Architektura MuratorKrytyka101 Things I Learned in Architecture School

101 Things I Learned in Architecture School

Książka Matthew Fredericka to napisany lekko, syntetyczny i praktyczny zestaw prawd pozornie oczywistych dla każdego projektanta. Tę niewielką publikację chętnie weźmie do ręki każdy student architektury. My, którzy broniliśmy dyplom ponad ćwierć wieku temu, także wertujemy ją z przyjemnością. Pozwala uwierzyć, że mimo koszmarnej technobiurokracji architektura jest warta, by się jej poświęcić, jest zawodem, który daje satysfakcję i sposobem na życie, dostarczającym chwil radości i wzruszenia – recenzja Piotra Lewickiego i Kazimierza Łataka.

01 Things I Learned In Architecture School
Matthew Frederick, 101 Things I Learned In Architecture School, The Mit Press, I wydanie – 2006

Architektura już dawno została odarta z godności przez tę koszmarną technobiurokrację, która przyrasta w zawrotnym tempie – twierdzi Maciej Miłobędzki, wybitny architekt i wspólnik w pracowni JEMS (cytat z wywiadu opublikowanego przez „Rzeczpospolitą”, 30-31.07.2016). Odarcie architektury z godności – trudno o trafniejsze określenie sytuacji, w której współcześnie znajduje się architektura, a proces ten nie tylko trwa od lat, ale wręcz przyspiesza i trudno dziś przewidzieć, do czego doprowadzi. Ci, którym architektura jest bliska, patrzą w przyszłość z oczekiwaniem i niepewnością, czasem pewnie też z pesymizmem, graniczącym z frustracją. Z rozmów, które zdarza nam się prowadzić z kolegami po fachu, można wnioskować, że taka postawa nie zależy od geografii i kraju pochodzenia interlokutora.

Gdyby chcieć szukać miejsc bardziej przyjaznych, gdzie uprawianie architektury bliższe jest ćwiczeniom intelektu i emocji, na pograniczu techniki i sztuki, niż generowaniu kolejnych elaboratów/operatów/ instrukcji/charakterystyk/raportów/ analiz/specyfikacji – bez wątpienia wskazalibyśmy uczelnie architektoniczne. Świat akademicki, stojąc na uboczu realiów dzisiejszego uprawiania zawodu (co ma oczywiście także mnóstwo negatywnych aspektów) daje schronienie przed uciążliwościami codziennych i żmudnych wysiłków, których nie przewiduje większość absolwentów szkół średnich decydujących się na wybór tej profesji

Gdyby chcieć szukać miejsc bardziej przyjaznych, gdzie uprawianie architektury bliższe jest ćwiczeniom intelektu i emocji, na pograniczu techniki i sztuki, niż generowaniu kolejnych elaboratów/operatów/ instrukcji/charakterystyk/raportów/ analiz/specyfikacji – bez wątpienia wskazalibyśmy uczelnie architektoniczne. Świat akademicki, stojąc na uboczu realiów dzisiejszego uprawiania zawodu (co ma oczywiście także mnóstwo negatywnych aspektów) daje schronienie przed uciążliwościami codziennych i żmudnych wysiłków, których nie przewiduje większość absolwentów szkół średnich decydujących się na wybór tej profesji.

Większość z nas wspomina studia architektoniczne jako przyjemną przygodę, czas pracy i twórczej zabawy, gorączkowych poszukiwań i radosnych odkryć. Okres kształtowania świadomości zawodowej, wyrabiania wrażliwości na świat zewnętrzny, formowania własnej wobec niego postawy jako architekta. Osoby, która szuka odpowiedzi, porządku i zasady, a te wykraczają poza kwestie wyłącznie estetyki. Nieprzypadkowo postać, którą grał Henry Fonda w filmie Lumeta Dwunastu gniewnych ludzi, była z zawodu architektem.

Sympatyczną cechą edukacji w szkole architektonicznej jest jej podobny przebieg na każdej szerokości geograficznej. Nieprzespane noce, ręce usmarowane od rysowania, nieudane próbne wydruki, powtórki i te same piosenki słuchane na okrągło.

101 Things I Learned in Architecture School to napisany lekko, syntetyczny i praktyczny zestaw prawd pozornie oczywistych dla każdego projektanta. Tezy – niezależnie od długości, rangi czy stopnia złożoności – obrazowane są tekstem i towarzyszącym mu rysunkiem.

Są tu kanoniczne cytaty (choćby Less is more) i porady praktyczne (kiedy zwijasz kartkę z rysunkiem, treść obrazka winna być na zewnątrz). Są wyłożone zasady, którymi rządzi się architektura i kształtowanie przestrzeni. Są wreszcie zabawne sugestie, które przydadzą się nie tylko młodym adeptom zawodu (zarządzaj swoim ego).

Tę podręczną książeczkę, o niewielkim formacie i kojarzącej się ze szkicownikiem twardej okładce, chętnie weźmie do ręki każdy student architektury. My, którzy broniliśmy dyplom ponad ćwierć wieku temu, także wertujemy ją z przyjemnością. Przywodzi beztroskie – dziś tak je wspominamy – lata na Politechnice. Pozwala uwierzyć, że mimo koszmarnej technobiurokracji architektura jest warta, by się jej poświęcić, jest zawodem, który daje satysfakcję i sposobem na życie, dostarczającym chwil radości i wzruszenia

Monotowns: fotograficzna podróż przez monomiasta na peryferiach byłego ZSRR „Monotowns” to kontynuacja serii, zapoczątkowanej przez książki „Concrete Siberia” i „Eastern Blocks”. Tym razem Zupagrafika zaprasza czytelników w podróż po rosyjskich monomiastach.
Historia architektoniczno-kryminalna o termach w Vals Petera Zumthora „Uwodzenie. Historia architektoniczno-kryminalna” to komiks noir opowiadający m.in. o jednym z arcydzieł Petera Zumthora: zespole term w Vals w szwajcarskiej Gryzonii. Dzięki Centrum Architektury ceniony komiks Lucasa Harariego dostępny jest teraz po polsku.
Wszystko składane. Rower, aparat i przedmieścia: premiera książki i dyskusja z autorem Fundacja Bęc Zmiana zaprasza na premierę książki „Wszystko składane”, będącej zapisem kilkunastu wypraw fotografa Macieja Rawluka na przedmieścia Warszawy. W dyskusji z udziałem autora udział wezmą: Olga Drenda, Jakub Gondorowicz, Adam Mazur i Robert Zydel.
„Najlepsze miasto świata” w finale Nagrody Literackiej Nike Ogłoszono finalistów tegorocznej Nagrody Literackiej Nike. W finałowej siódemce jest „Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949” Grzegorza Piątka. Przypominamy recenzję książki, jaka ukazała się na łamach „Architektury-murator”.
Maksimum śląskiej architektury Przewodnik był dobrą okazją, by śmielej oddzielić budownictwo od architektury. Ale książkę cechuje maksymalistyczne podejście: prezentacja aż 120 realizacji – Hanna Faryna-Paszkiewicz recenzuje książkę Anny Syski „Spodek w Zenicie. Przewodnik po architekturze lat 1945-1989 w województwie śląskim”. Tylko w wydaniu cyfrowym: fragment publikacji do pobrania.
ŚRÓD PN. Ilustrowany atlas architektury Śródmieścia Północnego Centrum Architektury zaprasza na premierę kolejnego przewodnika po Warszawie, tym razem poświęconego architekturze Śródmieścia Północnego. Najważniejsze realizacje dzielnicy zilustrowali Kamila Doniec, Maciek Drążkiewicz, Mateusz Gryzło, Maria Łomiak i Peter Łyczkowski, a tekstami opatrzyli varsavianista Michał Kempiński i historyczka sztuki Ewa Ziajkowska.