Architektura MuratorStudenciWydarzenia studenckieProjektujmy zabytki! Rysunki architektoniczne Tomasza Turczynowicza

Projektujmy zabytki! Rysunki architektoniczne Tomasza Turczynowicza

Hasło „projektujmy zabytki” utkwiło w pamięci Tomasza Turczynowicza podczas wycieczki studentów architektury do Kazimierza nad Wisłą z profesor Małgorzatą Handzelewicz-Wacławek w 1975 roku.  Myślał o nim podczas pracy nad kolejnymi projektami, począwszy od zespołu katechetycznego w Radomiu z lat 1980-1981. Idei tej zadedykował również wystawę w Muzeum Architektury, prezentującą rysunki projektów powstałych w większości na zlecenia i związanych z konkretnymi lokalizacjami.

Rysunki architektoniczne Tomasza Turczynowicz
Fot.: Tomasz Turczynowicz

Projektujmy zabytki!
Rysunki architektoniczne Tomasza Turczynowicza

wernisaż 5 października o godzinie 17.00, Muzeum Architektury, ul. Bernardyńska 5

Wystawa czynna do 20 listopada 2011

„Apogeum twórczości Tomasza Turczynowicza przypada na lata przełomu pomiędzy socmodernizmem a postmodernizmem. Kościół przy Trasie Łazienkowskiej w Warszawie, obok kościoła Św. Ducha we Wrocławiu i klasztoru Zmartwychwstańców w Krakowie, stanowi jedno z najważniejszych dzieł polskiego postmodernizmu. Wcześniej rewolta studencka i jej konsekwencje, a później powstanie opozycji demokratycznej, wybór Jana Pawła II, powstanie Solidarności, stan wojenny – to było tło historyczne przemian idei i realizacji architektonicznych w Polsce, w których Turczynowicz odegrał istotną rolę. Oczywisty wpływ miały nowe koncepcje amerykańskie Venturiego mówiącego jawnie o sprzecznościach i przeciwieństwach w architekturze, a także Leona i Roba Krierów głoszących powrót do miasta europejskiego.

Kluczową rolę odgrywał w tych przemianach rysunek architektoniczny. Perspektywy rysowane w czasach socmodernizmu miały przekonywać ostrymi krawędziami budynków o stabilnej przyszłości socjalizmu, lecz w realizacji stawały się krzywymi ścianami wielkopłytowych blokowisk. Pojawienie się postmodernizmu otwartego także na przeszłość, powracającego do naturalnych archetypów ludzkiej przestrzeni miejskiej dawało szansę na odnalezienie autentyczności. Rysunki architektów postmodernizmu, takich jak Aldo Rossi czy Mario Botta, pokazywały, że architektura to nie tylko prostopadłościany. Korzystając z różnorodnych inspiracji Tomasz Turczynowicz stworzył swój styl rysowania architektury.

Rysunek jest myśleniem o przestrzeni. Turczynowicz rysując, nie tylko myśli o przestrzeni, on buduje przestrzeń myśli. Budowa zaczyna się od kartki papieru. W ten sposób znajdował i znajduje zgodność architektury i myślenia, odczuwania. Wielokrotnie, posługując się w projektowaniu architektonicznym efektami iluzjonistycznymi, tworzy rysunek będący wyrazem szczerości i autentyczności. Architektura socmodernistyczna wyrażała pogardę dla człowieka, natomiast, niezależnie od wpływów idei postmodernistycznych, rysunek architektoniczny Tomasza Turczynowicza wynika z estetyki życzliwości. Kreska po kresce, cegła po cegle, każdy detal i element, wszystko znajduje swą indywidualność i osobowość w architekturze żywej, bezpośrednio mówiącej do człowieka. Dziś, gdy myślenie o architekturze jest zdominowane przez programy komputerowe, gdy pomiędzy wizją a tworzoną rzeczywistością zabrakło ręki architekta, spojrzenie na rysunki Tomasza Turczynowicza może, poza satysfakcją estetyczną, dać możliwość szerszej i głębszej refleksji, w ich widzialnej rzeczywistości bowiem kryje się tajemnica”.

Autor tekstu: Jeremi T. Królikowski