Architektura MuratorKrytykaWiata PKP / Szczecin Pogodno

Wiata PKP / Szczecin Pogodno

Wartość tego obiektu wyraża się w jedności architektury i konstrukcji oraz innowacyjnym zastosowaniu popularnej technologii. O szczecińskiej realizacji Danuty Lisieckiej i Henryka Kowalczyka pisze Tomasz Sachanowicz.

Wiata PKP / Szczecin Pogodno
Przystanek to część wyłączonej z ruchu kolejowego linii Szczecin Główny – Trzebież, w tle Most Akademicki; fot. Maciej Lulko 1 |
Wiata przystankowa PKPSzczecin Pogodno
Autorzyarchitekt Danuta Lisiecka
KonstrukcjaHenryk Kowalczyk
Data realizacji (koniec)1973

Przystanek kolejowy Szczecin Pogodno jest częścią wyłączonej z ruchu pasażerskiego linii Szczecin Główny – Trzebież. Znajduje się na peronie wyspowym zlokalizowanym między parkiem a pasmem ogródków działkowych oddzielających tory od terenów kompleksu sportowego stadionu Pogoni. Od północy przystanek skomunikowany jest schodami z Mostem Akademickim, po którym wiedzie ulica Adama Mickiewicza, jedna z arterii szczecińskiej dzielnicy Pogodno. Zabudowę przystanku wzniesiono w roku 1973 wedle projektu architektki Danuty Lisieckiej i konstruktora Henryka Kowalczyka.

Czytaj też: Na ratunek brutalistycznym wiatom |

Wiata peronowa składa się z 21 żelbetowych, cienkościennych kielichów. Tworzą one charakterystyczne, pozginane niczym origami zadaszenie. Sztywność osiągnięta jest tutaj nie przez grubość powłoki, ale poprzez synergię geometrii i materiału. Konstrukcja została wykonana na miejscu, z betonu na kruszywie bazaltowym w trzech oddylatowanych modułach po siedem kielichów każdy. W betonowych powierzchniach wiaty widoczne są odciśnięte ślady deskowania. Nagi beton górnej powierzchni zadaszenia zabezpieczono preparatem bitumicznym. Każdy kielich miał indywidualne odwodnienie rurą spustową przymocowaną do jego żelbetowej, zwężającej się delikatnie ku podstawie nóżki. Wzdłuż zewnętrznych krawędzi zadaszenia, od spodu wykonano w betonie wyżłobienie – kapinos.

Tagi:
Morskie centrum w Szczecinie Nieregularna forma obiektu, przypominająca bryłę statku, dynamizuje przestrzeń poprzez różne kierunki i kąty skosów ścian tworzących elewację – o projekcie autorstwa pracowni Piotr Płaskowicki Architekt pisze Jacek Droszcz.
Teatr Letni w Szczecinie Konstrukcja jest dynamiczna, ekspresyjna, śmiała i lekka. Wyróżnia się bardzo na tle podobnych obiektów zrealizowanych w ostatnich latach w Polsce – realizację projektu pracowni Flanagan Lawrence komentuje Dariusz Herman.
Miejska Biblioteka Publiczna w Szczecinie Biblioteka jako przestrzeń uwolniona ze ściśle zdefiniowanych funkcji i determinującej substancji ma być miejscem twórczej wymiany myśli – o realizacji Kokoprojekt pisze Katarzyna Gucałło.
Teatr Letni w Szczecinie po modernizacji: nowy amfiteatr na nowe czasy Zakończyła się przebudowa Teatru Letniego w Szczecinie. Zależało nam na stworzeniu najlepszego amfiteatru pod względami akustycznymi oraz technologicznymi w Europie, a być może i poza nią. Gwarantujący wysoką jakość dźwięku, naturalnie wentylowany amfiteatr wpisuje się w nowy, postcovidowy model funkcjonowania obiektów kultury – tłumaczy architekt Jason Flanagan z londyńskiego biura Flanagan Lawrence, które odpowiada za modernizację.
Rozbudowa Teatru Polskiego w Szczecinie Jednym z wyzwań podczas modernizacji i rozbudowy Teatru Polskiego w Szczecinie było wykonanie pierwszej w Polsce dociskowej ściany żelbetowej, która stanowiła zabezpieczenie obudowy wykopu, a także pełni funkcję fundamentu obiektu – pisze Romuald Loegler.
Westival Sztuka Architektury 2022 Jedenastego maja rozpoczyna się w Szczecinie Westival Sztuka Architektury 2022. Głównym wydarzeniem tegorocznej edycji jest wystawa „Młoda Polska”, na której zobaczymy jedenaście młodych pracowni architektonicznych wytypowanych przez kuratora Piotra Śmierzewskiego.