Architektura MuratorKrytykaNowa ikona miasta – o CKK Jordanki w Toruniu Grzegorz Grabowski

Nowa ikona miasta – o CKK Jordanki w Toruniu Grzegorz Grabowski

Chcielibyśmy, aby nowy obiekt przyczynił się do wzrostu liczby imprez kulturalnych odbywających się w Toruniu. Mam nadzieję, że stanie się jedną z atrakcji, ikoną miasta, dla którego zawsze były ważne artystyczne aspiracje – pisze Grzegorz Grabowski, prezes zarządu CKK Jordanki.

CKK Jordanki
Gra barw (czerwieni i szarości) podkreśla dychotomię między tradycjną i nowoczesną zabudową miasta. Fot. Jakub Certowicz

Budynek Centrum Kulturalno-Kongresowego Jordanki mieści salę koncertową i salę kameralną, które oddzielone są od siebie mobilnymi ścianami. Ściany te po obu stronach pokryto okładzinami o dwóch różnych strukturach – jedna pochłania dźwięk, druga go odbija. Głównymi ustrojami akustycznymi są tu: konstrukcja (rodzaj użytych materiałów, kubatura) oraz widownia (jej kształt, liczba widzów). Za pomocą olbrzymich, mobilnych kopuł sufitu można uzyskać możliwie najlepsze warunki akustyczne dla różnego typu wydarzeń muzycznych: koncertów, spektakli baletowych i operowych, musicali. Dzięki wykorzystaniu mobilnych widowni w obu salach mogą odbywać się zarówno tradycyjne widowiska, jak też imprezy na płaskiej podłodze – na przykład koncerty muzyki rockowej, targi.

CKK Jordanki
Detal elewacji. Fot. Jakub Certowicz

Sala kameralna jest dodatkowo wyposażona w system kinowy 3D, a główną scenę można otworzyć na zewnętrzny plac. Centrum to także nowa siedziba Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej. Główna sala ma specjalną muszlę koncertową w dwóch rozmiarach: jedną dla orkiestry, drugą dla orkiestry z chórami. Chcielibyśmy, aby nowy obiekt przyczynił się do wzrostu liczby imprez kulturalnych odbywających się w Toruniu. Przez najbliższe lata, jako spółka powołana przez władze miasta, nie będziemy organizatorem wydarzeń, obiekt udostępniamy odpłatnie agencjom artystycznym, stowarzyszeniom, instytucjom kultury. Mam nadzieję, że sala na Jordankach stanie się jedną z atrakcji Torunia, ikoną miasta, dla którego zawsze były ważne kulturalne i artystyczne aspiracje.

Kościół na Teneryfie – nowa realizacja Menis Arquitectos Na początku maja uroczyście konsekrowano kościół pod wezwaniem Najświętszego Odkupiciela w La Lagunie na Teneryfie. Realizacja świątyni według projektu Menis Arquitectos zajęła 13 lat.
Wystawa „Backstage. Fernando Menis” we Wrocławiu Fernando Menis założenia każdego swojego projektu testuje na modelach, wykorzystując do ich tworzenia tak różne materiały jak plastelina, sklejka, styrodur, glina czy gips. O kulisach jego architektonicznego warsztatu opowiadać będzie wystawa prezentowana w Muzeum Architektury we Wrocławiu.
Kulisy warsztatu Fernando Menisa Na początku grudnia w galerii Aedes w Berlinie otwarto wystawę „Backstage, Menis Arquitectos”. Podczas wernisażu twórczość hiszpańskiego architekta omówiły krytyczka architektury Kristin Feireiss oraz redaktor naczelna „A-m” Ewa P. Porębska.
O historii budowy obiektu Niewiele brakowało, by projekt Fernanda Menisa podzielił los niezrealizowanej koncepcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej autorstwa Chrystiana Kereza. Budowa sali koncertowej doszła do skutku tylko dzięki ogromnej determinacji władz miasta i hiszpańskiego architekta – przypominamy założenia konkursu z 2008 roku i okoliczności, w jakich dokonywano kolejnych zmian zwycięskiego projektu.
Między tradycją i nowoczesnością – o projekcie CKK Jordanki w Toruniu Fernando Menis Kwestie połączenia starego z nowym staraliśmy się rozwiązać dzięki zastosowanym materiałom. Wnętrze wykończone jest konglomeratem betonu z dodatkiem kruszywa melafirowego i cegły, charakterystycznej dla fasad domów w zabytkowym centrum miasta. Na zewnątrz widać bardzo jasny, niemal biały beton, a okładzina z ceglanych odłamków pojawia się jedynie w przypominających łzy szczelinach – pisze główny projektant budynku Fernando Menis.
Sala koncertowa Jordanki w Toruniu W toruńskiej realizacji Fernando Menis odkrył istotę swej architektury, która zawsze zdaje się częścią krajobrazu powstałego w wyniku procesów geologicznych. Skłania do refleksji, niepokoi i inspiruje zarazem – o poszukiwaniu esencji miejsca, łączeniu przeciwieństw i niezwykłej biegłości w kreowaniu unikalnych przestrzeni piszą Ignacio Bosch Reig, profesor projektowania architektonicznego na WA politechniki w Walencji i Ewa P. Porębska, architekt, krytyk architektury, redaktor naczelna „A-m”.