Trakt Praski - projekt pieszo-rowerowej kładki przez Wisłę opracowany przez Małgorzatę Dembowską. Poniżej prezentujemy autorski opis i wizualizacje pierwszego z nich." />
Architektura MuratorProjektyBudynek wielorodzinny otwartego kodu

Budynek wielorodzinny otwartego kodu

20 maja podczas otwarcia wystawy "Plany na przyszłość" wręczono nagrody OW SARP dla najlepszych prac dyplomowych obronionych w 2014 na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Nagrodę równorzędną otrzymały dwa projekty: Budynek wielorodzinny otwartego kodu autorstwa Jana Bagińskiego oraz Trakt Praski - projekt pieszo-rowerowej kładki przez Wisłę opracowany przez Małgorzatę Dembowską. Poniżej prezentujemy autorski opis i wizualizacje pierwszego z nich.

Budynek wielorodzinny otwartego kodu

Architektura open-source jest sposobem opisu nowych procedur projektowania, budowania i zarządzania obiektami w przestrzeni ‑budynkami i infrastrukturą. Bazując na różnorodnych odniesieniach takich jak kultura open-source, progresywna teoria architektury, science-fiction, teoria języka i inne, opisuje zintegrowane podejście do projektowania architektonicznego, współdzielenia narzędzi projektowych i metody transparentnego zarządzania budynkami w cyklu ich eksploatacji oraz w procesie rozwoju miast.(...) Open Source Architecture, praca zbiorowa pod red. C. Ratti „Domus”, czerwiec 2011, nr. 948. tłum. Jan Bagiński

IDEA

Architekturę opanowały globalne mody. Nieograniczony dostęp do źródeł informacji i inspiracji, bezwzględna ekonomia i współczesny rytm, skutkują w dziedzinie architektury podobnymi propozycjami i rozwiązaniami. Niemożliwe staje się ustalenie oryginału i naśladującej go kopii. Jak architekci powinni dostosować się do tych warunków? Czy jest możliwe uregulowanie zjawiska powielania i przetwarzania wzorców? Czy architekci mogą ograniczyć swój wpływ na projekt uznając za nadrzędne tworzenie informacyjnych ram projektowych dla indywidualnych konfiguracji na bazie decyzji użytkownika?

Odrzucenie dążenia do indywidualności i oryginalności pozwala budować na bazie istniejących rozwiązań, optymalnie wykorzystując dostępne zasoby. Przetwarzanie udostępnionych rozwiązań to szansa na ich doskonalenie i na przypisanie im nowych interpretacji. Pozostawienie rozwiązań projektowych jako zakodowanych informacji w obiegu ich udostępnienia i transformacji, może okazać się dla architektów koniecznością i jednocześnie szansą dającą nowe możliwości. Nowa informacyjna rzeczywistość stara się wykształcić strategie współdzielenia wiedzy i wzorców. Wymaga to dążenia do efektywnego i transparentnego zarządzania tymi zasobami w procesie projektowania architektonicznego.

Przy założeniu, że proces projektowy polega na dążeniu do optymalizacji rozwiązań, nie można uzyskać jednego spodziewanego rezultatu. Efektem projektu może być zbiór kilku możliwych do realizacji propozycji. Przyjęta metoda polega na zbudowaniu modelu obrazującego decyzje i preferencje uczestników procesu projektowego ze szczególnym uwzględnieniem przyszłych potencjalnych mieszkańców.

Budynek wielorodzinny otwartego kodu

ZAŁOŻENIA

Czy architekt powinien ograniczyć swój wpływ na projekt i skupić swoje działania na moderowaniu zdemokratyzowanego procesu projektowania budynku? Tworzyć informacyjne ramy projektowe dla powstawania unikalnych konfiguracji na bazie decyzji użytkownika? Wydaje się to uzasadnione.

Architekt powinien zadbać by projekt, którego jest współuczestnikiem nie zdewaluował się zbyt szybko. Powinien przewidzieć możliwość wprowadzania zmian – dostosowania do mody, nowych potrzeb funkcjonalnych, zmiennych warunków ekonomicznych. Projektowanie na bazie dostępnych rozwiązań pozwoliłoby na oszczędność zasobów, czasu i przestrzeni. Kreowanie środowiska pracy, mieszkania i rekreacji jest procesem szerszym i wykraczającym poza projektowanie architektoniczne. Nie ogranicza się do zagadnienia projektowania miejsca. Umyka analitycznym, na stałe określonym formułom. Jest istotnym elementem życia indywidualnych ludzi w globalnym i skomplikowanym środowisku, jednym z najważniejszych elementów definiujących jednostkę i wybór jej stylu życia. Niesie wiele znaczeń, które dla użytkownika stanowią element wpływający na zdefiniowanie własnej tożsamości, a dla grupy odbiorców budują poczucie wspólnoty. W warunkach płynnej rzeczywistości stanowią chwilową namiastkę tradycyjnych, stałych wartości. Jednocześnie w nieunikniony sposób znaczenie wykreowanego miejsca zmienia się w czasie – stanowi element w cyklu konsumpcji. Wykorzystanie nowych narzędzi informacyjnych musi iść w parze z wrażliwością i wyobraźnią. Wiedza ekspercka umieszczona w środowisku wielopoziomowego obiegu informacji stanowi element kodu służącego projektowaniu – zaspokajaniu marzeń klienta‑współtwórcy. Choćby poprzez powielanie stylu życia, proste spełnianie oczekiwań w sposób najbardziej oczywisty i bezpośredni. Konsekwentne odrzucenie dążenia do formalnej oryginalności i niezważanie na autorski wymiar projektu pozwala odpowiedzieć na taka potrzebę.

LOKALIZACJA

Przedmiotem analizy projektowej jest nie tylko odniesienie się do jednej, konkretnej lokalizacji, ale rozważenie problematyki projektu w kontekście czynników osadzonych i zmieniających się w czasie. Wielowymiarową sceną miejskich aktywności, pozwalającą szukać odpowiedzi na zarysowane problemy, jest na pewno Śródmieście Warszawy. Po wstępnej analizie cech i potencjału terenów śródmiejskich spośród możliwych lokalizacji wybrano jedną, w ramach której sprawdzono możliwość realizacji założeń teoretycznych.

Kwartał ograniczony ulicami Hoża, Mokotowska, Wilcza, Krucza stanowi typowy przykład warszawskiej zabudowy śródmiejskiej. Większość zabudowy pochodzi z okresu przełomu XIX i XX wieku. Do dzisiaj zachowane kamienice stanowią większą część pierzei okalających kwartał. W wyniku działań wojennych ucierpiała duża część zabudowy wewnątrz kwartału, głownie oficyny. Wnętrze kwartału, będące przedmiotem opracowania, charakteryzuje się chaotyczną organizacja przestrzenną i złym stanem technicznym większości istniejących elementów zagospodarowania.

Zaprojektowane zagospodarowanie działki ma stanowić współczesną interpretację intensywnie użytkowanej przestrzeni miejskiej z wyrazistą strukturą: przestrzeni publicznej otwartej i dostępnej dla mieszkańców miasta, oraz wnętrz dopełniających funkcję mieszkalną zespołu. W projekcie uwzględniono i podkreślono naturalny układ przejść pieszych na kierunku północ-południe i wschód-zachód.

Budynek wielorodzinny otwartego kodu

ROZWIĄZANIA

Zespół składa się z budynków o 3-10 kondygnacjach nadziemnych. Naczelną zasadą organizującą kompozycję architektoniczną zespołu było nawiązanie do kulturowego archetypu intensywnie zagospodarowanej przestrzeni śródmiejskiej. Jako charakterystyczne elementy składowe takiej zabudowy określono system dziedzińców-podwórek w relacji do zabudowy mieszkaniowej ze zlokalizowaną w parterach, atrakcyjną dla mieszkańców ofertą usługową – społeczną, kulturalną i handlową. W projekcie założono maksymalne zintensyfikowanie przenikania się tych dwóch stref – strefy aktywności (dziedzińce i parter) i mieszkalnej (kondygnacje mieszkalne). Konsekwencją tego założenia było zastosowanie szachownicowego układu modułów zabudowy, który po analizie możliwości nasłonecznienia lokali mieszkalnych został tarasowo rozrzeźbiony i otwiera się w kierunku południowym.

Jednocześnie w projekcie zapewniono możliwość realizacji indywidualnych potrzeb i upodobań mieszkańców oraz wytworzenie atmosfery domowości. Poszczególne mieszkania będą wydzielane i wykańczane, również w zakresie instalacji budowlanych - według bieżących, indywidualnych potrzeb mieszkańców. Na kondygnacjach mieszkalnych przewidziano elastyczną przestrzeń do podziału na lokale mieszkalne ‑ od 2 do 8 mieszkań na każdej kondygnacji. Równolegle do rozwiązań technicznych umożliwiających elastyczne kształtowanie strefy mieszkalnej zgodnie z preferencjami mieszkańców, zaproponowano gamę zróżnicowanych form przestrzennych styku mieszkania i zewnętrza. Wyjściowe elementy architektoniczne zostały zaprojektowane jako przetworzenie funkcjonujących w obiegu informacyjnym wzorów typowych dla architektury mieszkaniowej w Warszawie. Zastosowano elastyczny w przyszłej eksploatacji i łatwo poddający się modyfikacjom, zróżnicowany system stolarki okiennej, balkonów, loggii, wykuszy oraz różnych możliwości ich indywidualnego wykończenia. Wybór materiałów, kolorów i faktur uzupełniony jest możliwością zastosowania stelaży pod roślinność z systemem wspierania wegetacji. Zastosowanie tych zróżnicowanych form w konfiguracji uzależnionej od wyboru użytkowników, stworzy rzeźbiarską, asymetryczną, bezpretensjonalną kompozycję inspirowaną elementami i detalami charakterystycznymi dla zabudowy śródmiejskiej, zmieniającą się wraz ze zmianą potrzeb estetycznych i funkcjonalnych użytkowników.

projekt: arch. Jan Bagiński
promotor: arch. Grzegorz Stiasny
Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej
Warszawa 2014

Apartamentowce Złota 19 w Katowicach Na niewielkiej działce w pobliżu parku Śląskiego w Katowicach stanął zespół dwóch pięciokondygnacyjnych budynków mieszkalnych projektu biura Zalewski Architecture Group. Realizacja zdobyła wyróżnienie w tegorocznej edycji konkursu Architektura Roku Województwa Śląskiego 2019.
Mieszkania komunalne w Rembertowie W konkursie na projekt budynku z mieszkaniami komunalnymi w Rembertowie zwyciężyli Damian Florczykiewicz i Mateusz Mindziak.
Rezydencja Piasek we Wrocławiu. „Architektura-murator” nr 3/ 2014 Wrocław od lat jest prekursorem nowych nadrzecznych inwestycji w Polsce. Kolejna powstała na wyspie Piasek, w sąsiedztwie potężnej bryły średniowiecznego kościoła z barokowym zespołem klasztornym
NAJLEPSZY BUDYNEK BYDGOSZCZY: budynek wielorodzinny przy ul. Altanowej BUDYNEK WIELORODZINNY PRZY UL. ANTENOWEJNAJLEPSZY BUDYNEK BYDGOSZCZY 1989-1999ŻYCIE W ARCHITEKTURZE III EDYCJA
NAGRODA PREZESA URZĘDU MIESZKALNICTWA I ROZWOJU MIAST: budynek wielorodzinny w Lublinie NAGRODA PREZESA URZĘDU MIESZKALNICTWA I ROZWOJU MIASTZA ROZWIĄZANIA ARCHITEKTONICZNE BUDYNKÓW O UMIARKOWANEJ WYSOKOŚCI CZYNSZU 1989-1999BUDYNEK MIESZKALNY WIELORODZINNY W LUBLINIEŻYCIE W ARCHITEKTURZE III EDYCJA
MULTIVILLA Dziewięć nałożonych na siebie brył przeplata się, tworząc na elewacji charakterystyczną mozaikę stylów i materiałów; różnią się wielkościami, układem funkcjonalnym oraz aranżacją. Dla konserwatywnych przewidziano willę tradycyjną umeblowaną antykami. Autorzy: KWK PROMES Robert Konieczny