Spis treści
Łuki, dziedziniec i mieszkania
Architektonicznym punktem odniesienia nowego budynku są pobliskie dworce King’s Cross i St Pancras. Kolor cegły przywołuje zwłaszcza ten drugi, a arkady mają być nową interpretacją historycznych motywów. Poszczególne łuki różnią się szerokością, wysokością i proporcjami; ich rytm tłumaczy nazwę Cadence. Skupione przy podstawie, wokół dziedzińca oraz na najwyższych poziomach, spinają kompozycję i nadają odmienny charakter kolejnym fragmentom budynku. Na górze obramowują osłonięte tarasy.
Motyw łuku organizuje także drogę od ulicy do wnętrza. Wysoki hol ze sklepieniami prowadzi ku dziedzińcowi otoczonemu kolumnadą. W jego centrum znajduje się płytkie lustro wody, które odbija elewacje i światło. Otaczające je siedziska pozwalają zatrzymać się między wejściem a częścią mieszkalną. Autorzy odnoszą tę przestrzeń do kanałowej historii King’s Cross, ale skojarzenia mają prowadzić także do rzymskich cystern albo weneckich nabrzeży.
Dwie wieże mieszkaniowe, dwie kondygnacje usługowe
Nad dziedzińcem wznoszą się dwie główne części Cadence – 12- i 16-kondygnacyjne wieże. Uskoki i zróżnicowanie wysokości rozbijają skalę zabudowy, tworzą miejsca na tarasy i otwierają widoki na pobliski park. Ukształtowanie obrysu zwiększa liczbę mieszkań narożnych z oknami na dwie strony, co sprzyja doświetleniu i naturalnemu przewietrzaniu.
Dwie najniższe kondygnacje przeznaczono na funkcje handlowe, społeczne, usługowe i zaplecze. Powyżej mieszczą się kawalerki oraz mieszkania z jedną, dwiema lub trzema sypialniami. Z 163 mieszkań 103 należą do części komercyjnej, a 60 przeznaczono na najem z czynszem poniżej poziomu rynkowego. Program mieszkaniowy uzupełniają balkony, tarasy i przestrzenie wspólne.
Projekt Alison Brooks Architects wybrano w konkursie. Ta londyńska pracownia została założona w 1996 r. przez kanadyjsko-brytyjską architektkę Alison Brooks. Biuro projektuje mieszkania, budynki edukacyjne i obiekty kultury; do jego znanych realizacji należą Cohen Quadrangle w Oksfordzie oraz drewniany pawilon The Smile w Londynie.
Architektura odbita w lustrach
Za wnętrza odpowiada Conran and Partners. Projektanci podjęli temat łuków poprzez geometrię wyposażenia, okrągłe lustra i detale. W holu zestawili polerowany beton, postarzany mosiądz, ciemny dąb i skórę. Lustra od podłogi do sufitu zwielokrotniają arkady i optycznie otwierają przestrzeń. Dalej paleta staje się jaśniejsza i spokojniejsza, a architektoniczne odniesienia bardziej dyskretne. W łazienkach pojawiają się pionowe płytki, lastryko i promieniste układy detali.
Prefabrykacja, która nie tłumi architektury
Ceglany wygląd Cadence uzyskano dzięki zastosowaniu prefabrykowanych paneli betonowych z okładziną ceglaną. Architekci przekonują, że przygotowywanie dużych części elewacji poza placem budowy ułatwiło kontrolę geometrii rozbudowanych łuków i poprawiło jakość wykonania budynku.
O technologicznym charakterze Cadence decyduje skala prefabrykacji oraz jej podporządkowanie złożonej formie budynku. Poza placem budowy przygotowywano zarówno elementy konstrukcji, jak i części instalacji oraz gotowe łazienki. Wymagało to zaprojektowania ich jako precyzyjnie dopasowanego systemu, z uwzględnieniem transportu i kolejności montażu. Belki zespolone, częściowo ukryte w grubości stropów, pozwoliły uzyskać płaskie sufity i ułatwić rozprowadzenie instalacji.
Szczególnym rozwiązaniem jest także modułowy system windowy opracowany przez Laing O’Rourke wspólnie z KONE. Połączono w nim technologie modułowych instalacji budynkowych z rozwiązaniami stosowanymi w windach na statkach. Według wykonawcy 95 proc. wyposażenia systemu przygotowano poza placem budowy. Ograniczało to prace montażowe w ciasnych szybach i zapotrzebowanie na miejsce do składowania.
5
Od terenów pokolejowych do nowej dzielnicy
Cadence powstał jako część wieloletniego projektu przebudowy terenów pokolejowych King’s Cross, pomiędzy ważnymi londyńskimi węzłami transportowymi a nową dzielnicą mieszkaniową, biznesową i kulturalną. Impuls do rozpoczęcia działań stanowiła decyzja o doprowadzeniu szybkiej kolei do St Pancras. Właściciele gruntów – London & Continental Railways oraz Exel (a później DHL) – zdecydowali o współpracy przy zagospodarowaniu tego terenu. W 2001 r. wybrali Argent jako partnera deweloperskiego. Kolejne wersje koncepcji przeplatano procesem konsultacji z mieszkańcami, władzami oraz innymi instytucjami. Jednym z głównych inwestorów całego przedsięwzięcia został australijski fundusz emerytalny AustralianSuper.
Ogólna zgoda planistyczna z 2006 r. określała zasady zagospodarowania całego obszaru, a przygotowanie budynku wymagało uzgodnienia szczegółów z władzami Camden.
Negocjacje o mieszkania i przestrzeń
Najciekawszym wątkiem są negocjacje dotyczące 60 mieszkań na wynajem z czynszem poniżej poziomu rynkowego. Rozmowy władz Camden z Pocket Living, przyszłym operatorem mieszkań, rozpoczęły się latem 2015 r. Władze dążyły do dopasowania oferty do potrzeb i możliwości finansowych przyszłych najemców. Uzgodnienia zapisano w porozumieniach z listopada 2015 r. i maja 2018 r. Zamiast początkowo przewidywanych 60 mieszkań z jedną sypialnią przyjęto podział na 18 kawalerek, 33 mieszkania z jedną sypialnią i dziewięć z dwiema. Według raportu urzędników większość lokali miała być osiągalna dla osób zarabiających 30–40 tys. funtów rocznie, a mieszkania do współdzielenia także dla osób z dochodem około 22 tys. funtów.
Uzgadniano również gabaryty budynku i jego relację z przestrzenią publiczną. Inwestor i urzędnicy analizowali kilka wariantów bryły. Ostateczne rozwiązanie wymagało niewielkiej korekty granicy strefy zabudowy. Radni oglądali makietę i próbki materiałów, oceniali wejścia oraz przebieg tras pieszych i dojazdów.
Przedstawiciele władz pytali także o miejsca parkingowe, dostęp dla rowerzystów, mieszkania rodzinne i przestrzenie zabaw. Kwestionowali dziewięć miejsc dla samochodów w świetle ówczesnej polityki Camden ograniczającej parkingi. Inwestor uzasadniał je wcześniejszymi ustaleniami i potrzebami nabywców większych lokali. Osobne pytanie dotyczyło niespełnienia zapisanego w umowie wymogu dodatkowej, pięcioprocentowej redukcji emisji CO₂. Wnioskodawca argumentował, że od czasu ustalenia tego zobowiązania zaostrzono krajowe przepisy budowlane.
Rozmowy doprowadziły do uzgodnienia struktury mieszkań dostępnych cenowo oraz rozwiązania urbanistycznego. Komisja planistyczna Camden poparła projekt 6 grudnia 2018 r. dziesięcioma głosami, przy jednym wstrzymującym się. Formalną zgodę wydano 20 grudnia.
----
Dziękujemy, że tu jesteś. Posłuchaj także naszego Podcastu Architektonicznego
