Architektura MuratorProjektyPrzebudowa bazaru Różyckiego w Warszawie

Przebudowa bazaru Różyckiego w Warszawie

Koncepcję nowego Różyca na podstawie konsultacji prowadzonych z kupcami i mieszkańcami Pragi opracowała Aleksandra Wasilkowska.

Bazar Różyckiego
Koncepcja zagospodarowania bazaru Różyckiego w Warszawie według projektu Aleksandry Wasilkowskiej. Do lat 30. XX wieku symbolem bazaru był kiosk z wodą sodową w kształcie wielkiego syfonu. Projekt zakłada odtworzenie pawilonu w nowej formie

Bazar Różyckiego zajmuje dziś blisko 13 tys. m2, ale z tego jedynie 4 tys. należy do władz miasta, o resztę ubiegają się spadkobiercy dawnych właścicieli i ten obszar został wyłączony z opracowania (obowiązujący MPZP przewiduje tu w większości niską zabudowę usłu-ragową i zachowanie miejskich funkcji).

Według projektu Wasilkowskiej na nowym bazarze znajdzie się 60 straganów z kubistycznym zadaszeniem z miedzianej blachy i ścianami wykończonymi częściowo starymi deskami z rozebranych bud, a także plac, na którym zaplanowano otwartą kuchnię do przygotowywania posiłków i pomnik założyciela targowiska Juliana Różyckiego. Przez środek założenia, równolegle do ul. Targowej i Brzeskiej, przebiegać ma deptak, wokół którego będzie można dodatkowo rozstawić ok. 40 stoisk.

ZAKOŃCZENIE REALIZACJI: 2016

Wspaniały amalgamat: Aleksandra Wasilkowska Interesują mnie strategie łączenia skrajnie odległych od siebie, a mimo to często komplementarnych funkcji i porządków. Odgórnego planu z oddolną energią chaosu. Warszawska architektka i artystka o własnych, innowacyjnych sposobach na miejską przestrzeń.
Architektura cienia. Szalety i bazary Wystawa "Architektura cienia" dotyczy elementów wypartych z oficjalnego dyskursu takich jak toalety, szalety miejskie, bazary i stragany uliczne. Ich forma i miejsce w przestrzeni miejskiej to lustro odzwierciedlające rozwój ekonomiczny i kulturowy danego społeczeństwa.
Aleksandra Wasilkowska, Nie-Pokój instalacja przestrzenna w ramach projektu Laboratorium Przyszłości: REGRESS-PROGRESS. Akt 2 Nie-Pokój w przewrotny sposób materializuje marzenie o progresywnej architekturze reagującej na ludzi, łącząc w sobie afirmację postępu i ucieczkę przed nim. Jak w niemym filmie Bustera Keatona Electric House, w którym bohater staje się ofiarą swoich technicznych wynalazków, inżynieria realizuje własny program. Algorytm nie odpowiada już tylko na zaprogramowane z góry cele i potrzeby, ale zaczyna odreagowywać ludzkie stany psychiczne. Przestrzeń wokół nas zaczyna przejmować osobliwe kody zachowań i emocje, stając się naszą emocjonalną protezą.
Diverçity – ucząc się od miasta przyszłości W ramach ostatniego weekendu z wystawą Diverçity. Learning from Istanbul zapraszamy na dyskusję z udziałem architektów Tomasza M. Koniora, Romana Rutkowskiego oraz Aleksandry Wasilkowskiej. Punktem wyjścia do rozmowy będzie pytanie o przyszłość dynamicznie rozwijających się, potencjalnie otwartych miast – takich jak Stambuł czy Warszawa – i realne/fikcyjne scenariusze ich dalszego rozwoju
Projekt konkursowy na pawilon polski 12. Międzynarodowej Wystawy Architektury w Wenecji na temat ‘People meet in architecture’ Praca konkursowa Wejście-wyjście, autorzy: architekt Aleksandra Wasilkowska, Agnieszka Kurant