Architektura MuratorKrytykaCzy architekturę trzeba łączyć ze sztuką? Roman Rutkowski o książce De-architecture

Czy architekturę trzeba łączyć ze sztuką? Roman Rutkowski o książce De-architecture

James Wines, amerykański architekt, rzeźbiarz i dizajner, a także teoretyk architektury, podsumowuje swoje doświadczenia w książce De-Architecture. Autor przedstawia problemy współczesnej architektury i przestrzeni publicznych, związki między architekturą i rzeźbą  

 James Wines, De-architecture, Rizzoli, Nowy Jork 1987

James Wines, De-architecture, Rizzoli, Nowy Jork 1987

Niewątpliwie James Wines z nowojorskiej pracowni SITE jest jedną z tych kilku osób, które w świecie architektury cenię wyjątkowo, niewątpliwie wydana w roku 1987 książka De-architecture jest jego najważniejszą publikacją. Rzeźbiarz z wykształcenia, z potrzeby intelektualnej pasjonat współczesnej sztuki, architekt nieco przez przypadek i outsider z wyboru, Wines niemal całe swoje życie zawodowe poświęcił poszerzaniu granic architektury. Książka właściwie jest bardziej o sztuce niż o tradycyjnie rozumianej architekturze: o porażkach ideologii architektonicznych, o potrzebie istnienia sztuki w przestrzeni publicznej, o konieczności stworzenia w sztuce i architekturze przekazu odnoszącego się do współczesności oraz o rzadkich przypadkach udanej, a przez to pozytywnie oddziałującej na otoczenie, integracji architektury ze sztuką.
Integracja ta – czyli de-architektura – jest według Winesa umiejętnością rozsadzania architektury od środka, zaprzeczania jej teoretycznie nienaruszalnym standardom i dzięki temu spoglądania na nią w zaskakujący sposób. 
W swojej książce Wines zdaje sobie sprawę, że de-architektura nie jest sposobem na zbawienie świata i że w jakimś sensie jest też ucieczką od odpowiedzialności za niego (ta pojawi się w późniejszych publikacjach). Jest po prostu obroną różnorodności, niedopowiedzenia i wielości interpretacji. Czyli – mówiąc ogólnie – postmodernizmu, którego Wines w bezpośredniej rozmowie się jednak wyparł.


James Wines, De-architecture, Rizzoli, Nowy Jork 1987, str. 189. Cena: ok. 175 zł

Suomi Seven. Współczesna architektura Finlandii w Deutsches Architekturmuseum we Frankfurcie Od 6 września w Niemieckim Muzeum Architektury we Frankfurcie będzie można oglądać wystawę współczesnej architektury Finlandii. Na czym polega międzynarodowy sukces młodych fińskich projektantów?
Pawilon letni Hy-Fi projektu The Living. Materiały biodegradowalne we współczesnej architekturze Tymczasowy pawilon na dziedzińcu MoMA PS1 zaprojektowała pracownia architektoniczna The Living. Strukturę wykonano z biodegradowalnych materiałów - cegieł „wyhodowanych" z grzybni i odpadów rolniczych. Realizacja powstała w Nowym Jorku, w ramach Young Architects Program 2014
Materiały kompozytowe i robotyka we współczesnej architekturze. Eksperymentalny pawilon w Stuttgarcie Tymczasowy, eksperymentalny pawilon jest wynikiem półtorarocznej pracy interdyscyplinarnego zespołu studentów i naukowców z Uniwersytetu w Stuttgarcie. Lekka struktura została wykonana z robotycznie wyprodukowanych materiałów kompozytowych, a jej geometrię wywiedziono z budowy skrzydeł chrząszcza  
Narodowe Muzeum Morskie w Helsingør projektu Bjarke Ingels Group (BIG) Duńskie Narodowe Muzeum Morskie powstało w obrębie 60-letniego doku ze ścianami o grubości 1,5 metra oraz 2,5-metrowej płycie dennej. Konstrukcję żelbetową oczyszczono, a stare muzy połączono stalowymi, przeszklonymi mostami. Budynek, który znalazł się wśród 5 finalistów nagrody im. Miesa van der Rohe zaprojektowała pracownia Bjarke Ingels Group (BIG).
Sunny Hills w Tokio projektu Kengo Kumy. Współczesna architektura japońska Sklep z ciastem ananasowym Sunny Hills to jedna z najnowszych realizacji Kengo Kumy. Zastosowano tu system łączenia Jiigoku-Gumi występujący w tradycyjnej architekturze japońskiej. Lekka drewniana struktura odróżnia sklep od otaczających go betonowych domów
Drewniane wnętrza Uniwersytetu Erazma w Rotterdamie. Współczesna architektura Holandii Uniwersytet Erazma w Rotterdamie, jeden z przykładów brutalizmu we współczesnej architekturze Holandii, przechodzi wielofazową modernizację. Surowy beton zastąpiły drewniane wnętrza, do których wykonania wykorzystano panele z amerykańskiego czerwonego dębu