Architektura MuratorRealizacjeMennica Residence w Warszawie

Mennica Residence w Warszawie

W miejscu swojej dawnej siedziby z lat 50. XX wieku Mennica Polska wraz ze spółką Golub GetHouse prowadzą dwie duże inwestycje: zespół biurowy oraz kompleks mieszkaniowy Mennica Residence, pod który wyburzono budynek produkcyjno-biurowy z 1994 roku – pisze Beata Tylec-Skórka.

Mennica Residence w Warszawie
I etap zespół mieszkaniowego Mennica Residence składa się z dwóch wież osadzonych na wspólnym dwukondygnacyjnym podium, zlokalizowanych w narożu ulic Grzybowskiej i Żelaznej; Fot. Juliusz Sokołowski
Zespół mieszkaniowo-usługowy Mennica Residence – I etapWarszawa, ul. Grzybowska 43A
AutorzyBBGK Architekci, architekci Jan Belina- Brzozowski, Konrad Grabowiecki, Wojciech Kotecki
Współpraca autorskaarchitekci Tomasz Skalski, Jacek Wochowski, Mariusz Wronowski, Michał Ożóg, Karol Wiśniewski, Michał Sztolcman, Jakub Szymański, Michał Dezór, Tomasz Pluciński, Małgorzata Wilczyńska, Zofia Laskowska
Architektura wnętrzBBGK Architekci i Agnieszka Słowik
Architektura krajobrazuRS AK
KonstrukcjaLGL
Generalny wykonawcaEiffage Polska Budownictwo
InwestorMennica Polska S.A.
Powierzchnia terenu2990.0 m²
Powierzchnia zabudowy2476.0 m²
Powierzchnia użytkowa:20 155 m² ( powierzchnia mieszkań: 10 445 m², powierzchnia biurowo- -usługowa: 3072 m², powierzchnia części podziemnej: 6637 m²)
Powierzchnia całkowita:29 668 m² (powierzchnia nadziemna: 20 870 m², powierzchnia podziemna: 8794 m²)
Kubatura109160.0 m³
Liczna mieszkań:189
powierzchnia mieszkań:od 28 m² do 232 m²
Projekt2015
Projekt konkursowy:2014
Data realizacji (początek)2016
Data realizacji (koniec)2018
Koszt inwestycjiok. 60 000 000 PLN

Kwartały w obrębie ul. Towarowej, Prostej, Jana Pawła II i Chłodnej na warszawskiej Woli podlegają dziś intensywnym przeobrażeniom. Poprzemysłowa w większości zabudowa ustępuje miejsca nowym, wielofunkcyjnym zespołom, w których znajdą się nie tylko biura i mieszkania, ale też ogólnodostępne przestrzenie rekreacyjne i usługowe. Na terenie dawnych browarów Haberbuscha i Schielego przy ul. Grzybowskiej od 2016 roku powstaje osiedle według projektu pracowni JEMS Architekci, a dwuhektarowy obszar historycznych zakładów Norblina do 2020 roku zmienić się ma w dzielnicę biurowo-usługową z biobazarem, teatrem, licznymi sklepami i muzeum poświęconym przeszłości fabryki (proj. PRC Architekci). Z kolei vis-à-vis, po przeciwnej stronie ul. Żelaznej, dwie duże inwestycje prowadzi obecnie Mennica Polska – w miejscu swojej dawnej siedziby z lat 50. XX wieku wspólnie ze spółką Golub GetHouse realizuje zespół biurowy ze 130-metrową wieżą autorstwa Goettsch Partners; nieco dalej na zachód w kierunku ul. Grzybowskiej – kompleks mieszkaniowy Mennica Residence, pod który wyburzono budynek produkcyjno- biurowy z 1994 roku (proj. BIPROMASZ). Zespół docelowo składać się będzie z trzech od 2 do 15-kondygnacyjnych budynków, w których znajdzie się 460 mieszkań, ale też 6600 m² powierzchni biurowo-usługowej. Ponadto zaplanowano zielony pasaż, który będzie przebiegał przez całe założenie i łączył się z placem pomiędzy budynkami sąsiedniej inwestycji.

Mennica Residence w Warszawie
Prostokreślna i uniwersalna elewacja budynku nawiązuje wysokością, podziałami i materiałami do sąsiadujących budynków przy ulicy Grzybowskiej; Fot. Juliusz Sokołowski

Projekt Mennicy Residence wyłoniono w zamkniętym konkursie inwestorskim z 2014 roku, w którym zwyciężyła warszawska pracownia BBGK Architekci. Pierwszy etap oddano do użytku w styczniu tego roku. To dwie wieże u zbiegu ul. Żelaznej i Grzybowskiej osadzone na wspólnym, dwukondygnacyjnym podium. Jedna, na planie prostokąta, ma od 7 do 13 kondygnacji, druga, na planie litery L, od 7 do 11. Pod całą działką znajduje się trzykondygnacyjny garaż. Apartamentowiec ma prostokreślną, uniwersalną elewację, na parterze i pierwszym piętrze obłożoną piaskowcem, powyżej beżowymi płytami włókno- cementowymi, skontrastowanymi z pasami blachy falistej w kolorze szarym. Ciekawym zabiegiem jest dodanie elementu imitującego balkonowy pochwyt do każdego okna czy przeszklenia loggii, przez co całość wydaje się bardziej jednorodna. Główne wejście znajduje się w ściętym narożniku od strony skrzyżowania. Prowadzi ono do reprezentacyjnego holu o wysokości siedmiu metrów, który wykończono wysokiej jakości materiałami – na ścianach pojawia się fornirowana okładzina w kolorze ciemnego drewna, na posadzce natomiast marmur Crema Marfil. Całość uzupełniają złocone elementy w postaci efektownych żyrandoli i stanowiska recepcji. O ile parter w całości przeznaczono na lokale usługowe, o tyle pierwsze piętro na biura i strefę fitness z boiskiem do squasha. Pozostałe to kondygnacje mieszkalne. Na niższych znajdują się głównie małe, jednoprzestrzenne lokale o powierzchni 30-40 metrów, na wyższych mieszkania są bardziej zróżnicowane i większe, nawet 230-metrowe. Przewidziano też penthouse’y z tarasami i ogrodami zimowymi. Klatki schodowe i przestrzenie wspólne wykończono tymi samymi materiałami co hol wejściowy. W dość nietypowy sposób jak na budynek mieszkalny potraktowano tu zasadniczą konstrukcję, opierając ją jak w biurowcach na czterech rzędach słupów i leżących na nich belkach, dzięki czemu otrzymano wolny plan, pozwalający na swobodne łączenie bądź dzielenie poszczególnych lokali. Dwa rzędy znajdują się w ścianie zewnętrznej, dwa na granicy między mieszkaniami a przestrzenią komunikacyjną. W realizacji jest już drugi etap inwestycji. Nowa część powstaje w miejscu wyburzonego biurowca Aurum przy ul. Waliców (proj. Tomasz Wekka, Leszek i Marek Czaplińscy, 2000), notabene jednego z finalistów IV edycji konkursu ŻYCIE W ARCHITEKTURZE. To jednak dość typowe zjawisko dla tej części Warszawy, w której nie tylko historyczne obiekty, ale i te niespełna kilkunastoletnie zastępowane są nowymi, bardziej ekonomicznymi i zwykle wyższymi, by wymienić tylko pobliski hotel Mercure (proj. Juliusz Rouba, 1993) rozebrany pod budowę wieżowca Q22 (proj. Kuryłowicz & Associates, „A-m” 02/2017). Jak widać centrum dzisiejszej stolicy coraz bardziej przesuwa się na zachód.

Mennica Residence w Warszawie
Widok z dziedzińca pomiędzy wieżami na budowę II etapu inwestycji; w głębi budowa Warsaw Legacy Tower (proj. Goettsch Partners); Fot. Juliusz Sokołowski

Założenia autorskie

Jest wiele typów zadań projektowych. Są tzw. samograje – kameralne inwestycje z dużym budżetem, piękną historią, nietypową funkcją i klientem mecenasem, gdzie głównym zadaniem architekta jest nie zaprzepaścić danej mu szansy. Są też projekty, w które od początku są wpisane ogromne wyzwania – ekstremalnie wysoka intensywność planu czy wymagająca osobowość klienta. Wola przeżywa wielką przemianę. Na naszych oczach przechodzi transformację z dzielnicy opuszczonych fabryk w intensywny, multifunkcjonalny i silnie komercyjny rejon Warszawy. Naszym zadaniem było zaprojektowanie budynku w odniesieniu do kontekstu, który w dużej mierze zaraz zniknie bądź jeszcze nie powstał. Zależało nam na wykreowaniu ważnego i rozpoznawalnego adresu – miejsca charakterystycznego dla tej części tworzącego się miasta. Zakończony pierwszy etap stanowi część większego założenia urbanistycznego. Osią spajającą trzy kwartały zabudowy jest otwarty pasaż, łączący opisywaną inwestycję, budynek biurowo-hotelowy Mennica Legacy Tower oraz dawną Fabrykę Norblina. Południowo-wschodnia Wola swoim stricte komercyjnym charakterem zaczyna przypominać Nowy Jork. Forma zaprojektowanych przez nas budynków wynika z maksymalnej intensywności, jaką daje teren inwestycyjny. Mennica Residence została pomyślana jako obiekt multifunkcjonalny, obejmujący usługi, sklepy, biura i zróżnicowane typy mieszkań – od ekskluzywnych, dwukondygnacyjnych lokali dla członków naszej reprezentacji piłkarskiej, po mikroapartamenty wynajmowane na chwilę. Projektowanie i realizacja Mennicy Residence było zadaniem niezwykle trudnym i równocześnie fascynującym. Staraliśmy się zachować równowagę pomiędzy wysokiej klasy architekturą, ekonomiką rozwiązań, aspiracjami inwestora oraz charakterem zmieniającej się Woli. Mamy nadzieję, że udało się udzielić dobrej odpowiedzi na to jakże trudne pytanie projektowe.

Wojciech Kotecki

Tagi:
Jaka Warszawa – dziś i jutro? Rozmowa z Marleną Happach Pojawia się potrzeba takiego planowania, które uczyni miasto odpornym na różne wyzwania i tempo zmian – mówi Marlena Happach, Architektka Miasta, Dyrektorka Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy. O dzisiejszych wyzwaniach dla miasta i o jego wizji na kolejne dziesięciolecia rozmawiamy, w momencie gdy trwają prace nad nowym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy.
Fabryka Norblina / Warszawa Przenikające się bryły starej i nowej zabudowy tworzą tajemniczy labirynt, odzwierciedlający plan dawnych przejazdów i placów między historycznymi budynkami fabrycznymi. O nowej realizacji biura PRC Architekci pisze Agnieszka Kalinowska-Sołtys.
Jak dziś badać Warszawę? Tendencje i plany na przyszłość Centrum Badań nad Kulturą Warszawy UW oraz Pracownia Studiów Miejskich Instytutu Kultury Polskiej zapraszają na Mityng warszawski 2021. W trzydniowym spotkaniu poświęconym tendencjom w badaniach varsavianistycznych udział wezmą m.in. Ewa Kuryłowicz, Ewa P. Porębska, prof. Roch Sulima, Sylwia Chutnik, Anna Cymer, Grzegorz Piątek i Joanna Rajkowska.
Apartamenty na wynajem przy Św. Barbary w Warszawie: modernizacja kamienic według Grupy 5 Dwie kamienice stanowiące część modernistycznego zespołu dawnego Urzędu Telekomunikacyjnego zostaną zaadaptowane na apartamentowiec z mieszkaniami na wynajem. Projekt przebudowy opracowało biuro Grupa 5 Architekci.
Warszawa z nowymi zasadami współpracy z deweloperami Od teraz deweloperzy budujący osiedla, biurowce czy sklepy w Warszawie będą partycypować finansowo w przebudowie układu drogowego wokół swojej inwestycji adekwatnie to tego, jaki wpływ będzie ona miała na funkcjonowanie miasta. Nowe reguły przestaną też promować dojazdy do centrum samochodem.
ARCHIwum Warszawy lat 90. Wirtualna mapa warszawskiej architektury lat 90. Dostępna jest już mapa warszawskiej architektury lat 90. Po najntisowych realizacjach stolicy oprowadzają badaczki architektury Aleksandra Stępień-Dąbrowska i Alicja Gzowska oraz fotograf Maciej Leszczełowski, którzy razem z wolontariuszami zinwentaryzowali ponad 300 obiektów powstałych w dekadzie transformacji.