Architektura MuratorTechnikaWarsztatMuzeum Sztuki we Frankfurcie nad Menem

Muzeum Sztuki we Frankfurcie nad Menem

Najciekawsze zagadnienie techniczne: użytkowa płyta żelbetowa dziedzińca o grubości wynoszącej między 35 a 60 cm ze 195 okrągłymi świetlikami ze szkła o nośności 5 kn/m2 kształtowanego w procesie ciągnienia na zimno.

Muzeum Sztuki we Frankfurcie nad Menem
Światło sączące się przez świetliki z podziemnych przestrzeni wystawowych tworzy po zmierzchu abstrakcyjną kompozycję na dziedzińcu muzeum. Fot. Norbert Miguletz © Städel Museum, Frankfurt am Main
Rozbudowa Muzeum Sztuki (Städel Museum) Frankfurt nad Menem, Niemcy
Autorzyschneider+schumacher architects
Architektura krajobrazuKeller + Keller Landschaftsarchitekten Gartenarchitekten BDLA
Projekt oświetlenia: LKL – Licht Kunst Licht AG
KonstrukcjaB+G Ingenieure/Bollinger und Grohmann GmbH
InwestorStädelsches Kunstinstitut (Städel Museum)
Powierzchnia całkowita:4151 m² (powierzchnia rozbudowy), 24 726 m² (powierzchnia wraz z istniejącymi budynkami)
Projekt 2008-2009
Data realizacji (koniec)2013
Koszty inwestycji:52 000 000 EUR (34 000 000 – rozbudowa; 18 000 000 EUR – remont)

Podwaliny pod obecne Städel Museum we Frankfurcie położył Johann Friedrich Städel, który przekazał instytucji w testamencie kolekcję dzieł sztuki w celu udostępnienia jej szerszej publiczności i stopniowego powiększania. Kolejne etapy rozbudowy muzeum następowały w miarę wzrostu objętości zbiorów. Siedzibę dwukrotnie zmieniano, a obecną dwukrotnie rozbudowywano (1921, 1990). W 2007 roku dyrekcja instytucji zorganizowała międzynarodowy konkurs na trzecią rozbudowę – obiekt o powierzchni 4000 m2 miał powiększyć się o dodatkowe 3000 m2 przeznaczone na ekspozycję sztuki współczesnej. Autorzy zwycięskiego projektu zaproponowali zlokalizowanie nowych pomieszczeń pod ziemią i przekrycie ich zadaszeniem w formie, która – przy zachowaniu należytej ekspozycji budynków i bez zmiany proporcji dziedzińca – byłaby odpowiednio wyrazista i rozpoznawalna. Do nowej przestrzeni wystawowej schodzi się szerokimi schodami z foyer w istniejącym skrzydle. Przy okazji rozbudowy historyczne części dostosowano do współczesnych wymogów funkcjonalnych, w szczególności do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Muzeum Sztuki we Frankfurcie nad Menem
Wielokrotnie rozbudowywany zespół muzealny położony jest nad brzegiem Menu w centrum miasta. Gmach główny zaprojektował Oskar Sommer w 1878 roku. Fot. Norbert Miguletz

Konstrukcja

Ze względu nawysoki stan wód gruntowych – poziom wody stuletniej znajduje się na poziomie sufitu nowej części podziemnej – całą nową konstrukcję wykonano w technologii białej wanny. Płyta denna ma grubość 50 cm, a w celu dodatkowego zabez- pieczenia przed siłami wyporu została ona posadowiona na palach wierconych o długości 13 metrów. Dodatkowo wykonano również 36 wymienników gruntowych ogłębokości 86m ipołączono zpompą ciepła, co stanowi system regulujący mikroklimat wnętrza. Podziemną przestrzeń wystawienniczą nakryto żelbetowym stropem, w środkowej części tworzącym łupinę o wysokości około 2,2 m. W stropie, w regularnych odstępach, rozmieszczono 195 okrągłych świetlików z laminowanego szkła ciągnionego. Szkło kształtowano w procesie ciągnienia na zimno między innymi w celu zwiększenia jego twardości ipolepszenia parametrów przepuszczalności światła dziennego. Przedtem jednak pokryto je od zewnątrz powłoką antypoślizgową, dzięki czemu stanowią użytkowy element posadzki dziedzińca (szkło, zktó- rego są wykonane, ma nośność 5 kN/m 2 ). Średnica świetlików wynosi od 1,5 do 2,5 m. Wyposażono je w elementy zacieniające, pozwalające regulować dopływ światła dziennego, azich konstrukcją zinte- growano oświetlenie sztuczne.

Muzeum Sztuki we Frankfurcie nad Menem
Świetliki mają średnicę od 1,5 do 2,5 m i wpuszczają do sal ekspozycyjnych dużo naturalnego światła. Fot.  Norbert Miguletz

Zadaszenie

Konstrukcję zadaszenia stanowi sprężana płyta żelbetowa o grubości wynoszącej między 35 a 60 cm, przy czym wokół świetlika – tylko 7 cm. Podparto ją na żelbetowych ścianach obwodowych oraz 12 żelbetowych słupach o wysokości 6-8 m. Zbrojenie płyty uzupełniono kablami stężającymi o średnicy dobranej tak, by z łatwością dopasowały się do krzywizny zadaszenia.

Mikroklimat

Aby zmniejszyć wahania zapotrzebowania na energię, jest ona magazynowana w akumulatorach gruntowych. Ciepło w budynku zapewnia ogrzewanie podłogowe, a zyski energii cieplnej w lecie są kompensowane systemem termicznej aktywacji stropów i redukowane przez systemy wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła, które również regulują wilgotność.

Tagi:
W trosce o betonowe dziedzictwo XX wieku: podsumowanie projektu Innova Concrete Dobiegł końca trwający cztery lata międzynarodowy projekt badawczy Innova Concrete, którego celem było opracowanie nowoczesnych metod konserwacji historycznych konstrukcji betonowych i żelbetowych z XX wieku. Wzięło w nim udział 29 instytucji z 11 krajów na całym świecie.
CARBS – Concrete Kinetics: projekt artystyczny Matter Design Concrete Kinetics (CARBS) to seria wydarzeń on-line przygotowanych przez studio Matter Design z Bostonu we współpracy z galerią AEDES i firmą CEMEX. W ramach projektu będzie można zobaczyć specjalnie opracowaną choreografię z wykorzystaniem megalitycznych elementów z betonu, każdy o wadze od 400 do 1800 kg.
Stone Garden / Bejrut Charakterystycznym elementem budynku jest rzemieślniczo wykończona fasada, na której zamontowano donice z typową dla Bejrutu roślinnością śródziemnomorską - pisze Radosław Stach.
Si to jedna z czterech kolekcji paneli z betonu architektonicznego firmy Conmere, które nasycono naturalnymi składnikami: glinem, krzemem, żelazem oraz wapniem. Możliwość łączenia czterech pierwiastków, sześciu wybarwień i 14 elementów pozwala na tworzenie autorskich kompozycji. Krzemowa kolekcja Si łączy zarówno wzory nieregularne jak i symetryczne.
Hala Stulecia we Wrocławiu wśród najważniejszych betonowych konstrukcji Europy Hala Stulecia bierze udział w międzynarodowym projekcie badawczym InnovaConcrete, którego celem jest opracowanie nowoczesnych metod konserwacji historycznych konstrukcji betonowych i żelbetowych. Obiekt został wytypowany jako przykład jednego z największych osiągnięć przedwojennego modernizmu.
Kompozyty w służbie deskowaniowej – system PERI DUO Podczas II wojny światowej brytyjscy inżynierowie rozważali budowę innowacyjnego lotniskowca, który to miał być wykonany... z lodu. Ten szalony pomysł okazuje się całkiem racjonalny, gdy poznajemy jeden szczegół – dodając do wody trociny w proporcji 6:1, otrzymujemy pykret o wytrzymałości zbliżonej do żelbetu! I taki właśnie materiał o niejednorodnej strukturze, złożony z komponentów o różnych cechach, a sam mający inne właściwości, nazywamy kompozytem.