Architektura MuratorTechnikaTeatr Narodowy w Taichung na Tajwanie

Teatr Narodowy w Taichung na Tajwanie

Zaprojektowany przez Toyo Ito gmach oprócz trzech sal teatralnych mieści sklepy, restauracje i galerie. Jego najbardziej charakterystycznym elementem są wielokrzywiznowe ściany wewnętrzne, dzięki którym światło i dźwięki rozchodzą się po budynku w podobny sposób jak w jaskini. Żelbetową konstrukcję ukształtowano z niemal 29 000 stalowych, płaskich kratownic, na których rozpinano gęste zbrojenie, od razu zalewane betonem, bez użycia tradycyjnych szalunków.

Teatr Narodowy w Taichung na Tajwanie
Widok z jednego z tarasów na południowo-wschodnią część miasta Taichung; fot. ©Iwan Baan
Teatr NarodowyTaichung, Tajwan
AutorzyToyo Ito & Associates, Architects; Da-Ju Architects & Associates
Konsultant ds. konstrukcjiARUP;Evergreen Consulting Engineering
Konsultant ds. akustykiNagata Acoustic; National Taiwan University of Science and Technology
Modelowanie 3dLead Dao Technology and Engineering Ltd.
WykonawcaLee Ming Construction
InwestorTaichung City Government, Republic of China (Tajwan)
Powierzchnia terenu57020.0 m²
Powierzchnia całkowita51152.0 m²
Projekt (data)2006-2008
Data realizacji (początek)2009
Data realizacji (koniec)2016

Zespół Teatru Narodowego w Taichung tworzą trzy obiekty: Teatr Wielki na 2007 miejsc, i dwa teatry kameralne: jeden na 800 miejsc (Play House) i drugi na 200 miejsc (Black Box). Funkcje uzupełniające pełnią sklepy, restauracje i galerie zlokalizowane na piątej kondygnacji. Budowę rozpoczęto w grudniu 2009 roku, projekt powstawał w okresie boomu budowlanego na Tajwanie, otwarcie nastąpiło we wrześniu 2016 roku.

Teatr Narodowy w Taichung na Tajwanie
Budynek Teatru Narodowego zlokalizowano w zachodniej części miasta Taichung, jednego z ważniejszych węzłów komunikacyjnych zachodniego Tajwanu. To pierwsze na szczeblu krajowym tak duże centrum widowiskowe na wyspie; fot. ©Toyo Ito & Associates, Architects

Najbardziej charakterystycznym elementem obiektu są wielokrzywiznowe ściany wewnętrzne. Ich skomplikowana geometria sprowadza się do prostych zależności matematycznych. Powierzchnie ścian przypominają katenoidy – powierzchnie minimalne powstałe przez obrót linii łańcuchowych wokół osi odciętych. Wnętrze zbudowane jest z 58 takich katenoidalnych elementów. Tworzące je segmenty ścienne były częściowo montowane poza placem budowy, opisywane i ustawiane w miejscach docelowych ściśle określonych za pomocą współrzędnych przestrzennych odnoszących się do jednego dla całej inwestycji punktu 0. Wielokrzywiznowa geometria wnętrza powoduje, że światło i dźwięki rozchodzą się po budynku w podobny sposób jak w jaskini.

Teatr Narodowy w Taichung na Tajwanie
Elewacja południowo-wschodnia; fot. ©Toyo Ito & Associates, Architects

Konstrukcja

Żelbetową konstrukcję o grubości 40 cm i łącznej powierzchni około 21 640 m2 ukształtowano z niemal 29 000 stalowych, płaskich kratownic o różnorodnej geometrii w rozstawie co 20 cm. Na kratownicach rozpinano gęste zbrojenie, które od razu zalewano betonem, bez użycia tradycyjnych szalunków. Łącznie z warstwami wykończeniowymi ściany mają grubość 46 cm.

Geometrię katenoidalnych elementów konstrukcyjnych określano za pomocą algorytmów, które drogą kolejnych iteracji generowały coraz dokładniejszy ich kształt, począwszy od bardzo schematycznego, do dokładnego, w oparciu o trzy podstawowe zestawy danych: krzywą wewnętrzną, krawędzie zewnętrzne oraz schematyczny model bryłowy.

Teatr Narodowy w Taichung na Tajwanie
Naturalne światło do przestrzeni wspólnych doprowadzono za pomocą wielkogabarytowych świetlików; fot. ©Kai Nakamura

Powierzchnia katenoid była przycinana na styku z elewacjami, podłogą i dachem, co powodowało powstanie na tych płaszczyznach charakterystycznych konturów określających wyraz architektoniczny budynku. Choć konstrukcję zaprojektowano przy zastosowaniu technologii cyfrowych, jej realizacja była możliwa tylko dzięki fizycznej pracy rzemieślników budowlanych.

Ze względu na ograniczenia prawne płynące z tajwańskich tradycji budowlanych, ustalenie właściwych metod realizacji wymagało długotrwałych dyskusji między projektantami i wykonawcami oraz stosowania na budowie metod „prób i błędów”, między innymi w oparciu o modele w skali 1:1.

Tagi:
UIA Gold Medal dla Toyo Ito Złoty Medal Międzynarodowej Unii Architektów (UIA Gold Medal) to obok Nagrody Pritzkera jedno z najważniejszych ogólnoświatowych wyróżnień architektonicznych przyznawanych żyjącemu twórcy. Toyo Ito jest obecnie laureatem obydwu, Pritzkera otrzymał bowiem w 2013 roku. W historii podobna sytuacja zdarzyła się zaledwie czterokrotnie (posiadaczami medalu i Nagrody Pritzkera są Fumihiko Maki, Rafael Moneo, Tadao Ando i Ieoh Ming Pei).
UIA Gold Medal dla Toyo Ito Japoński architekt Toyo Ito został dwunastym laureatem Złotego Medalu Międzynarodowej Unii Architektów (UIA Gold Medal). Uroczyste wręczenie nagrody odbędzie się 6 września podczas 26. kongresu UIA w Seulu.
Japoński gwiazdozbiór: Toyo Ito, SANAA i inni Architektura Toyo Ito wymyka się jednoznacznym ocenom. Niemniej wciąż inspiruje kolejne pokolenia. Na czym polega fenomen autora słynnej mediateki w Sendai? Co tak naprawdę wyróżnia jego projekty? I co w nich najbardziej pociąga dziś młodych architektów.
Duch Paxtona, czyli co zostało z Pałacu Kryształowego Philip Jodidio prezentuje 11 pawilonów z lat 2000-2010 autorstwa Zahy Hadid, Daniela Libeskinda, Toyo Ito, Oskara Niemeyera, MVRDV, Sizy i Souto de Moury, Rema Koolhaasa...
Toyo Ito i złoty lew dla japońskiego pawilonu na 13. Biennale Architektury w Wenecji Miasta zniszczone w marcu 2011 roku przez tsunami, ludzie, którzy stracili swoje domy, przyjaciół i rodziny – co może zrobić dla nich architektura? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć architekt Toyo Ito, kurator japońskiego pawilonu na 13. Miedzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji