Uroczyste otwarcie 52-piętrowej wieży w listopadzie 2007 roku (w dniu dzisiejszym mija dokładnie 19 lat od oficjalnej inauguracji obiektu) zamknęło trwający kilka lat proces rewitalizacji okolic Times Square. Inwestycja o wartości ponad miliarda dolarów miała nie tylko zapewnić redakcji nowoczesne zaplecze technologiczne, ale także wysłać czytelny sygnał o otwartości instytucji medialnej na miasto i jego mieszkańców.
Ceramiczna kurtyna jako filtr światła
Najbardziej charakterystycznym elementem architektury budynku jest jego podwójna fasada. Zewnętrzną powłokę tworzy system tysięcy poziomych, ceramicznych rurek o przekroju kołowym, zamontowanych na stalowym stelażu w odległości kilkudziesięciu centymetrów od szklanej ściany osłonowej.
Zastosowanie wypalanej gliny w kolorze złamanej bieli pełni funkcję zarówno estetyczną, jak i inżynieryjną:
- Redukcja zysków ciepła: Ceramiczne żaluzje blokują znaczną część bezpośredniego promieniowania słonecznego, co pozwala ograniczyć zużycie energii potrzebnej do klimatyzacji wnętrz.
- Kontrola olśnienia: Rozproszenie naturalnego światła sprawia, że we wnętrzach redakcji niemal nie ma potrzeby stosowania tradycyjnych rolet, co zachowuje kontakt wzrokowy pracowników z panoramą miasta.
- Zmienność wizualna: Fasada reaguje na porę dnia i pogodę – od chłodnej bieli w pochmurne poranki, przez intensywny błękit w południe, aż po ciepłe odcienie złota i różu o zachodzie słońca.
Konstrukcja odsłonięta na zewnątrz
Renzo Piano konsekwentnie zastosował w projekcie zasadę szczerości materiałowej i konstrukcyjnej. Stalowy szkielet budynku nie został ukryty pod okładziną, lecz wyeksponowany na zewnątrz obrysu przeszkleń. Widoczne stężenia krzyżowe (tzw. X-bracing) nadają bryle wyraźny rytm i industrialny charakter, nawiązujący do tradycji nowojorskich konstrukcji stalowych z przełomu XIX i XX wieku.
Na szczycie wieżowca ceramiczna fasada oraz stalowe słupy wznoszą się ponad linię dachu, tworząc ażurowe zwieńczenie. Dzięki temu zabiegowi budynek nie kończy się gwałtownym cięciem, lecz stopniowo „rozpuszcza się” w nowojorskim niebie. Ostateczna wysokość obiektu wraz z iglicą wynosi 319 metrów, co w chwili otwarcia czyniło go jednym z najwyższych budynków w mieście (ex aequo z Chrysler Building).
Otwarty parter i wewnętrzny ogród
W przeciwieństwie do wielu zamkniętych korporacyjnych wieżowców na Manhattanie, parter The New York Times Building został zaprojektowany jako przestrzeń publiczna płynnie łącząca się z ulicą. Przeszklone lobby prowadzi bezpośrednio do centralnego dziedzińca, w którym posadzono brzozy papierowe i mchy, tworząc spokojną enklawę w sercu gęstej zabudowy Midtown.
Z poziomu parteru dostępna jest również audytorium na blisko 400 miejsc (TheTimesCenter), zaprojektowane do organizacji debat publicznych, pokazów filmowych i wydarzeń kulturalnych. Wnętrza biurowe, zaaranżowane przez pracownię Gensler, oparto na otwartych planach i wewnętrznych klatkach schodowych, które miały sprzyjać bezpośredniej komunikacji między dziennikarzami różnych działów.
Otwarcie The New York Times Building wyznaczyło nowy standard dla wysokościowców XXI wieku – udowodniło, że potężna skala komercyjnego biurowca może iść w parze z lekkością formy, efektywnością energetyczną oraz szacunkiem dla tkanki miejskiej.