Architektura MuratorRealizacjeRecykling w architekturze - elewacja biblioteki z pudełek po lodach

Recykling w architekturze - elewacja biblioteki z pudełek po lodach

Zaprojektowany przez pracownię SHAU obiekt to pierwsza ze stu mikrobibliotek, które mają powstać w najbliższych latach w Indonezji. Budynek ma wymiar społeczny i ekologiczny - jego elewację wykonano z 2000 pudełek po lodach.

Recykling w architekturze. Elewację tej biblioteki wykonano z pudełek po lodach
Fot. Sanrok studio/ SHAU

W 2012 roku zainaugurowano program “100 mikrobibliotek”, którego celem jest promowanie czytelnictwa i obniżenie poziomu analfabetyzmu w Indonezji i innych krajach regionu. W ramach inicjatywy powstanie setka niewielkich, łatwo dostępnych placówek poza centrami miast. Pierwsza z nich została zrealizowana w Bandung według projektu pracowni SHAU. W tym samym mieście planowanych jest trzynaście kolejnych obiektów, których projekty będą dostosowane do konkretnych miejsc i potrzeb społeczności.

Biblioteka powstała pośrodku niewielkiego placu, na istniejącej już scenie służącej lokalnej społeczności jako miejsce spotkań. Na stalowych podporach umieszczono prostopadłościenny obiekt, który osłania scenę przed deszczem i słońcem. Sufit i podłoga wykonane są z betonowych płyt. Aby ułatwić dostęp do budynku, przy dotychczas pozbawionej podejścia scenie zbudowano schody.

Ze względu na tropikalny klimat szczególnie istotne było stworzenie przyjaznego środowiska we wnętrzu. Materiał na elewacje boczne musiał być niedrogi, zapewniać cień, a jednocześnie przepuszczać światło i umożliwiać przepływ powietrza. W poszukiwaniu odpowiedniego tworzywa architekci natknęli się na sprzedawane hurtowo opakowania po lodach. Do wykonania elewacji wykorzystano 2000 takich pudełek, które ułożono na dwa sposoby – denkiem na zewnątrz lub do wewnątrz. Zabieg ten ma wymiar estetyczny – oświetlone od wewnątrz pudełka wyglądają niczym żarówki oraz symboliczny – odwrócone pudełka tworzą napis: „Książki to okna na świat”. Dzięki lekkiemu nachyleniu w dół, zamontowane na stalowych listwach elementy nie zbierają wody deszczowej. Gdy warunki pogodowe stają się wyjątkowo trudne, dla dodatkowej ochrony można wykorzystać zamontowane od wewnątrz półprzezroczyste przesuwne drzwi.

Działalność biblioteki wspierana jest przez organizację charytatywną Dompet Dhuafa oraz Fundację Indonezyjskiej Diaspory. Docelowo jednak za zbiory i utrzymanie biblioteki odpowiedzialna ma być lokalna społeczność. Obiekt otrzymał nagrodę Architizer + A 2017 w kategorii Jury and Popular Choice.

Tagi:
Centrum Wiedzy Cognitarium w Koszalinie: wyniki konkursu Poznanliśmy wyniki konkursu na projekt Centrum Wiedzy Cognitarium w Koszalinie. Budynek, mieszczący między innymi główną bibliotekę Politechniki Koszalińskiej, powstanie według zwycięskiej koncepcji śląskiego biura OVO Grąbczewscy Architekci.
Biblioteka Tūranga w Christchurch Największym wyzwaniem było stworzenie budynku wytrzymałego na wstrząsy sejsmiczne zarówno w kontekście bezpieczeństwa, jak i ekonomicznych następstw katastrof naturalnych. O nowej realizacji Schmidt Hammer Lassen pisze Radosław Stach.
Mała biblioteka przyszłości Magazyn „Volume Zero” ogłosił konkurs na innowacyjny projekt małej biblioteki dla 50 osób, która będzie nie tylko inkubatorem edukacji, ale również miejscem sprzyjającym interakcji, dzieleniu się pomysłami i wspólnemu spędzaniu czasu.
Publiczna biblioteka w Lublińcu W mieście liczącym nieco ponad 20 tysięcy mieszkańców biblioteka odgrywa istotną rolę — zdaje się budowlą wyrazistą, a przy tym opartą na uniwersalnym języku architektury oraz dobrze wpisującą się w lokalny kontekst – o nowej realizacji biura H2 architekci pisze Jerzy S. Majewski.
Biblioteka Sławejkowa w Warnie Wkrótce rozpocznie się realizacja nowego gmachu biblioteki im. Penczo Sławejkowa w Warnie według projektu polsko-holenderskiej pracowni Architects for Urbanity.
Biblioteka Maya Somaiya w Indiach Proces projektowy, jakiego podjęli się architekci ze studia Sameep Padora & Associates, cechował się niezwykłą interdyscyplinarnością. Połączyli oni najnowsze technologie cyfrowe, opracowane na uczelni ETH w Zurychu, wraz z XVI-wieczną wiedzą na temat formowania sklepień w Katalonii za pomocą lokalnego materiału, jakim są cegły wypalane w Indiach oraz ich przestrzennego formowania metodą zapożyczoną od urugwajskiego architekta Eladia Diestego. Maya Somaiya stanowi więc łącznik między przeszłością i teraźniejszością w wykonaniu wielonarodowego zespołu projektowego – pisze Radosław Stach.