Architektura MuratorTechnikaCentrum sportowo-widowiskowe Le Forum

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum

Budynek mieści funkcje sportowe i kulturalne. Do zróżnicowanego kontekstu nawiązuje poprzez zróżnicowanie skali poszczególnych części – pomieszczenia biurowe, recepcyjne i szatnie znajdują się wewnątrz mniejszych brył, a przestronne sale służące organizacji imprez masowych – w większych. Obudowę obiektu – zarówno ściany, jak i połacie dachowe – zaprojektowano jako ramową konstrukcję stalową wypełnianą płytami warstwowymi i okładaną panelami z siatki cięto-ciągnionej w kolorze miedzi.

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum
Dachy poszczególnych brył są dwuspadowe, kalenicą naprzemiennie ustawione wzdłuż osi północ-południe lub wschód-zachód. Fot. © Guillaume Guerin
Centrum sportowo-widowiskowe Le ForumPlace Gissy, Saint-Louis, Francja
AutorzyManuelle Gautrand Architecture
AkustykaJP LAMOUREUX
KonstrukcjaAIC
Inwestormiasto Saint-Louis
Powierzchnia całkowita5713.0 m²
Liczba miejsc na widowni1000 miejsc (wydarzenia sportowe), 1700 miejsc (koncerty)
Projekt (data)2010
Data realizacji (początek)2013
Data realizacji (koniec)2016
Koszt inwestycji9 700 000 EUR (netto)

Sala Le Forum w alzackim Saint-Louis na pograniczu Francji i Szwajcarii mieści funkcje sportowe i kulturalne. Wzniesiono ją na rozległej działce w mieszkaniowo- -usługowej dzielnicy nieopodal śródmieścia. Do zróżnicowanego kontekstu nawiązuje poprzez zróżnicowanie skali poszczególnych części – pomieszczenia biurowe, recepcyjne i szatnie znajdują się wewnątrz mniejszych brył, a przestronne sale służące organizacji imprez masowych – w większych. Dzięki dużej powierzchni działki dyspozycję funkcjonalną obiektu dało się rozplanować w poziomie poprzez zlokalizowanie poszczególnych bloków obok siebie, bez konieczności spiętrzania funkcji w pionie. W obrębie całego założenia można wyodrębnić kilka stref o specyficznym charakterze: salę festiwalową od północy, wielofunkcyjną od południa, strefę recepcyjną od zachodu, strefę wejściową dla dzieci przedszkolnych od wschodu, zespół pomieszczeń magazynowych od północnego wschodu. Wszystkie te części są ze sobą połączone bez pośrednictwa korytarzy ani galerii. Takie zazębienie usprawnia komunikację i ułatwia przepływ użytkowników w poziomie w obrębie budynku.

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum
Widok od strony północnej. Fot. © Guillaume Guerin

Główna sala wielofunkcyjna ma 1870 m2 powierzchni, wysokość 13 m i umożliwia organizację zarówno zajęć dla dzieci, jak i wydarzeń sportowych (koszykówka, piłka ręczna, badminton, gimnastyka) czy wystaw i targów. W sali tej mogą również odbywać się koncerty i przedstawienia dla 2400 widzów (miejsca stojące) lub dla 1000 widzów na miejscach siedzących na ruchomej trybunie. Sala może być ponadto dzielona ruchomymi ścianami na niezależne sekcje.

Z kolei sala festiwalowa ma powierzchnię 872 m2 i służy organizacji mniejszych imprez takich jak wesela, wystawy, zgromadzenia publiczne. W jej sąsiedztwie zaprojektowano kuchnię, która jest w stanie wydać nawet 900 posiłków.

Konstrukcja

Wyzwaniem projektowym dla tak zróżnicowanych brył, służącym tak różnym funkcjom było nadanie im wspólnego architektonicznego mianownika. Rozwiązaniem okazał się materiał elewacyjny, sposób opracowania otworów okiennych oraz zasady budowy. Dachy poszczególnych kubatur są dwuspadowe, podobnie jak wielu obiektów w najbliższym sąsiedztwie, kalenicą ustawione wzdłuż osi północ- -południe lub wschód-zachód, co daje zamierzone efekty światłocieniowe. Jednolitego wyrazu architektonicznego nadaje gmachowi siatka cięto-ciągniona zastosowana jako wykończenie wszystkich elewacji.

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum
Widok od strony wejścia głównego. Fot. © Guillaume Guerin

Obudowę obiektu – zarówno ściany, jak i połacie dachowe – zaprojektowano jako ramową konstrukcję stalową wypełnianą płytami warstwowymi i okładaną panelami z siatki cięto-ciągnionej w kolorze miedzi. Użyto tutaj powłoki końcowej, opracowanej przez projektantów wspólnie z producentem chemii budowlanej – półprzezroczystego lakieru, spod którego prześwieca naturalny kolor aluminium, i w którym zatopiono pigmenty z proszku miedzianego. Warstwa końcowa musiała być niezwykle cienka, więc nanoszono ją bardzo ostrożnie ze względu na tendencję cząsteczek miedzi do niekontrolowanego łączenia się.

Przed ustaleniem ostatecznego wyglądu elementów elewacyjnych przygotowano kilka prototypów. W zależności od warunków oświetlenia – kąta padania promieni słonecznych i pory dnia – kolor elewacji zmienia się od niemal białego do ciemnopomarańczowego.

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum
Elewacja z siatki cięto- -ciągnionej jest całkowicie zamknięta, bez otworów okiennych, które znajdują się dopiero w kolejnej warstwie. Fot. © Guillaume Guerin

Okładane perforowanymi panelami połacie dachowe stanowią de facto osłonę dla urządzeń technicznych na płaskich dachach poszczególnych części obiektu. Jednocześnie rozbijają światło słoneczne, obniżając temperaturę pokrycia i umożliwiając naturalne przewietrzanie dzięki intensywnej perforacji, co w ostatecznym rozrachunku pozwala obniżyć obciążenie systemów klimatyzacji. Kontrolę parametrów mikroklimatu wewnętrznego poprawiono również poprzez zmniejszenie powierzchni przeszkleń przegród zewnętrznych. Sala ma o połowę niższe całkowite zapotrzebowanie na energię w porównaniu do wymogów przepisów budowlanych, co w przypadku obiektu użyteczności publicznej przeznaczonego do organizacji imprez masowych jest dużym osiągnięciem.

Gmach wyposażono w wentylację z wymiennikiem ciepła oraz trzy pompy ciepła powietrze-powietrze. Współczynniki przenikania dla ścian zewnętrznych przyjmowano poniżej 0,20 W/m2K, dla przeszkleń w granicach 1,5-1,7 W/m2K. Położono też nacisk na uzyskanie wysokiej szczelności powietrznej na poziomie 1m3/hm2 przy ciśnieniu 4 Pa, założonej już na etapie projektowania detali i zrealizowanej dzięki starannemu wykonawstwu.

Centrum sportowo-widowiskowe Le Forum
W zależności od przewidzianej funkcji sale mogą być powiększane lub zmniejszane. We wnętrzach zastosowano podobną kolorystykę jak w holu głównym. Fot. © Guillaume Guerin

Wykończenie wnętrz

Takimi samymi perforowanymi panelami miedzianymi jak ściany zewnętrzne obłożono również czternastometrowej długości bar recepcyjny, zaakcentowany wykonanym tą samą metodą nietypowym żyrandolem. Ściany tworzące tło dla tych elementów pomalowano na kolor jasnoszary, dzięki czemu są one wyraźnie wyodrębnione plastycznie. Zestawienie pomarańczowego z szarym zostało przełamane w niektórych pomieszczeniach mocnym kolorem czarnym – szczególnie w dwóch głównych salach wielofunkcyjnych. Pozostałe materiały wykończeniowe są proste, lecz mają silny wyraz plastyczny: duże panele akustyczne na ścianach, pomarańczowa podłoga sportowa w sali głównej, parkiet bambusowy w sali festiwalowej.

Tagi:
Żywe architektury w Montpellier Tegoroczna edycja festiwalu Żywych Architektur spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem. Dwanaście efemerycznych instalacji zrealizowanych w różnych lokalizacjach we francuskim mieście Montpellier, zobaczyło 16 tys. osób.
Centrum kulturalne La Cité du Vin w Bordeaux La Cité du Vin to park tematyczny poświęcony historii wina. Ze względu na spektakularną formę obiekt doczekał się porównań do muzeum Guggenheima w Bilbao. Budynek powstał według projektu pracowni XTU architects.
Szkoła pod Paryżem Dostosowanie do rzeźby terenu, bezpretensjonalne materiały, dbałość o rozwiązania ekologiczne - tak wygląda zespół budynków Ecole des Bartelottes w Ville-du-Bois projektu Nomade Architects pod Paryżem.
Zabudowa dawnej dzielnicy portowej w Bordeaux W przechodzącej ogromną transformację dawnej portowej dzielnicy Bassins à flot w Bordeaux wzniesiono pierwsze budynki mieszkalne. Za projekt odpowiada francuska pracownia Agence Nicolas Michelin & Associés, która stworzyła również koncepcję zagospodarowania całego terenu.
Renowacja i rozbudowa szkoły we Francji Liceum rolnicze im. Honoré de Balzaca znajduje się w Castelnau-le-Lez na południu Francji. Projekt renowacji i rozbudowy szkoły opracowała pracownia NBJ Architectes.
Muzeum Historii Naturalnej w Lyonie Budynek zlokalizowano w wyjątkowo eksponowanym miejscu – na cyplu u zbiegu Rodanu i Saony. W formie architektonicznej wyraźny jest kompozycyjny i konstrukcyjny podział na "żelbetowy piedestał”, "stalową chmurę” i "szklano-stalowy kryształ”. Pod względem technicznym do najbardziej skomplikowanych prac należało wykorzystanie szkła giętego dwukrzywiznowo na nieregularnej powierzchni zadaszenia foyer i obudowie kładki wijącej się w przestrzeni holu głównego, realizacja stalowej konstrukcji elewacji i wspornika o wysięgu 21 m.