. Jego celem jest stworzenie miejsca ostatnich pożegnań wraz ze strefą cmentarną. Treemetery nie ma religijnych konotacji i jest przyjazne naturze.

Śmierć bliskiego to dla każdego trudny moment. Najczęściej wywołuje u nas pustkę i osamotnienie. Ze względu na silne emocje, które nam towarzyszą, przestrzenie budynku są zaprojektowane tak, aby można było doświadczyć śmierci bliskiego w ciszy i spokoju. Głównym materiałem budynku jest beton. Wybór betonu powstał z myślą o jego szlachetnym wyglądzie oraz cechach które tworzą duchowy (duchowy nie znaczy religijny) nastrój. Warto podkreślić, iż takie rozwiązania nie należą do ekologicznych, ale ten wybór był dla mnie na tyle ważny, że zdecydowałam się go użyć. Liczę, że ten materiał w przyszłości będzie bardziej przyjazny środowisku.

Treemetery jest zaprojektowany w formie parku z architekturą ostatnich pożegnań. Część funeralna znajduje się na poziomie – 1, oświetlona jest przez atria rozmieszczone w całym obiekcie. Forma budynku i użyte materiały tworzą atmosferę kontemplacji i spokoju. Strefa wejściowa zaprojektowana jest jako długa betonowa pochylnia - bufor między szumem zewnętrznego świata i przestrzenią kontemplacyjną w środku. Rampa prowadzi do samego serca budynku, którym jest sala pożegnań. Przestrzeń zaprojektowana jest w sposób prosty oraz uniwersalny, pozostawiając miejsce na wszelkiego rodzaju pożegnalne rytuały lub zwyczaje. Jej ascetyczny charakter pozwala odwiedzającym oczyścić umysł z rozpraszających myśli i skupić się na uhonorowaniu zmarłego. Ostateczny pochówek ma miejsce w parku, do którego można dotrzeć drugą rampą symbolizującą nowy etap życia. Tutaj architektura łączy się z naturą. Droga powoli wprowadza odwiedzającego w las. Las, który nie jest tylko żywy dzięki życiodajnemu słońcu, ale także dzięki szczątkom ludzkim pochowanym w ziemi. Rośliny stają się żywymi pomnikami zmarłych. Drzewa sadzone nad szczątkami wyznaczają strefy i organizują przestrzeń parku. Cztery gatunki: brzoza, dąb, jabłoń i lipa zostały wybrane na podstawie ich wyglądu zewnętrznego i symboliki (spokój, siła, nadzieja, harmonia).

Wszyscy po śmierci jesteśmy równi, dlatego ważny jest wzór kwater, powtórzony z układu jaki panuje na sąsiednim cmentarzu Wolskim. Koło, które jest symbolem nieskończoności to jednocześnie główna aleja porządkująca przestrzeń całego parku. Lokalizacja w centrum została wybrana tak, aby zapewnić szybki dostęp z każdej dzielnicy Warszawy, by najbliżsi mogli często odwiedzać park.

Zaprojektowana przestrzeń Treemetery ma na celu umożliwienie powrotu w naturalny obieg przyrody po śmierci. Przyrody w której nic nie ginie.

Autor:Sonia Molenda Nazwa uczelni:Politechnika Warszawska Rok studiów:Absolwent