Spis treści
Marzec: Dom jednorodzinny w Gdyni
Dom zlokalizowany jest w Gdyni-Orłowie, przy ulicy Świętopełka, na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Projekt opracowała pracownia IFAgroup, prowadzona przez Kamila Domachowskiego. Realizacja została zaprezentowana w marcowym wydaniu „Architektury-murator”.
Budynek bezpośrednio sąsiaduje z wcześniejszą realizacją tej samej pracowni. Powstał w miejscu domu z lat 50. XX wieku - nowa realizacja powtarza historyczną bryłę poprzednika, a przy tym wpisuje się w modernistyczny charakter zabudowy ulicy. Forma składa się z dwóch przesuniętych względem siebie prostopadłościanów o zróżnicowanej wysokości, z płaskimi dachami i oszczędnie ukształtowanymi elewacjami. Projektanci skorygowali obrys i wysokość budynku, dostosowując je do aktualnych potrzeb użytkowych oraz obowiązujących przepisów.
i
Zachowano układ otworów okiennych znany z pierwotnego domu, reinterpretując go poprzez zastosowanie zlicowanych tafli szkła. Rozmieszczenie okien zaprojektowano tak, żeby doświetlić wnętrza i jednocześnie ograniczyć wgląd z sąsiednich posesji. Konstrukcję wykonano w technologii żelbetowej, a wszystkie elementy techniczne, takie jak rynny i rury spustowe, ukryto w warstwach przegród zewnętrznych. Elewacje utrzymano w jasnej, jednolitej kolorystyce, z aluminiową stolarką okienną. Wnętrza wykończono betonem architektonicznym zestawionym z drewnem. Frontowa część parteru została podwyższona, aby pomieścić wjazd do garażu, a tylną część posadowiono niżej - dzięki czemu otwiera się bezpośrednio na ogród.
Lipiec: Osiedle kwiatów polskich w Wawrze
Osiedle przy ulicy Kwiatów Polskich w warszawskim Wawrze składa się z 12 domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Choć poszczególne budynki różnią się detalami i konfiguracją materiałów, wszystkie bazują na podobnych założeniach projektowych. Projekt opracowała pracownia RMK.A. Realizację pierwszego etapu zaprezentowaliśmy w lipcowym wydaniu „Architektury-murator”.
Układ osiedla wynika z lokalnych wytycznych planistycznych, narzucających intensywność zabudowy i osiowy przebieg drogi wewnętrznej. Budynki ustawiono symetrycznie. Każdy dom ma powierzchnię ok. 135 m². Układy funkcjonalne pozostawiono elastyczne, umożliwiające indywidualną aranżację wnętrz.
i
Każdy dom składa się z dwóch wyraźnie rozdzielonych części: parterowej „bazy” i cofniętego piętra. Podział wzmocniono materiałowo, zestawiając tynk z blachą falistą. Zielone i białe elewacje nawiązują do sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej i obiektów gospodarczych, a jednocześnie porządkują całość wizualnie. Falista blacha pełni funkcję jednocześnie materiału elewacyjnego i detalu - budynki nie posiadają dodatkowych elementów dekoracyjnych. Wnęki, uskoki i cofnięcia brył poprawiają doświetlenie wnętrz i ułatwiają ich przewietrzanie. Wszystkie pomieszczenia mieszkalne wyposażono w duże okna. Prywatne ogrody zlokalizowano po stronie tylnej, a miejsca postojowe umieszczono pomiędzy budynkami, co pozwoliło wyeksponować elewacje i zwiększyć powierzchnię zieleni.
Wrzesień: Farma toMy w Wólce Konopnej
Budynek zlokalizowany jest w Wólce Konopnej, wsi położonej na pograniczu województw mazowieckiego i lubelskiego. Projekt opracowali architekci Piotr Grochowski i Wojciech Kolęda z zespołu Grupy Arche, na zlecenie Fundacji Leny Grochowskiej. Obiekt pełni funkcję domu treningowego w ramach farmy społecznej toMy i został zaprezentowany we wrześniowym wydaniu „Architektury-murator”.
Dom przeznaczony jest dla osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi, które mieszkają tu czasowo - uczą się samodzielnego funkcjonowania i pracy w grupie. Program obejmuje funkcje mieszkalne, wspólne i warsztatowe, połączone w jednej zwartej bryle. Budynek zaprojektowano na planie niedomkniętego pierścienia, skupionego wokół wewnętrznego dziedzińca. Ten układ pozwolił na integrację wszystkich funkcji bez nadmiernego rozciągania zabudowy oraz stworzenie osłoniętej, półprywatnej przestrzeni zewnętrznej.
i
Forma i konstrukcja obiektu nawiązują do lokalnej tradycji drewnianej zabudowy wiejskiej, dziś niemal nieobecnej w okolicznym krajobrazie. Budynek wykonano w technologii prefabrykowanej konstrukcji drewnianej, elewacje wykonano z pionowo ułożonych desek. Zrezygnowano z okapów. Zadaszenie wejść rozwiązano poprzez cofnięcia bryły, bez dodatkowych elementów. Wzdłuż pierścienia rozmieszczono kolejno pokoje mieszkańców i opiekunów, dużą salę dzienną połączoną z jadalnią i kuchnią, zaplecze gospodarcze, szklarnię oraz warsztat. Duże przeszklenia sięgające podłogi zapewniają kontakt z otoczeniem, a różnice poziomów terenu rozwiązano za pomocą łagodnych pochylni. Całość podporządkowano zasadom dostępności i prostych rozwiązań materiałowych.
Listopad: Dom Skrojony w Wilnie
Dom Skrojony znajduje się w podmiejskiej, willowej dzielnicy Wilna, na zalesionej działce o luźnej i tradycyjnej zabudowie. Projekt opracowała pracownia KWK Promes, prowadzona przez Roberta Koniecznego. Budynek został zaprezentowany w listopadowym wydaniu „Architektury-murator”.
Punktem wyjścia była koncepcja domu atrialnego, odpowiadająca na potrzebę kontaktu z zielenią przy jednoczesnym zachowaniu prywatności. Jednak w trakcie projektowania zmieniły się lokalne przepisy, co znacząco ograniczyło dopuszczalną powierzchnię zabudowy i przebieg drogi dojazdowej. W efekcie powierzchnia domu została zredukowana, a rzut przekształcono w trójkąt równoramienny z niewielkim atrium wewnętrznym.
i
Parter mieści strefę dzienną, otwartą dużymi przeszkleniami na ogród i patio. Część mieszkalna została wyniesiona ponad teren, dzięki czemu atrium stało się przedłużeniem zieleni działki. Na piętrze zaprojektowano strefę nocną z trzema sypialniami, każdą z własną łazienką i garderobą. Pomieszczenia otwierają się na atrium i taras, a od strony zewnętrznej są chronione pełnymi ścianami. Układ funkcjonalny podporządkowano geometrii trójkąta. W przyprostokątnych bokach zlokalizowano komunikację, zaplecze sanitarne, kuchnię i gabinet, natomiast wzdłuż przeciwprostokątnej zaplanowano otwartą przestrzeń dzienną. Elewacje wykończono płytami z mikrobetonu w jasnoszarym odcieniu, a forma budynku zmienia swój odbiór w zależności od punktu obserwacji.
Grudzień: Dom Solarny w Salzkammergut
Dom zlokalizowany jest nad jeziorem Mondsee, w regionie Salzkammergut w Austrii. Projekt opracował Piotr Kuczia. Realizację zaprezentowaliśmy w grudniowym wydaniu „Architektury-murator”: budynek powstał na działce objętej licznymi ograniczeniami: rygorystycznymi przepisami lokalnego planu, wymogami ochrony przeciwpowodziowej oraz wytycznymi ochrony krajobrazu.
Forma domu została ściśle podporządkowana maksymalnym liniom zabudowy i ukształtowaniu terenu. Zwarta i kubiczna bryła została precyzyjnie wpisana w skarpę, a jej podział podkreśla wąska szczelina przeszklenia, doświetlająca wnętrze i rozbijająca masywność obiektu. Od strony północnej elewacja pozostaje niemal całkowicie zamknięta, natomiast elewacje z widokiem na jezioro i krajobraz otwierają się dużymi, przesuwnymi przeszkleniami. Front budynku, skierowany w stronę jeziora Mondsee, został w całości przeszklony i osłonięty ruchomymi, drewnianymi żaluzjami.
i
Układ wnętrz dostosowano je do naturalnego spadku terenu. Różnice poziomów porządkują funkcje wewnątrz i kształtują zróżnicowane relacje przestrzenne. Centralnym elementem są schody pełniące jednocześnie funkcję komunikacji i miejsca użytkowego. Konstrukcję budynku wykonano z drewna CLT. Elewacje obłożono pionowym deskowaniem z sosny, które z czasem ulegnie naturalnej patynizacji. W budynku zastosowano pasywne rozwiązania klimatyczne oparte na naturalnej cyrkulacji powietrza, a także gruntową pompę ciepła i panele fotowoltaiczne zintegrowane z połacią dachu. Całość stanowi przykład architektury wynikającej bezpośrednio z lokalnych uwarunkowań przestrzennych i środowiskowych.
