Architektura MuratorRealizacjeCentrum Symulacji Medycznej we Wrocławiu

Centrum Symulacji Medycznej we Wrocławiu

Budynek gospodarczy na terenie zespołu klinik z przełomu XIX i XX wieku został zaadaptowany na nowoczesną instytucję medyczną. Zabytkowy obiekt, otoczony współczesną ramą ze stali kortenowskiej, wkomponowuje się w historyczną zabudowę – pisze Aleksandra Czupkiewicz.

Centrum Symulacji Medycznej we Wrocławiu
Widok na północno-zachodni narożnik. Na pierwszym planie nowo zaprojektowana rama wykończona kortenem, mieszcząca m.in. salę seminaryjną; Fot. Maciej Lulko
Centrum Symulacji Medycznej Uniwersytetu MedycznegoWrocław, ul. Chałubińskiego 7a
AutorzyHeinle, Wischer und Partner Architekci, architekci Edzard Schultz, Anna Stryszewska-Słońska
Współpraca autorskaarchitekci Aleksandra Demidowicz, Karolina Konopnicka, Agata Markgraf, Małgorzata Oleśkowska, Tomasz Zawisza
Architektura wnętrzHeinle, Wischer und Partner Architekci
Architektura krajobrazuHeinle, Wischer und Partner Architekci
KonstrukcjaTadeusz Gołębiewski
Generalny wykonawcaPB Inter-System
InwestorUniwersytet Medyczny we Wrocławiu
Powierzchnia terenu2466.0 m²
Powierzchnia zabudowy1335.0 m²
Powierzchnia użytkowa1666.0 m²
Powierzchnia całkowita3803.0 m²
Kubatura14565.0 m³
Projekt2013-2016
Data realizacji (koniec)2018
Koszt inwestycji40 756 225 PLN, w tym koszt wyposażenia: 17 857 272 PLN

Zespół klinik Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu powstał w latach 1887-1909 według projektu Ludwiga von Tiedemanna i Josepha Waldhausena. Jeden z budynków, pełniący wcześniej funkcję kuchni i pralni, zaadaptowano na Centrum Symulacji Medycznej. Od momentu powstania budynek ulegał licznym przekształceniom. Pierwotną intencją architektów z Heinle, Wischer und Partner było przywrócenie jego oryginalnej formy, jednak decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków ochroną objęto także części dobudowane w późniejszych czasach. Projektanci zobowiązani byli również uzupełnić obiekt o usunięte na przestrzeni lat historyczne detale, m.in. trójkątne lukarny na północnej elewacji. Zakres prac konserwatorskich obejmował zarówno zewnętrze, jak i wnętrze, gdzie z uwagi na mało reprezentacyjną funkcję znajdowało się niewiele elementów ozdobnych i wyeksponowanych materiałowo – większość ścian była otynkowana z wyjątkiem nielicznych powierzchni ceglanych. We wnętrzu zachowano istniejącą więźbę dachową, a jej fragmenty w złym stanie technicznym uzupełniono nowymi elementami drewnianymi. Pozostawiono także kamienne biegi schodów wsparte na stalowych, pomalowanych na biało belkach. Balustrady podwyższono zgodnie z przepisem o ich minimalnej wysokości w budynkach oświaty (110 cm). Jednym z nielicznych fragmentów uwidaczniających ingerencję w tkankę historycznej bryły są dwuskrzydłowe drzwi wejściowe, będące częścią szklanej fasady. Zabytkowy budynek został otoczony nowym elementem architektonicznym – częściowo zagłębioną w terenie ramą ze stali korten.

Centrum Symulacji Medycznej we Wrocławiu
Wnętrze jednej z sal symulacji medycznej, gdzie odbywają się zajęcia praktyczne; Fot. Maciej Lulko

Czytelnie odcina się ona od istniejących murów, ingerując w nie tylko w niewielkim stopniu. Jej podstawową funkcją jest pochylnia dla osób niepełnosprawnych, zapewniająca dostęp do głównego wejścia, a także do nowo wybudowanej, obłożonej częściowo perforowanymi płytami kortenu, bryły w północno- zachodnim narożniku. Znajduje się w niej sala seminaryjna dostępna zarówno z wnętrza budynku, jak i z zewnątrz – oprócz pochylni prowadzą do niej terenowe schody wykończone betonowymi płytami. Współczesna rama pełni także funkcję balustrady, zabezpieczającej okalające obiekt studnie, które pogłębiono tak, żeby doświetlić część pomieszczeń w przyziemiu od strony południowo- -wschodniej. Wewnątrz budynku zachowano oryginalny układ sal, korytarzy i klatek schodowych. Podwyższony parter oraz pierwsze piętro przeznaczono na sale symulacji medycznej, w której odbywają się zajęcia praktyczne. Znajduje się w nich wysokiej klasy sprzęt, dzięki któremu tworzone są realne warunki zagrożenia życia pacjenta, a którym sterują wykładowcy zza przeszkleń. Wyniki pracy studentów omawiane są na poddaszu, gdzie do otwartej przestrzeni wstawiono cztery szklane kubiki o odpowiednich parametrach akustycznych. Porównując tę realizację z inną, również autorstwa Heinle, Wischer und Partner we Wrocławiu – Środowiskową Biblioteką Nauk Ścisłych i Technicznych na terenie kampusu Politechniki Wrocławskiej – projekt ten jest tak samo powściągliwy. Oba przykłady świadczą o konsekwencji i swobodzie z jaką pracownia porusza się w kontekście historycznej zabudowy.

Założenia autorskie

Na Centrum Symulacji Medycznej zaadaptowano budynek gospodarczy, pełniący wcześniej funkcję kuchni i pralni, na terenie starego kampusu Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Zrealizowany na przełomie XIX i XX wieku kompleks stanowił wówczas jedną z najnowocześniejszych instytucji medycznych w kraju. Autorami tego założenia są Ludwig von Tiedemann i Joseph Waldhausen. Podobne zespoły powstały wtedy w Heidelbergu, Bonn i Halle. Koncepcja była wynikiem ścisłej współpracy architektów i przyszłych użytkowników, a cel stanowiło zebranie w jednym miejscu instytutów, specjalizujących się w różnych obszarach medycyny i zapewnienie odpowiednich warunków pracy. Zespół klinik został wpisany do rejestru zabytków w 1979 roku. Obiekt przy ul. Chałubińskiego 7a poddano renowacji zgodnie ze sztuką konserwatorską. Uzupełniono go nowo projektowanymi elementami architektonicznymi oraz zaawansowanymi systemami i urządzeniami technologicznymi. Bryła pozostała w formie niezmienionej, również podstawowy podział funkcjonalny wnętrza wynika z historycznego układu przestrzennego. Budynek na rozczłonkowanym rzucie, o wyraźnie wyznaczonym trzykondygnacyjnym korpusie, ma nieregularną strukturę, którą ujęto w regularną ramę ze stali korten. Rama, oprócz uporządkowania rozrzeźbionej formy, pełni także funkcję użytkową jako balustrada dla wijących się wokół budynku ramp i schodów. Zastosowany materiał oraz jego surowy charakter stanowią wyraźny kontrast dla klinkierowanej elewacji z glazurowanym detalem i zdobioną stolarką. Mimo to obiekt harmonijnie wkomponowuje się w całość historycznej zabudowy.

Edzard Schultz, Anna Stryszewska-Słońska

Centrum Symulacji Medycznej we Wrocławiu
Przestrzeń poddasza; w głębi szklana sala seminaryjna oraz wykończony kortenem kubik, mieszczący jeden z dźwigów windowych; Fot. Maciej Lulko
Tagi:
Zbigniew Maćków ratuje dom igloo Witolda Lipińskiego Nowym właścicielem wrocławskiego domu igloo jest Zbigniew Maćków. Architekt planuje udostępniać obiekt zwiedzającym. Pierwsza okazja już na początku października, wraz z otwarciem wystawy „Witold Lipiński: Konstelacje”.
Le Vert we Wrocławiu: nowa mieszkaniówka na wrocławskich Pilczycach Trwa realizacja budynku Le Vert we Wrocławiu według projektu lokalnej pracowni AP Szczepaniak. Prostą bryłę wyróżniają charakterystyczne balkony wykończone jasną cegłą klinkierową.
Osiedle Aleja Dębowa we Wrocławiu Zaprojektowane w minimalistycznej estetyce proste, geometryczne rozwiązania subtelnie odwołują się do przeszłości i otoczenia – o nowej realizacji biura Maćków Pracownia Projektowa pisze Anna Miśniakiewicz.
Najlepszy TBS w Polsce 2021 TBS Wrocław otrzymał tytuł najlepszego TBS-u w Polsce roku 2021 w rankingu przygotowanym przez magazyn „Strefa Gospodarki”. To trzecie z rzędu zwycięstwo wrocławskiego TBS w tym zestawieniu.
Archiplakaty Piotra Zybury W Muzeum Architektury we Wrocławiu od niedawna znaleźć można archtektoniczne plakaty ilustrujące znane budynki z różnych zakątków świata. Autorem grafik jest architekt Piotr Zybura z pracowni arch_it.
Budynek Braniborska we Wrocławiu: z miłości do modernizmu Budynek przy ul. Braniborskiej we Wrocławiu ma być jedną z pierwszych realizacji tworzącego się właśnie Centrum Świebodzkiego. W założeniu architektów z Q2Studio będzie wyznaczał kierunek dla kształtowania dalszej zabudowy tej części miasta.