Architektura MuratorWydarzeniaAleksandra Wasilkowska, Nie-Pokój instalacja przestrzenna w ramach projektu Laboratorium Przyszłości: REGRESS-PROGRESS. Akt 2

Aleksandra Wasilkowska, Nie-Pokój instalacja przestrzenna w ramach projektu Laboratorium Przyszłości: REGRESS-PROGRESS. Akt 2

Nie-Pokój w przewrotny sposób materializuje marzenie o progresywnej architekturze reagującej na ludzi, łącząc w sobie afirmację postępu i ucieczkę przed nim. Jak w niemym filmie Bustera Keatona Electric House, w którym bohater staje się ofiarą swoich technicznych wynalazków, inżynieria realizuje własny program. Algorytm nie odpowiada już tylko na zaprogramowane z góry cele i potrzeby, ale zaczyna odreagowywać ludzkie stany psychiczne. Przestrzeń wokół nas zaczyna przejmować osobliwe kody zachowań i emocje, stając się naszą emocjonalną protezą.

CENTRUM SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ ZAMEK UJAZDOWSKI
ul. Jazdów 2, Warszawa

Aleksandra Wasilkowska, Nie-Pokój instalacja przestrzenna
w ramach projektu Laboratorium Przyszłości: REGRESS-PROGRESS. Akt 2
Kuratorka: Kaja Pawełek

oraz

Jesse Aron Green, The Allies
Kuratorka: Marianna Dobkowska

Pokaz prasowy wystaw z udziałem Artystów odbędzie się w przestrzeni projektu
Laboratorium Przyszłości: Regress Progress (Sala Zygmuntowska, 1 piętro)

Otwarcie wystaw: piątek 15 lipca, godz. 18.00
Podczas otwarcia o godz. 18.30 performance z udziałem gościa specjalnego Kai Kołodziejczyk

Wystawa Aleksandry Wasilkowskiej czynna do 15.01.2012
Wystawa Jesse Aron Greena czynna do 18.09.2011

Prezentowana w ramach trwającego do 15 stycznia 2012 roku projektu Laboratorium Przyszłości: Regress Progress instalacja Aleksandry Wasilkowskiej Nie-Pokój to rodzaj przestrzeni psychicznej, miejsca zamieszkiwanego przez nieznanych Lokatorów, którzy utracili kontrolę nad otaczającymi ich przedmiotami. Przy próbie zbliżenia się meble uciekają przed ludźmi, jakby bały się być użyteczne albo przejmowały stany lękowe najbliższych im osób. Tworzy się przestrzeń nieludzkich lokatorów, których emocje w nieprzewidywalny sposób ją meblują.

Nie-Pokój w przewrotny sposób materializuje marzenie o progresywnej architekturze reagującej na ludzi, łącząc w sobie afirmację postępu i ucieczkę przed nim. Jak w niemym filmie Bustera Keatona Electric House, w którym bohater staje się ofiarą swoich technicznych wynalazków, inżynieria realizuje własny program. Algorytm nie odpowiada już tylko na zaprogramowane z góry cele i potrzeby, ale zaczyna odreagowywać ludzkie stany psychiczne. Przestrzeń wokół nas zaczyna przejmować osobliwe kody zachowań i emocje, stając się naszą emocjonalną protezą.

Podczas seansów spirytualistycznych, które pod koniec XIX wieku na moment połączyły świat nauki i okultyzm, meble były dosłownie protezą ciał mediów. W trakcie słynnych seansów Eusapii Palladino w ruch wprawiane były szklanki, talerze, a nawet stoły. W seansach tych uczestniczyli uznani naukowcy, tacy jak Maria Curie-Skłodowska i Pierre Curie, zafascynowani transmisją tajemnej energii, analogicznie do właśnie odkrytej radioaktywności.

Kontekst dla instalacji tworzą także inne fikcje filmowe, jak Lokator Romana Polańskiego czy Eternal Sunshine Of The Spotless Mind Michela Gondry’ego, w których pomieszczenia i sprzęty codziennego użytku wchodzą w relacje z bohaterami, reagują na ich podświadomość i materializują ich stany psychiczne.

Podczas otwarcia instalacji 15 lipca w postać Lokatorki zamieszkującej Nie-Pokój wcieli się Kaya Kołodziejczyk, choreografka i tancerka. W dalszych odsłonach Nie-Pokój będzie zamieszkiwany przez kolejnych Lokatorów.


Aleksandra Wasilkowska (ur. 1978) architektka, ukończyła WAPW i EAB we Francji. Prowadzi pracownię od 2007 roku. Wraz z Agnieszką Kurant zrealizowała instalację Emergency Exit na XII Międzynarodowym Biennale Architektury w Wenecji. Wykłada na studiach Sztuka/ Przestrzeń Publiczna/ Demokracja na SWPS, a także gościnnie m.in. w Architecture Foundation w Londynie, Chelsea College of Art & Design, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz OSSA2010 w Łodzi. Zajmuje się nowymi modelami produkcji wiedzy o mieście (samoorganizacja, techniki partycypacyjne, mechanizmy powstawania nieformalnych przestrzeni publicznych), a także praktyką - projektowaniem domów, wnętrz, wystaw i instalacji. W ubiegłym roku ukazała się jej książka Warszawa jako struktura emergentna, która powstała we współpracy z prof Andrzejem Nowakiem wokół jej projektu wirtualnej platformy komunikacyjnej Em_Wwa, a także zagadnień związanych ze złożonością (w ramach projektu Ekspektatywa Fundacji Bęc Zmiana). Jej projekty i instalacje były pokazywane m. in. w Fundacji Bęc Zmiana, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Zachęcie, Instytucie Awangardy, Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Chelsea College of Art and Design w Londynie, a także wyróżniane w konkursach między innymi na modernizację Placu Grzybowskiego w Warszawie czy ogrodu w Pontivy we Francji.

Partnerzy: Ambasada Królestwa Danii, British Council, Samsung
Projekt zrealizowany dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Współpraca: Digital Wonderland
Partner specjalny realizacji Cai Guo-Qianga Summer Solstice: Grąbczewscy
Partner specjalny projektu Aleksandry Wasilkowskiej Nie-pokój: Dekobau
Partner kulinarny: Qchnia Artystyczna
Patroni medialni: Gazeta Wyborcza, Elle Decoration, Aktivist, Exklusiv, Stolica

Jesse Aron Green jest amerykańskim artystą młodego pokolenia, którego prace często przybierają formę instalacji przestrzennych łączących rysunek, film, fotografię, performance, muzykę i tekst. Jego praktyka artystyczna jest głęboko zakorzeniona w strategiach konceptualnych, a także tradycjach różnych form sztuki społecznie zaangażowanej, feminizmu i krytyki instytucjonalnej.

Wystawa w CSW Zamek Ujazdowski jest jednocześnie premierą projektu zrealizowanego podczas pobytu artysty w Warszawie w 2010 roku. Głównym punktem wystawy jest trzykanałowe wideo The Allies (Alianci). Jest to dokument rekonstrukcji wybranych aspektów bitwy pod Cambrai, która miała miejsce w listopadzie 1917 roku podczas Pierwszej Wojny Światowej, urzeczywistniający niektóre z teorii Wilfreda Biona, dowódcy czołgu w tej bitwie i psychoanalityka, który oparł swoje koncepcje dynamiki grupowej na doświadczeniu wojny. Przed przystąpieniem do zdjęć biorąca udział w projekcie grupa młodych kobiet i mężczyzn odbyła serię lekcji i ćwiczeń pozwalających im czytać i interpretować różne rodzaje notacji ruchu, włączając w to Labanotation oraz konceptualne instrukcje (takie jakie stosował np. Sol LeWitt). Na planie zdjęciowym otrzymali oni nową, nieznaną wcześniej, partyturę bitwy, którą wspólnie odegrali używając wiedzy zdobytej podczas treningów. Pełny proces wspólnej pracy, gry i sesji po zakończeniu rekonstrukcji został sfilmowany przez trzy kamery we wnętrzach Sal Redutowych Teatru Wielkiego w Warszawie, w oświetleniu nawiązującym do kolejnych pór dnia – od wschodu do zachodu słońca.

Precyzja wizualna filmu zestawiona z nieoczekiwanym pięciominutowym, wyłącznie dźwiękowym interludium odzwierciedla napięcie pomiędzy biegłością w posługiwaniu się przypominającym wojenny szyfr kodem notacji a próbą precyzyjnego odtworzenia otrzymanych zapisów; między indywidualnymi emocjami a rzeczywistą, być może nieuświadomioną, współpracą.

Uczestnicy: Nikola Adamus, Andrea Bohlman, Greg Czarnecki, Andrzej Czerniawski, Wojciech Dąbek, Monika Dąbrowska, Joanna Kania, Marta Kaźmierczak, Katarzyna Kosieradzka, Michał Kowalski, Elwira Kozłowska, Paweł Piasecki, Adrian Krajewski, Ula Siemion, Dominik Skrzypkowski, Kuba Snochowski. Autorem zdjęć do filmu jest Piotr Szczepański, autorem muzyki jest M. C. Schmidt, połowa duetu Matmos.

Jesse Aron Green (ur. 1979 w Bostonie), studiował na UCLA oraz Harvardzie. Mieszka i pracuje w Bostonie i Los Angeles. Jego poprzednia praca „Ärztliche Zimmergymnastik” pokazywana była na indywidualnej wystawie artysty w Oil Tanks,Tate Modern. Jego prace pokazywane były także między innymi na Whitney Biennial 2010 w Nowym Jorku oraz w ICA Boston. Jest stypendystą The Henry Luce Foundation, Trust for Mutual Understanding oraz CEC Artslink. W 2010 roku był rezydentem A-I-R Laboratory, CSW. http://www.jessearongreen.com

Partnerzy projektu: Location One, Nowy Jork; Nowy Teatr; Teatr Wielki Opera Narodowa w Warszawie, Tandem Taren-to, Weisberg
Pobyt twórczy w A-I-R Laboratory i realizacja projektu: Miasto Stołeczne Warszawa, CEC Artslink
Mid Atlantic Arts Foundation ma przyjemność wspierać Sezon Amerykański dzięki dotacji ze strony Trust for Mutual Understanding
Patroni medialni: Gazeta Wyborcza, Elle Decoration, Aktivist, Exklusiv, Stolica, placdefilad.com

Autor: Red.
Wspaniały amalgamat: Aleksandra Wasilkowska Interesują mnie strategie łączenia skrajnie odległych od siebie, a mimo to często komplementarnych funkcji i porządków. Odgórnego planu z oddolną energią chaosu. Warszawska architektka i artystka o własnych, innowacyjnych sposobach na miejską przestrzeń.
Architektura cienia. Szalety i bazary Wystawa "Architektura cienia" dotyczy elementów wypartych z oficjalnego dyskursu takich jak toalety, szalety miejskie, bazary i stragany uliczne. Ich forma i miejsce w przestrzeni miejskiej to lustro odzwierciedlające rozwój ekonomiczny i kulturowy danego społeczeństwa.
Przebudowa bazaru Różyckiego w Warszawie Koncepcję nowego Różyca na podstawie konsultacji prowadzonych z kupcami i mieszkańcami Pragi opracowała Aleksandra Wasilkowska.
Diverçity – ucząc się od miasta przyszłości W ramach ostatniego weekendu z wystawą Diverçity. Learning from Istanbul zapraszamy na dyskusję z udziałem architektów Tomasza M. Koniora, Romana Rutkowskiego oraz Aleksandry Wasilkowskiej. Punktem wyjścia do rozmowy będzie pytanie o przyszłość dynamicznie rozwijających się, potencjalnie otwartych miast – takich jak Stambuł czy Warszawa – i realne/fikcyjne scenariusze ich dalszego rozwoju
Projekt konkursowy na pawilon polski 12. Międzynarodowej Wystawy Architektury w Wenecji na temat ‘People meet in architecture’ Praca konkursowa Wejście-wyjście, autorzy: architekt Aleksandra Wasilkowska, Agnieszka Kurant