Architektura MuratorTechnikaWarsztatTerminal 3 Międzynarodowego Portu Lotniczego w Pekinie

Terminal 3 Międzynarodowego Portu Lotniczego w Pekinie

Pasywne systemy kontroli klimatu minimalizują zużycie energii i emisję CO2. Nowy budynek uznaje się za jeden z najbardziej przyjaznych dla środowiska obiektów na świecie. Autor: Foster & Partners

Terminal 3 Międzynarodowego Portu Lotniczego w Pekinie
Terminal 3 Międzynarodowego Portu LotniczegoPekin, Chiny
AutorzyFoster & Partners
Współpraca autorskaBIAD (Beijing Institute of Architectural Design)
Architektura krajobrazuMichel Desvigne
KonstrukcjaARUP, Londyn, Pekin, Hongkong
Powierzchnia całkowita1306000.0 m²
Projekt2003
Data realizacji (koniec)2008

Podłużny kształt planu wynikał z wymaganej dużej liczby wyjść połączonych rękawami bezpośrednio z samolotem.
Ograniczając powierzchnię zabudowy, zaprojektowano wąski, długości około 3 km obiekt o rzucie w kształcie dwóch liter Y.
Dworzec składa się z trzech głównych części zlokalizowanych pomiędzy dwoma równoległymi pasami startowymi. Rozdzielają je dwa przejazdy dla kołujących samolotów o szerokości 200 metrów. Łączą, dwa niezależne, zautomatyzowane systemy transportu pasażerów i bagażu, umożliwiające dotarcie do najbardziej oddalonego miejsca w ciągu kilku minut. Przylegająca do głównego podjazdu część południowa o powierzchni 515 000 m2, obsługuje całość dworca i loty krajowe. Część północna - 387 000 m2 służy połączeniom międzynarodowym, środkowa - 84 000 m2 zawiera dodatkowe wyjścia dla połączeń krajowych.
Centrum transportu naziemnego – 320 000 m2, zawierające stację kolei podmiejskiej z zespołem parkingów i dworcem autobusowym z jednej strony, oraz blisko 100-metrową wieżą kontroli lotów z drugiej, uzupełniają program i zamykają całe założenie. W przekroju cały dworzec podzielono na dwie odseparowane strefy – obsługującą i obsługiwaną. Pierwszą, z ciągami komunikacyjnymi i pomieszczeniami technicznymi zlokalizowano w przyziemiu i w części podziemnej. Druga, zawierająca hale przylotów i odlotów, zajmuje dwie górne kondygnacje.
Sięgająca piątej kondygnacji strefa dolna tworzy rodzaj żelbetowej „ramy montażowej” – bazy całego budynku. Strefę górną przykrywa niezwykle lekki – 45 kg/m2, stalowy, dwukrzywiznowy dach o aerodynamicznym kształcie. Obydwie strefy łączy i porządkuje wspólna, trójkątna siatka konstrukcyjna, optymalna dla kratownic przestrzennych ze względu na niskie koszty i szybki montaż. Powyższy podział stworzył logiczny model statyczny, który ułatwił dostosowanie konstrukcji do trudnych warunków sejsmicznych.

Ze względu na grunt o obniżonych parametrach nośności fundamenty oparto na 19 tysiącach wwiercanych pali o metrowej średnicy i długości od 20 do 45 metrów. Fundamentowanie jest różne na całej długości terminalu i zależy od poziomu posadowienia i ciężaru konstrukcji naziemnej (żelbetowy ruszt, belki, płyty fundamentowe). W żelbetowej strefie dolnej, na heksagonalnej siatce słupów i podciągów o stosunkowo niewielkiej rozpiętości oparto żebrowane płyty. Całość konstrukcji podzielono na 100-metrowe, oddylatowane odcinki.

W strefie górnej, przestrzenną kratownicę o dużych rozpiętościach niesie perforowane przekrycie z blachy falistej. Warstwy izolacji osłania system trójkątnych, kompozytowych paneli. Kratownicę oparto na słupach z rur stalowych w rozstawie 36 m. Rury o zmiennym przekroju (od 2,2 m do 0,75 m) i zmiennej grubości ścianek (50 mm-35 mm) tworzą pionowe wsporniki, zakotwione w niższych, żelbetowych kondygnacjach. Ich wysokość jest zależna od krzywizny dachu (13,5 m-40 m). Aby zapewnić dopuszczalne odchylenie konstrukcji przy poziomych siłach spowodowanych ruchami sejsmicznymi konieczne było dostrojenie sztywności słupów. Duża rozpiętość panujących w Pekinie temperatur (od –10 oC do +40 oC) zmusiła do zastosowania w głowicach słupów znacznej liczby podpór przesuwnych dachu. Aby uzyskać optymalny ciężar stali zaprojektowano dziesiątki tysięcy rurowych prętów kratownicy o różnej średnicy – od 70 mm do 460 mm. Połączone w kulistych węzłach, w zależności od przenoszonych sił, były skręcane lub spawane.
Przy indywidualnym wymiarowaniu około 70 000 różnych elementów konstrukcji, dla maksymalnego wykorzystania ich przekroju firma ARUP użyła opatentowanego przez siebie programu modelującego GSA.

Dzięki zastosowaniu minimalizujących zużycie energii i redukcję emisji CO2 pasywnych systemów kontroli klimatu, budynek uznaje się za jeden z najbardziej przyjaznych dla środowiska obiektów na świecie. Oszczędność energii elektrycznej wspomagają rozwiązania architektoniczne. Głęboki trakt doświetlają wysokie ściany zewnętrzne i umieszczone w dachu świetliki, w formie ukośnie nachylonych trójkątów o boku 4,5 m. Współdziałają one z systemem inteligentnego sterowania sztucznym oświetleniem. Ich kształt i południowo-wschodnia orientacja oraz częściowo barwione szkło, umożliwiają bezpośrednią penetrację promieni słonecznych jedynie w porze zimowej, wspomagają konieczne ogrzewanie i nie obciążają systemu chłodzenia latem.
Naturalne oświetlenie niższych kondygnacji ułatwiają połączone przestrzenne poziomy hali odlotów i przylotów. W wysokiej hali odlotów strefa klimatyzowanego powietrza utrzymywana jest zaledwie do poziomu pięciu metrów nad podłogą. W budynku zadbano też o oszczędność wody, stosując dwa oddzielne systemy – wody pitnej i sanitarnej.


Terminal 3 Międzynarodowego Portu Lotniczego, Pekin

Autor: Foster & Partners
Współpraca: BIAD (Beijing Institute of Architectural Design), Pekin
Konstrukcja: ARUP, Londyn, Pekin, Hongkong
Architektura krajobrazu: Michel Desvigne
Inwestor: Beijing Capital International Aiport Company Ltd.
Konsultant ds. budowy lotniska: NACO (Netherlands Airport Consultants)
Powierzchnia całkowita: 1 306 000 m2
Projekt: 2003-2008
Realizacja: 2008
Nie podano kosztu inwestycji

Co do centymetra Dla większości Chińczyków każdy metr kwadratowy mieszkania ma ogromną wartość. Zarówno pod względem ceny, jak i zagospodarowania przestrzeni. Architekci z pracowni B.L.U.E. wyszli naprzeciw ich potrzebom, projektując kilka typów kompaktowych wnętrz, w których poszczególne meble pełnią jednocześnie wiele funkcji. Efekty pracy projektantów poznały już miliony mieszkańców tego ogromnego kraju. Nowe aranżacje powstawały bowiem w ramach popularnego tam programu telewizyjnego.
Węzeł szczęścia – piesza kładka projektu holenderskiej pracowni NEXT architects Blisko 200-metrowy pieszy most połączył dwie części miasta Changsha w środkowych Chinach, rozdzielone rzeką i wielopasmową arterią. Projekt przeprawy wyłoniono w konkursie z 2013 roku.
Budownictwo energooszczędne w Chinach. Wielorodzinny budynek pasywny projektu Peter Ruge Architekten Pracownia architektoniczna Peter Ruge Architekten ustanowiła nowe standardy budownictwa pasywnego w południowych Chinach. Budynek, który oszczędza 95% energii, w stosunku do konwencjonalnego domu, jest pierwszym tego typu w subtropikalnym, azjatyckim klimacie
Expo 2015: pawilon wystawowy Chin projektu Studio Link-Arc Pawilon wystawowy Chin na Expo 2015 przenosi w teraźniejszość elementy tradycyjnej chińskiej architektury oraz odwołuje się do rolniczej przeszłości kraju. Falująca forma dachu oraz ledowa instalacja przywołująca pole pszenicy to najbardziej charakterystyczne elementy projektu  
Teatr Wielki w chińskim mieście Wuxi; współczesna interpretacja dachu pagody Teatr w chińskim mieście Wuxi powstał na sztucznym półwyspie zbudowanym na jeziorze Lihu. O wyrazie architektonicznym bryły decyduje skrzydlaste zadaszenie, nawiązujące do tradycyjnego dachu chińskiej pagody. Budynek mieści główną salę teatralną z widownią na około 1800 miejsc oraz mniejszą salę koncertową z widownią na około 700 miejsc
Muzeum dizajnu w Shenzen Muzeum dizajnu w Shenzhen to najnowsza realizacja młodego pekińskiego Studia Pei-Zhu. Ściany i dach budynku wykonano ze stalowych kasetonów łączonych mechanicznie i pokryto lśniącą powłoką z nierdzewnej stali