Architektura MuratorKrytykaJanusz A. Włodarczyk, Architektura i muzyka, razem

Janusz A. Włodarczyk, Architektura i muzyka, razem

To jedna z najważniejszych książek Janusza Włodarczyka. Dostrzec należy też przyczyniającą się do upowszechnienia w Polsce kultury architektonicznej działalność wydawniczą Wyższej Szkoły Technicznej w Katowicach, z którą autor jest obecnie związany – recenzja Tadeusza Baruckiego.

 Architektura i muzyka, razem
Janusz A. Włodarczyk, Architektura i muzyka, razem, Wyższa Szkoła Techniczna w Katowicach 2015

Jako uważny czytelnik książek Janusza A. Włodarczyka – architekta, wykładowcy i publicysty – muszę zauważyć, że ewoluują one ostatnio z opracowań monotematycznych w kierunku zbiorów esejów, powiązanych oczywiście tematyką architektury. Przyznaje się do tego i sam autor, dodając do zasadniczego tytułu swojej najnowszej publikacji Architektura i muzyka, razem – a także i inne eseje, niekoniecznie muzyczne.

W trakcie recenzowania pociąga to za sobą konieczność przedstawiania poszczególnych rozdziałów. I tak pierwszy – dający zarazem tytuł książce – O muzyce i architekturze razem, czyli Vivat Katowice! – obok pochwał dla najnowszej, ale i przedwojennej architektury tego miasta, a zwłaszcza obiektów Tomasza Koniora (rozbudowa Akademii Muzycznej i gmach Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia), pokazuje nam autora jako wytrawnego melomana i z tej właśnie pozycji porównującego podobną strukturę tak różnych na pierwszy rzut oka dziedzin sztuki, jakimi są architektura i muzyka. W drugim eseju Architektury piękno i dobro?, czyli czym architektura jest i co znaczy? Janusz A. Włodarczyk sięga oczywiście do Witruwiusza, jednak najbardziej istotnym fragmentem jest zaznaczenie, że architektura piękna nie musi być dobra. Rozdział trzeci – Twórczość profesjonalna a działalność nieprofesjonalistów i co z tego wynika? – to na tle innych dziedzin sztuki bardzo ciekawa – trzeba przeczytać – analiza działań fachowców i niefachowców kształtujących naszą przestrzeń przy ustalonym nie zawsze z sensem prawie.

Czwarty esej Kondycja architektury w naszej polskiej współczesności stanowi kapitalną porównawczą analizę stanu polskiej architektury w czasach II Rzeczpospolitej, PRL-u i III RP. Ten rozdział trzeba zakwalifikować jako obowiązkową lekturę nie tylko dla architektów, ale i dla wszystkich odpowiedzialnych za ład przestrzeni w naszym kraju. Piąta część Między prostotą a komplikacją, a także od niedoboru do nadmiaru, z parafrazą słynnego hasła Miesa van der Rohe w tytule, dotyczy możliwości zastosowania kompozycji architektonicznej w zmieniających się czasach, systemach i poglądach.

Szósty O uczeniu się i nauczaniu architektury jest swoistą autobiografią autora, przekazującego swe doświadczenia z awersu i rewersu architektonicznej edukacji. Dla siódmego Czerwień i brąz, czyli całościowość czy fragmentaryczność? punktem wyjścia są założenia kompozycji fotograficznej, w której to dziedzinie autor książki ma również wiele do powiedzenia. Omawia w tym miejscu relacje obiektywnej całości obiektu architektonicznego do jej subiektywnego fragmentu. Brąz – jak pisze – decydujący o całości i czerwień zastrzeżona dla detalu. Słowa te popiera pięknymi zdjęciami własnej letniej siedziby w beskidzkiej Milówce-Prusowie.

Ostatni wreszcie ósmy esej Dom, czyli przestrzeń zamieszkiwania: jaka być może? to również rodzaj autobiografii, napisanej w ciekawym przekroju historycznym i zakończonej relacją ze współczesności.

W sumie jest to jedna z najważniejszych książek Janusza Włodarczyka. Dostrzec należy też przyczyniającą się do upowszechnienia w Polsce kultury architektonicznej działalność wydawniczą Wyższej Szkoły Technicznej w Katowicach, z którą autor Architektury i muzyki, razem jest obecnie związany.

Monotowns: fotograficzna podróż przez monomiasta na peryferiach byłego ZSRR „Monotowns” to kontynuacja serii, zapoczątkowanej przez książki „Concrete Siberia” i „Eastern Blocks”. Tym razem Zupagrafika zaprasza czytelników w podróż po rosyjskich monomiastach.
Historia architektoniczno-kryminalna o termach w Vals Petera Zumthora „Uwodzenie. Historia architektoniczno-kryminalna” to komiks noir opowiadający m.in. o jednym z arcydzieł Petera Zumthora: zespole term w Vals w szwajcarskiej Gryzonii. Dzięki Centrum Architektury ceniony komiks Lucasa Harariego dostępny jest teraz po polsku.
Wszystko składane. Rower, aparat i przedmieścia: premiera książki i dyskusja z autorem Fundacja Bęc Zmiana zaprasza na premierę książki „Wszystko składane”, będącej zapisem kilkunastu wypraw fotografa Macieja Rawluka na przedmieścia Warszawy. W dyskusji z udziałem autora udział wezmą: Olga Drenda, Jakub Gondorowicz, Adam Mazur i Robert Zydel.
„Najlepsze miasto świata” w finale Nagrody Literackiej Nike Ogłoszono finalistów tegorocznej Nagrody Literackiej Nike. W finałowej siódemce jest „Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949” Grzegorza Piątka. Przypominamy recenzję książki, jaka ukazała się na łamach „Architektury-murator”.
Maksimum śląskiej architektury Przewodnik był dobrą okazją, by śmielej oddzielić budownictwo od architektury. Ale książkę cechuje maksymalistyczne podejście: prezentacja aż 120 realizacji – Hanna Faryna-Paszkiewicz recenzuje książkę Anny Syski „Spodek w Zenicie. Przewodnik po architekturze lat 1945-1989 w województwie śląskim”. Tylko w wydaniu cyfrowym: fragment publikacji do pobrania.
ŚRÓD PN. Ilustrowany atlas architektury Śródmieścia Północnego Centrum Architektury zaprasza na premierę kolejnego przewodnika po Warszawie, tym razem poświęconego architekturze Śródmieścia Północnego. Najważniejsze realizacje dzielnicy zilustrowali Kamila Doniec, Maciek Drążkiewicz, Mateusz Gryzło, Maria Łomiak i Peter Łyczkowski, a tekstami opatrzyli varsavianista Michał Kempiński i historyczka sztuki Ewa Ziajkowska.