Architektura MuratorTechnikaOtwierany dach – o najbardziej spektakularnym rozwiązaniu Teatru Szekspirowskiego architekt Robert Kuzianik

Otwierany dach – o najbardziej spektakularnym rozwiązaniu Teatru Szekspirowskiego architekt Robert Kuzianik

Największe wyzwanie konstrukcyjne stanowiła masa obu połaci otwieranego dachu. W pozycji zamkniętej siły rozkładają się najbardziej równomiernie po obwodzie żelbetowej belki wieńczącej ściany widowni, w pozycji otwartej cały ciężar dachu skupiony jest wzdłuż jednej krawędzi

Teatr Szekspirowski
Teatr Szekspirowski w Gdańsku
Fot.: Marcin Czechowicz

O unikalności projektu stanowi otwierany dach, który składa się z dwóch połaci, każda o wymiarach ok. 10 x 22 m i konstrukcji przestrzennych kratownic stalowych. W czasie otwierania każda z połaci obraca się o ok. 82,5° wokół osi równoległej do linii okapu, by po niecałych dwóch minutach osiągnąć pozycję wertykalną.

Profesor Rizzi wielką wagę przykładał do odpowiedniego wychylenia połaci, w efekcie czego wewnętrzne płaszczyzny dachu tworzą z posadzką widowni niemal kąt prosty. Każda z kratownic wsparta jest wspornikowo na 8 siłownikach podnoszących, które zbudowano ze stalowych ram z napędami śrubowymi połączonymi przekładnią. Korpus podnośnika zamocowano przegubowo do podstawy wsporczej. Stalowa struktura dachu przytwierdzona jest do żelbetowej konstrukcji budynku. Właśnie rozwiązanie tego połączenia stało się swoistym wyzwaniem konstrukcyjnym.

Pierwszy problem stanowiła sama masa obu połaci przenoszona na mury w dwu pozycjach. W pozycji zamkniętej siły rozkładają się najbardziej równomiernie po obwodzie żelbetowej belki wieńczącej ściany widowni, w pozycji otwartej cały ciężar dachu skupiony jest wzdłuż jednej krawędzi. Drugim problemem okazało się uwzględnienie sił, które będą oddziaływać na konstrukcję żelbetową w wyniku parcia wiatru na połacie. Natomiast trzeci dotyczył obliczenia dynamicznych sił oddziaływujących na konstrukcje w trakcie otwierania bądź zamykania dachu.

Wzmocniono więc zarówno konstrukcję żelbetową, jak i strop, w którym zatopiono gniazda mocujące podstawę mechanizmów, a do usztywnienia budynku wykorzystano zewnętrzne przypory. Mechanizmy podnoszące są synchronizowane mechanicznie oraz za pomocą jednostki sterującej. W awaryjnych przypadkach mogą być sterowane indywidualnie.

Ideę otwieranego nad teatrem dachu przełożył na projekt techniczny włoski konstruktor profesor Armando Mammino. Realizacja została powierzona firmie ThyssenKrupp, która po dodatkowych badaniach i konsultacjach z profesorem Rizzim nieznacznie zmodyfikowała pierwotne założenia i rozwiązania techniczne. Za projekt konstrukcji żelbetowych odpowiadał inżynier Andrzej Dąbrowski.

Autor: Robert Kuzianik Robert Kuzianik

Robert Kuzianik, współtwórca Teatru Szekspirowskiego w Gdańsku

Bar i klub aktora w Teatrze Szekspirowskim Przestrzeń baru i klubu aktora zaprojektowane zostały przez tę samą pracownię. W obydwu widać wyraźne inspiracje zapleczem teatralnym oraz nawiązania do sztuk Szekspira oraz historii Gdańska – pisze Monika Arczyńska.
Schöck Isokorb typu K To element stosowany do łączenia zewnętrznych konstrukcji żelbetowych w budynku. Łącznik termoizolacyjny m.in. przenosi momenty zginające i siły poprzeczne, równocześnie stanowi dodatkowy element nośny oraz ogranicza wpływ drgań. Produkt firmy Schöck został wykorzystany w projekcie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego autorstwa Renato Rizziego. Zdjęcie: Dawid Linkowski
Teatr Szekspirowski w Gdańsku Budynek jest jak architektoniczny traktat. Poszczególne sale, schody, korytarze i dziedzińce opracowane są tu niczym elementy składowe przestrzennego rebusu, którego rozszyfrowanie zależy od wrażliwości odbiorcy.
O genezie scen elżbietańskich i historii powstania Teatru Szekspirowskiego w Gdańsku Scena elżbietańska powstała w Gdańsku na początku XVII wieku prawdopodobnie na podstawie wskazówek angielskich trup teatralnych. Był to jednocześnie pierwszy teatr publiczny na terenie ówczesnej Rzeczypospolitej
Gest podziękowania – o idei projektu Teatru Szekspirowskiego główny architekt Renato Rizzi „Symbol” oraz „sakralność” łączą się tu w realnej konstrukcji. W ruchu otwarcia skrzydeł otwieranego dachu. Ich metalowe ramiona wznoszą się ku niebu – to nic innego jak gest podziękowania za tego polskiego ducha i te wzniosłe ideały, które stoją u podstaw wszelkich wartości i które również dziś powinny nas jednoczyć – pisze główny projektant budynku Renato Rizzi
Miasteczko sztuki – o idei budowy Teatru Szekspirowskiego dyrektor instytucji Jerzy Limon Renato Rizzi zaproponował architektoniczną „szkatułę” na precjoza, nawiązująca do architektury sakralnej dawnego Gdańska, a jednocześnie do genezy teatru europejskiego. Szkatuła ma otwierane wieko (czytaj: dach) i otoczona jest murem. W ich obrębie znajdujemy uliczki, zaułki, tarasy, place i placyki. Wszystko to umożliwia czytanie całości jako modelu miasta, które w swoim centrum ma teatr – pisze dyrektor Teatru Szekspirowskiego, a zarazem inicjator budowy obiektu Jerzy Limon