Architektura MuratorRealizacjeMiędzy tradycją i nowoczesnością – o projekcie CKK Jordanki w Toruniu Fernando Menis

Między tradycją i nowoczesnością – o projekcie CKK Jordanki w Toruniu Fernando Menis

Kwestie połączenia starego z nowym staraliśmy się rozwiązać dzięki zastosowanym materiałom. Wnętrze wykończone jest konglomeratem betonu z dodatkiem kruszywa melafirowego i cegły, charakterystycznej dla fasad domów w zabytkowym centrum miasta. Na zewnątrz widać bardzo jasny, niemal biały beton, a okładzina z ceglanych odłamków pojawia się jedynie w przypominających łzy szczelinach – pisze główny projektant budynku Fernando Menis.

CKK Jordanki
Wnętrze sali koncertowej. Il. "Architektura-murator nr 02/2016"
Centrum Kulturalno-Kongresowe JordankiToruń, Aleja Solidarności 1-3
AutorzyMenis Arquitectos, architekt Fernando Menis
Zespół projektowyarchitekci Karolina Mysiak, Jaume Cassanyer, Javier Espílez
Pracownia ze strony polskiejStudio A4, architekt Jacek Lenart (architekt prowadzący)
UrbanistykaPracownia Architektury i Urbanistyki SEMI
AkustykaPedro Cerdá
KonstrukcjaFORT POLSKA Sp. z o.o.
WspółpracaELSECO Sp. z o.o., Mariusz Iskierski, Emilia Brulińska
Generalny wykonawcaMostostal Warszawa, Acciona Infrastruktura
InwestorUrząd miasta Torunia
Powierzchnia terenu13849.0 m²
Powierzchnia zabudowy4319.0 m²
Powierzchnia użytkowa18585.0 m²
Powierzchnia całkowita22000.0 m²
Kubatura158000.0 m³
Liczba miejsc głównej sali882
Liczba miejsc małej sali278
Projekt konkursowy:2008
Projekt (data)2011
Data realizacji (początek)2013
Data realizacji (koniec)2015
Koszt inwestycji224 769 739 PLN

Teren Centrum Kulturalno-Kongresowego Jordanki leży w pasie zieleni otaczającym toruńską starówkę. Budynek zajmuje połowę działki, druga została zagospodarowana jako park. Przystępując do projektowania, zdawaliśmy sobie sprawę, że nowy gmach będzie dobrze widoczny z łukowego, zielonego założenia i że nie wolno nam naruszyć historycznej panoramy zespołu staromiejskiego od strony rzeki, dlatego też powinien być on możliwie jak najniższy. Obiekt nie tylko musiał spełniać restrykcyjne wytyczne, ale także z odpowiednią wrażliwością odnosić się do zabytkowego otoczenia i nowej zabudowy w sąsiedztwie.

Kwestie połączenia starego z nowym staraliśmy się rozwiązać dzięki zastosowanym materiałom. Wnętrze wykończone jest konglomeratem betonu z dodatkiem kruszywa melafirowego i cegły, charakterystycznej dla fasad domów w zabytkowym centrum miasta. Na zewnątrz widać bardzo jasny, niemal biały beton, a okładzina z ceglanych odłamków pojawia się jedynie w przypominających łzy szczelinach.  ciągłość z otaczającą przestrzenią publiczną.

CKK Jordanki
Detal ściany sali prób z ustrojami akustycznymi do rozpraszania dźwięku. Fot. Jakub Certowicz

Fasada stanowi reinterpretację rzemieślniczej tradycji budownictwa, równocześnie zaś wprowadza paralele między tektoniką miasta a strategicznym usytuowaniem działki. Gra barw (czerwieni i bieli) podkreśla dychotomię między tradycją sugerowaną przez użycie cegły a technologią i nowoczesnością nowej miejskiej zabudowy. Jedną z najważniejszych cech projektu jest system zmiennej akustyki. Betonowe elementy obniżane spod sufitu sali koncertowej ograniczają kubaturę 8200 m3 do 6800 m3, co jednocześnie redukuje czas pogłosu, umożliwiając cały wachlarz zastosowań: od 1,85 sekundy dla koncertów orkiestry symfonicznej, do 1,6-1,2 sekundy dla oper lub spektakli teatralnych. Ponadto przewidziano możliwość połączenia w jedną przestrzeń dwóch sal. Dzięki temu w gmachu może odbywać się wiele różnorodnych imprez, począwszy od przedstawień teatralnych i operowych, po koncerty symfoniczne, pokazy filmowe i musicale. Salę koncertową można również otworzyć na zewnątrz. Scena staje się wówczas bramą, przez którą goście przechodzą na plac przed budynkiem. W ten sposób tworzy

Kościół na Teneryfie – nowa realizacja Menis Arquitectos Na początku maja uroczyście konsekrowano kościół pod wezwaniem Najświętszego Odkupiciela w La Lagunie na Teneryfie. Realizacja świątyni według projektu Menis Arquitectos zajęła 13 lat.
Wystawa „Backstage. Fernando Menis” we Wrocławiu Fernando Menis założenia każdego swojego projektu testuje na modelach, wykorzystując do ich tworzenia tak różne materiały jak plastelina, sklejka, styrodur, glina czy gips. O kulisach jego architektonicznego warsztatu opowiadać będzie wystawa prezentowana w Muzeum Architektury we Wrocławiu.
Kulisy warsztatu Fernando Menisa Na początku grudnia w galerii Aedes w Berlinie otwarto wystawę „Backstage, Menis Arquitectos”. Podczas wernisażu twórczość hiszpańskiego architekta omówiły krytyczka architektury Kristin Feireiss oraz redaktor naczelna „A-m” Ewa P. Porębska.
O historii budowy obiektu Niewiele brakowało, by projekt Fernanda Menisa podzielił los niezrealizowanej koncepcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej autorstwa Chrystiana Kereza. Budowa sali koncertowej doszła do skutku tylko dzięki ogromnej determinacji władz miasta i hiszpańskiego architekta – przypominamy założenia konkursu z 2008 roku i okoliczności, w jakich dokonywano kolejnych zmian zwycięskiego projektu.
Nowa ikona miasta – o CKK Jordanki w Toruniu Grzegorz Grabowski Chcielibyśmy, aby nowy obiekt przyczynił się do wzrostu liczby imprez kulturalnych odbywających się w Toruniu. Mam nadzieję, że stanie się jedną z atrakcji, ikoną miasta, dla którego zawsze były ważne artystyczne aspiracje – pisze Grzegorz Grabowski, prezes zarządu CKK Jordanki.
Sala koncertowa Jordanki w Toruniu W toruńskiej realizacji Fernando Menis odkrył istotę swej architektury, która zawsze zdaje się częścią krajobrazu powstałego w wyniku procesów geologicznych. Skłania do refleksji, niepokoi i inspiruje zarazem – o poszukiwaniu esencji miejsca, łączeniu przeciwieństw i niezwykłej biegłości w kreowaniu unikalnych przestrzeni piszą Ignacio Bosch Reig, profesor projektowania architektonicznego na WA politechniki w Walencji i Ewa P. Porębska, architekt, krytyk architektury, redaktor naczelna „A-m”.