Architektura MuratorRealizacjeBiblioteka Publiczna w Warszawie Wesołej

Biblioteka Publiczna w Warszawie Wesołej

Ten niezwykle minimalistyczny w formie budynek jest dowodem, że nawet przy ograniczonym budżecie i niewielkich rozmiarach prostymi środkami można stworzyć obiekt funkcjonalny, a przy tym nie pozbawiony indywidualności – pisze Jerzy S. Majewski.

Biblioteka Publiczna w Warszawie Wesołej
Po lewej widoczny łącznik biblioteki ze szkołą. Duże okna doświetlają ladę biblioteczną na parterze, a także umieszczoną nad nią antresolę; Fot. Marcin Czechowicz
Filia biblioteki dzielnicowej przy Szkole Podstawowej nr 172Warszawa Wesoła, ul. Podleśna 36
Autorzy+48 Architektura, architekci Karol Szparkowski, Kamil Miklaszewski, Marta Feder, Dmitry Ryabow
Współpraca autorskaarchitekt Krzysztof Pasternak
Architektura krajobrazu+48 Architektura
KonstrukcjaMichał Trybuł, Paweł Bąk
Generalny wykonawcasystem gospodarczy
InwestorPrezydent m. st. Warszawy reprezentowany przez Burmistrza Dzielnicy Wesoła
Powierzchnia terenu3814.0 m²
Powierzchnia zabudowy264.0 m²
Powierzchnia użytkowa294.0 m²
Powierzchnia całkowita338.0 m²
Kubatura1509.0 m³
Projekt (data)2017
Projekt konkursowy:2016
Data realizacji (początek)2017
Data realizacji (koniec)2018
Koszt inwestycji900 000 PLN

Osiedle Zielona w warszawskiej dzielnicy Wesoła, otoczone kompleksami leśnymi, charakteryzuje się niską zabudową jednorodzinną. Nawiązuje do niej nowy gmach biblioteki dzielnicowej. Jest to obiekt o skromnych rozmiarach, mający niecałe 300 m² powierzchni, a jego kształt w dużym stopniu uwarunkowany został obowiązującym planem miejscowym. Inwestycja to oficjalnie rozbudowa szkoły o pomieszczenia na potrzeby biblioteki wraz z zagospodarowaniem terenu, przebudową wejścia, instalacji podziemnych, oświetlenia, fragmentu parkingu i drogi dojazdowej. Budynek, choć wewnętrznie powiązany ze szkołą, nie jest jednak jej częścią, lecz stanowi niezależny obiekt, mieszczący filię publicznej biblioteki dzielnicowej. Na parterze urządzono dużą salę biblioteczną oraz oddzielone od niej klatką schodową dwa mniejsze pomieszczenia przeznaczone do organizowania np. wydarzeń sąsiedzkich. Biblioteka prowadzi bowiem aktywną działalność kulturalną. Układ funkcjonalny budynku jest bardzo klarowny i celowy. Główna sala z czytelnią zaprojektowana została na rzucie prostokąta. Dzięki przemyślanemu ustawieniu półek, stojących równolegle do wzdłużnych, bezokiennych ścian bocznych, wnętrze jest w całości widoczne przez przeszkloną ścianę szczytową od ulicy. Okno to zostało potraktowane jak witryna, przez którą przechodnie mogą zajrzeć do środka, co ma ich zachęcać do wejścia. Zarówno od strony ulicy, jak i w samym środku główna przestrzeń biblioteczna wydaje się większa niż w rzeczywistości.

Biblioteka Publiczna w Warszawie Wesołej
Szerokie okno w ścianie szczytowej potraktowane zostało jak witryna, przez którą można zajrzeć do wnętrza; Fot. Marcin Czechowicz

Wrażenie to potęguje narastanie wysokości wnętrza od okna w ścianie szczytowej w stronę centrum budynku, a także charakterystyczne, kolebkowe żłobkowania w suficie, ciągnące się wzdłuż pomieszczenia. Rozwiązania te tworzą rodzaj perspektywy, dającej złudzenie, że sala jest bardzo długa. Głębi wnętrzu dodaje przeszklona antresola z biurem, znajdująca się nad ladą biblioteczną. Patrząc na bibliotekę przez witrynę, nasunęły mi się odległe skojarzenia z rzymską galerią perspektyw Borrominiego w Palazzo Spada, gdzie dzięki odpowiedniemu ustawieniu kolumn, rosnącej wysokości sufitu w tunelu czy układowi płyt na posadzce, wąskie pomieszczenie o długości zaledwie dziewięciu metrów sprawia wrażenie jakby miało ich co najmniej kilkadziesiąt. Obiekt wyróżnia się neonem „Biblioteka” zamontowanym na widocznej z daleka, bocznej, bezokiennej elewacji od strony szkoły. Pochyłym pismem „ręcznym” nawiązuje do stylistyki czcionek wykorzystywanych w latach 60. W czasach PRL-u nad warszawskimi bibliotekami świeciły tego typu neony. Dwa takie napisy, różowe z syrenką, jeszcze kilka lat temu zdobiły elewacje budynków przy ulicy Grójeckiej. Niezwykle minimalistyczny w formie budynek biblioteki w Wesołej jest dowodem, że nawet przy ograniczonym budżecie, niewielkich rozmiarach i skromnym programie prostymi środkami formalnymi można stworzyć obiekt funkcjonalny, a przy tym nie pozbawiony indywidualności.

Biblioteka Publiczna w Warszawie Wesołej
Wnętrze czytelni widziane od strony okna-witryny. Wrażenie wydłużonej perspektywy stwarza rosnący stop, układ półek oraz kształt sufitu wraz z oświetleniem; Fot. Marcin Czechowicz

Założenia autorskie

Projekt biblioteki odwołuje się do skali i charakteru zabudowy jednorodzinnej dzielnicy. Obiekt sąsiaduje ze szkołą, z którą został połączony za pomocą przeszklenia. Biblioteka, w przeciwieństwie do budynku szkolnego, ma zwartą bryłę, a jej elementem wyróżniającym jest obszerne okno-witryna. Pozwala ono na wgląd w głąb wypożyczalni, pełniąc jednocześnie funkcję zachęcającą do odwiedzenia placówki. Zielony dach, opadający delikatnie w kierunku ulicy, zmniejsza skalę obiektu z tej strony. Kryje się pod nim dodatkowa kondygnacja przeznaczona na pomieszczenia administracyjno-techniczne. Główną przestrzeń biblioteki stanowi czytelnia z wypożyczalnią. Sala ma kierunkowy, podłużny układ, kończący się oknem- -witryną z widokiem na lokalną ulicę. Dzięki temu do wnętrza wpada dużo naturalnego światła. Pod witryną znajduje się miejsce do czytania i odpoczynku. Sufit ma formę spłaszczonych łuków, które rozpraszają sztuczne światło zamontowane na regałach z książkami. Elementem charakterystycznym budynku, będącym odwołaniem do tradycyjnego wyglądu bibliotek dzielnicowych, jest zawieszony na wschodniej ścianie neon z napisem „Biblioteka”.

Tagi:
Port Praski w Warszawie Pierwsze realizacje w rejonie ulic Sierakowskiego, Krowiej i Okrzei pokazują, że nowy fragment Warszawy może stać się dzielnicą wielofunkcyjną, o dość stonowanej, wielkomiejskiej architekturze – pisze o Porcie Praskim Łukasz Pancewicz.
Plaża Romantyczna w warszawskim Wawrze Dla projektantów najważniejszą wartością miejsca był jego naturalny charakter. Do przekształceń użyli języka stworzonego przez przyrodę. O nowej realizacji pracowni projektowej Karola Żurawskiego pisze Jerzy S. Majewski.
Terminal Kultury Gocław w Warszawie Założeniem było stworzenie obiektu przejściowego, transformowalnego. Obiekt nie zwraca na siebie uwagi krzykliwą elewacją, nie epatuje detalem. O nowej realizacji biura 87a architekci pisze Sonia Prószyńska.
Zespół pofabryczny przy ul. Kłopotowskiego 11 w Warszawie Kluczową trudność stanowiła adaptacja ponad stuletnich budynków zgodnie z wymaganiami inwestora i konserwatora. Dotyczyło to m.in. wymiany stropów, wprowadzenia wind czy ognioodpornego wykończenia. O przebudowie pofabrycznego zespołu przy ul. Kłopotowskiego 11 w Warszawie piszą Anna Rostkowska i Piotr Kilanowski.
Plac Nowego Sąsiedztwa: warsztaty Centrali na temat wodnego ogrodnictwa Na placu Defilad w Warszawie powstanie oczko wodne! To nowa inicjatywa grupy projektowej Centrala. Inauguracja projektu połączona z warsztatami i projekcją filmu już 19 czerwca.
Miastotwórcy: cykl letnich warsztatów dla młodzieży Do 23 czerwca trwają zapisy na letni cykl warsztatów dla młodzieży zainteresowanej projektowaniem oraz partycypacją w życiu społecznym miasta. W programie wykłady, warsztaty design thinking, zajęcia z rysunku architektonicznego oraz projektowania 3D, a także zwiedzanie muzeów i warszawskich instytucji kultury.