Architektura MuratorKrytykaNowy wymiar muzeum

Nowy wymiar muzeum

Muzeum Narodowe we Wrocławiu z okazji jubileuszu siedemdziesięciolecia istnienia wydało czterotomowe dzieło ukazujące własną historię. Oryginalny pomysł zaprezentowania dziejów placówki poprzez architekturę czterech budynków, bardzo charakterystycznych i ważnych dla miasta, nadaje całemu wydawnictwu szczególny wymiar – recenzja Hanny Faryny-Paszkiewicz.

Nowy wymiar muzeum
Od pałacu do rotundy, red. Barbara Banaś, Muzeum Narodowe we Wrocławiu 2018

Muzeum Narodowe we Wrocławiu z okazji jubileuszu siedemdziesięciolecia istnienia wydało czterotomowe dzieło ukazujące własną historię. Oryginalny pomysł zaprezentowania dziejów placówki poprzez architekturę czterech budynków, bardzo charakterystycznych i ważnych dla miasta, nadaje całemu wydawnictwu szczególny wymiar. Istotne bowiem stają się nie kolekcje, ale kryjące je mury i aranżacja przestrzeni, odbudowa czy budowa na nowo, adaptacja – wszystko to, co dziś składa się na materialną wartość siedzib muzeum. Tę opowieść poprowadził zespół autorów – Marta Ostrowska-Bies, Jolanta Gromadzka, Daria Dorota Pikulska, Agata Gabiś, Grzegorz Grajewski i Jerzy Ilkosz. Równie ważny udział w prezentacji ma obiektyw fotografika Nicolasa Grospierre’a. Wspomagany reprodukcjami archiwalnych zdjęć, daje współczesną, bardzo osobistą wizję tych budynków.

Cztery opowieści ze zdjęciami zostały ujęte we wspólną okładkę z półprzeźroczystego polipropylenu. Każdy z tomów pokazuje jedną architektoniczną oprawę muzealnych zbiorów. Są to: barokowy pałac biskupów wrocławskich na Przedmieściu Oławskim z Muzeum Etnograficznym, neomanierystyczny Gmach Główny z końca XIX wieku, czyli gmach dawnej Rejencji, Pawilon Czterech Kopuł Hansa Poelziga z Muzeum Sztuki Współczesnej, i „najmłodsza” realizacja – PRL-owskie dziecko w tym zespole – brutalistyczna rotunda Panoramy Racławickiej. Zbudowana z myślą o nietypowej, trójwymiarowej ekspozycji wyimaginowanego obrazu jednego zdarzenia historycznego, czyli bitwy pod Racławicami, stanowi dziś raczej kuriozum muzealne. Tu jedna uwaga: sama rotunda z Panoramą nie ma swej „prehistorii”, jej archiwalia sięgają lat 60. XX wieku. Nadmiar nie zawsze ciekawych zdjęć z budowy zrównoważyłabym zbliżeniami detali: widzianych dziś, spatynowanych. Dla historyka architektury ten czterotomowy album to okazja obejrzenia budynków z punktu widzenia historii ich funkcji, zniszczeń wojennych i zmian. Znalazło się też miejsce na całkiem przyziemne akcenty. To zdjęcia robione jakby ukrytą kamerą: z zaplecza szlaków dla zwiedzających, z pomieszczeń socjalnych, pracowni konserwatorskich czy magazynów. Całość publikacji tworzy niejako dwie warstwy: historyczna tkanka Wrocławia otacza modernistyczno- współczesną wersję miasta. O ile budynek Rejencji, jak i pałac biskupi, zostały dostosowane do potrzeb ekspozycji, dwa pozostałe powstawały z myślą o wystawach. Dziś robiącym największe wrażenie jest odkryty na nowo Pawilon Czterech Kopuł – bodaj najważniejsza w Polsce muzealna wizja ostatnich lat. Tu równowagę wrażeń między niezwykle fotogeniczną urodą wnętrz i wymową pokazywanych obiektów trudno porównać z innymi polskimi ekspozycjami. Ciepła biel tynków, idąca od posadzek po konchy eliptycznych sklepień, nadaje wnętrzom Czterech Kopuł uniwersalny porządek i idealnie sterylne tło dla kolekcji sztuki polskiej drugiej połowy XX wieku. Świetnie napisane, zwięzłe teksty zawarte w tomach są właściwie dodatkiem do wspomnianego materiału fotograficznego. Przypominają o znamiennych dla Wrocławia historycznych konotacjach, o budowaniu aury Ziem Odzyskanych, także poprzez wystawy, o nie dającym się zatrzeć historycznym kontekście muzealnych gmachów.

Tagi:
Centrum sportowe we Wrocławiu Zespół sal gimnastycznych przy szkole we Wrocławiu to minimalistyczny prostopadłościan, którego forma jest całkowicie podporządkowana funkcji – o nowej realizacji pracowni arch_it Piotr Zybura pisze Jerzy S. Majewski.
Akademik BaseCamp we Wrocławiu W projekcie kluczowe było uwzględnienie w reprezentacyjnym kwartale miasta architektury tła, budynków poprzemysłowych sprzed ponad stu lat – o projekcie Grupy 5 Architekci pisze Aleksandra Czupkiewicz.
Apartamentowiec Odrzańska we Wrocławiu Fasada wpisuje się w rytm szczytów sąsiednich kamienic i jest nieomal niematerialna, jak generowane cyfrowo obrazy wyświetlane w komputerze – o projekcie pracowni ARCHE i greenGO pisze Jerzy S. Majewski.
Apartamentowiec Studio Plac Dominikański we Wrocławiu Zakończyła się realizacja siedmiopiętrowego apartamentowca Studio Plac Dominikański we Wrocławiu. Budynek dla TOSCOM Development zaprojektowało pracownia Dziewoński, Łukaszewicz Architekci.
Cafe Berg we Wrocławiu Ten mały punkt na mapie Wrocławia jest przykładem rewitalizacji, w której oryginalna konstrukcja i współczesne materiały wspaniale się uzupełniają – o projekcie grupy 33_03 pisze Aleksandra Czupkiewicz.
Budynek Braniborska 44 we Wrocławiu W trakcie projektowania budynku Braniborska 44 zgrabnie posłużono się metodą kształtowania jego elewacji poprzez negatyw i pozytyw. O nowej realizacji pracowni Arch_it pisze Anna Miśniakiewicz.