Architektura MuratorRealizacjeZ biblioteki "A-m": Dom w Nadarzynie

Z biblioteki "A-m": Dom w Nadarzynie

To niebanalny dom, który powstał z bardzo banalnych elementów.

Dom w Nadarzynie
Widok ogólny. Fot. Marcin Czechowicz
Dom DogmANadarzyn
Autorzyarchitekt Grzegorz Stiasny
KonstrukcjaSławomir Pucek
Generalny wykonawcaMiniwille sp. z o.o.
Inwestorprywatny
Powierzchnia terenu1995.0 m²
Powierzchnia zabudowy284.0 m²
Powierzchnia całkowita330.0 m²
Kubatura1370.0 m³
Projekt2007
Data realizacji (początek)2008
Data realizacji (koniec)2009
Koszt inwestycjinie podano

Podwarszawska gmina Nadarzyn to typowy przykład procesu urban sprawl w rodzimym wydaniu – budownictwa jednorodzinnego rozlewającego się wzdłuż gminnych dróg i bezimiennych traktów polnych. Inwestycja na tutejszej działce, powstałej w wyniku parcelacji pola przez dewelopera i sprzedawanej wraz z wyłącznością na realizację budynku ze standardowych elementów, mogła się wydawać gotową receptą na architektoniczny banał. Właściciele terenu – małżeństwo konserwatorów – udowodnili tymczasem, że świadomość estetyczna inwestora, kompetencje projektanta i elastyczność wykonawcy wystarczają, by przy użyciu tanich i popularnych technologii powstała ambitna architektura.

Najważniejsze było przezwyciężenie ograniczeń wynikających z niewielkich rozmiarów działki. Stanowi ona zamknięcie powstającej na uboczu kolonii mieszkaniowej i otwiera się na rozległe, lecz już powoli zabudowywane pole. Budynek o rzucie w kształcie litery Y zlokalizowany został tak, że oś domu biegnie po jej przekątnej, a bramę wjazdową przewidziano w narożniku posesji. Pomiędzy dwoma rozwartymi skrzydłami powstał rodzaj dziedzińca, za nimi zaś niewidoczna od ulicy, mniej oficjalna część mieszkalna.

Dom w Nadarzynie
Fragment wnętrza salonu. Fot. Marcin Czechowicz

Dom mieści trzy autonomiczne funkcje – mieszkanie dla trzyosobowej rodziny, wydzieloną pracownię z garażem i rampą transportową oraz apartament dla jednej lub dwóch osób z osobnym salonem i łazienką. Do piętrowego skrzydła, wyznaczającego oś założenia, przylegają dwa parterowe pawilony. Każdy z tych elementów ma własną konstrukcję dachu, odrębne wejście oraz wynikający z usytuowania budynku na działce fragment ogrodu.

Dominująca część centralna, z jej obszernym i przeszklonym z trzech stron salonem oraz mieszkalnym piętrem, jest widoczna jedynie od strony ogrodu. Wysunięty korpus główny rozdzielił dwa pozostałe skrzydła, co zapewniło prywatność każdej z części domu. Długa elewacja od dziedzińca została jednolicie wykończona cegłą i urozmaicona niewielkimi otworami okiennymi. Nie ujawnia rozmiarów domu ani nawet jego funkcji, co nie oznacza jednak estetycznej monotonii. Prostota wykończenia skontrastowana ze swobodnymi zygzakami trzech szczytów – prostopadle biegnącymi kalenicami dachów – to współczesna interpretacja architektury tradycyjnej.

Wyraźnie inny jest charakter bryły od strony ogrodu. Zarówno ściany, jak i dobrze widoczne połacie dachu mają jasnoszarą barwę. Jako materiału wykończeniowego użyto drewna i ekoeternitu, którego zastosowanie wymaga estetycznego nonkonformizmu. Mimo złożonego układu brył, budynek jest niewielki i z pewnością nie luksusowy. Pomieszczenia – poza głównym salonem – są małe, a do ich wykończenia użyto najtańszych materiałów: tynku, cegieł i płyt OSB. Nieosłoniętą pozostawiono więźbę dachową ze zwykłych sosnowych desek, co optycznie powiększyło pokoje i umożliwiło dodatkowe doświetlenie ich oknami połaciowymi. Zgrzebna estetyka wnętrz i zastosowanie najprostszych rozwiązań konstrukcyjnych były bliskie inwestorom, którzy chcieli, by ich dom nawiązywał do skromnych form mazowieckiego krajobrazu. Budynek w Nadarzynie łączy sprzeczności. Z jednej strony urzeka bezpretensjonalnością, z drugiej zaś, pod względem kompozycyjnym, stanowi swobodną reinterpretację tradycyjnej, arystokratycznej architektury rezydencjonalnej, która została tu dostosowana do potrzeb współczesnej klasy średniej. To niebanalny dom, który powstał z bardzo banalnych elementów.

Dom w Nadarzynie
Widok od strony południowo-wschodniej. Fot. Marcin Czechowicz

Założenia autorskie:

Podwarszawski dom zainspirowany został znikającym pod naporem deweloperów tradycyjnym krajobrazem Mazowsza, z jego nigdy niedokończonymi „bieda domkami” i łąkami zarastającymi zagajnikami. Zależało nam, aby w niczym nie przypominał popularnych domów katalogowych ani nowobogackich posiadłości, ani wyestetyzowanych nowoczesnych willi. Przeciwnie, dom proponuje architektoniczny odpowiednik zasad filmowej Dogmy. Kompozycja fasady wynika wyłącznie z potrzeb planu domu, a plan jest bezpośrednią realizacją trójczłonowego programu: domu rodzinnego, domu letniego, pracowni. Każdej części programu przypisano wydzieloną część terenu. Zastosowano najprostsze materiały, nie dbając o ich architektoniczne wyrafinowanie i popularne względy estetyczne. Architektura jest bez ozdobników i bez odniesień do stylów i mód. Interwencja w teren została ograniczona do minimum. Zachowano wszystkie sosenki, brzózki, a piaszczysty teren oddano naturalnej roślinności łąkowej. Dom był budowany przez lokalnego dewelopera stawiającego na co dzień powtarzalne, tchnące przyjaznym populizmem tak zwane kanadyjczyki.

Grzegorz Stiasny

Dom własny architekta w Tryszczynie koło Bydgoszczy Dom własny architekta to zwykle manifest postawy twórczej i laboratorium pomysłów projektowych. Taki właśnie jest dom w Tryszczynie koło Bydgoszczy, zaprojektowany dla Adama Kozłowskiego z pracowni AKKT.
Dom Robak w Zabłociu To prototyp, który powstał w wyniku przemyślanego procesu twórczego. Jego elewacja, niczym skóra, chroni mikrokosmos przestrzeni wewnętrznej –  o projekcie Piotra Kuczi pisze Małgorzata Adamowicz-Nowacka.
Willa w Żółwinie: energooszczędny dom w technologii CLT Willa w Żółwinie to energooszczędny, parterowy dom zbudowany w technologii CLT. Konstrukcja powstała w zaledwie dwa tygodnie, a cały dom w nieco ponad pół roku. Za projekt obiektu odpowiada polski oddział duńskiego biura Bjerg Arkitektur.
Dom z Grafitu na warszawskich Włochach Dom z Grafitu stanął w heterogenicznej zabudowie Starych Włoch. Rozrzeźbioną bryłą i czarną klinkierową elewacją wyraźnie wyróżnia się na tle sąsiedztwa. Budynek zaprojektowała pracownia Paweł Lis Architekci.
Konkurs na projekt domu przyjaznego dla klimatu: wyniki Ministerstwo Klimatu i Środowiska wraz z warszawskim oddziałem Stowarzyszenia Architektów Polskich rozstrzygnęły konkurs na projekt ekologicznego domu jednorodzinnego. Zwyciężyła Zlata Hrabtsevich z Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej. Przyznano też nagrody za drugie i trzecie miejsce oraz 8 wyróżnień!
Dom (nie)powtarzalny na Śląsku W malowniczym otoczeniu jednej ze śląskich wsi stanął Dom (nie)powtarzalny. To najnowsza realizacja Archistudia Studniarek + Pilinkiewicz.