Architektura MuratorRealizacjeGest podziękowania – o idei projektu Teatru Szekspirowskiego główny architekt Renato Rizzi

Gest podziękowania – o idei projektu Teatru Szekspirowskiego główny architekt Renato Rizzi

„Symbol” oraz „sakralność” łączą się tu w realnej konstrukcji. W ruchu otwarcia skrzydeł otwieranego dachu. Ich metalowe ramiona wznoszą się ku niebu – to nic innego jak gest podziękowania za tego polskiego ducha i te wzniosłe ideały, które stoją u podstaw wszelkich wartości i które również dziś powinny nas jednoczyć – pisze główny projektant budynku Renato Rizzi

Teatr Szekspirowski
Teatr Szekspirowski w Gdańsku
Fot.: Marcin Czechowicz

Otwierany dach ma bez wątpienia motywację typologiczną zakorzenioną w XVII-wiecznych teatrach elżbietańskich, które charakteryzowały się naturalnie oświetlonymi dziedzińcami. Współczesne budownictwo, ze swoimi nieskończonymi możliwościami konstrukcyjnymi, jest jednak zupełnie obojętne na ideę, całe zainteresowanie skupiając na wymiarze praktycznym.

Ale plastyczna moc symbolu kryje się także w metafizyce miejsc, która jest niczym innym jak zagęszczaniem wartości oraz ideałów – w kontekście Gdańska skupionych wokół cierpień i krzywd, jakich na przestrzeni dziejów doznało to nadbałtyckie miasto.

Zatem problem, który należało rozwiązać nie dotyczył tak naprawdę praktycznej realizacji otwieranego dachu, ale raczej sensu rytualności, który chciano tchnąć w sam ruch otwarcia. Rytm wertykalnych żeber, horyzontalny pierścień murarski, zamocowanie w ziemi, wszystko to było potrzebne, aby dać siłę padającej z góry wiązce światła, która dematerializowałaby wnętrze, zmieniając je w otwarty dziedziniec oraz, przede wszystkim, w wir wyobraźni.

Z powstałej w ten sposób jamy wydobywają się porywy północnych wiatrów. Krzyk Oskara Matzeratha (głównego bohatera Blaszanego bębenka gdańszczanina Güntera Grassa), którego głos rozbijał szyby w oknach, wyprzedza o 20 lat krzyki robotników ze stoczni im. Lenina w Gdańsku. Te same krzyki, które rozbrzmiewają niczym echo przy każdej sytuacji, w której dochodzi do nadużyć i przemocy ze strony władzy. Wczoraj i dziś. Owe krzyki są bowiem tak głośne i tak silne, że w 1989 roku doprowadzają do upadku żelaznej kurtyny i zmian geopolitycznych w Europie Środkowej. Jak zatem konstrukcja teatru w Gdańsku mogła zignorować te metafizyczne siły?

Oto gdzie łączą się symbol oraz sakralność. Nie w błahej definicji, ale w możliwym odwzorowaniu. W realnej konstrukcji. W ruchu otwarcia skrzydeł. Ich metalowe ramiona wznoszą się ku niebu – to nic innego jak gest podziękowania za tego polskiego ducha i te wzniosłe ideały, które stoją u podstaw wszelkich wartości i które również dziś powinny nas jednoczyć.

Autor: Renato Rizzi Renato Rizzi

Renato Rizzi

Bar i klub aktora w Teatrze Szekspirowskim Przestrzeń baru i klubu aktora zaprojektowane zostały przez tę samą pracownię. W obydwu widać wyraźne inspiracje zapleczem teatralnym oraz nawiązania do sztuk Szekspira oraz historii Gdańska – pisze Monika Arczyńska.
Schöck Isokorb typu K To element stosowany do łączenia zewnętrznych konstrukcji żelbetowych w budynku. Łącznik termoizolacyjny m.in. przenosi momenty zginające i siły poprzeczne, równocześnie stanowi dodatkowy element nośny oraz ogranicza wpływ drgań. Produkt firmy Schöck został wykorzystany w projekcie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego autorstwa Renato Rizziego. Zdjęcie: Dawid Linkowski
Teatr Szekspirowski w Gdańsku Budynek jest jak architektoniczny traktat. Poszczególne sale, schody, korytarze i dziedzińce opracowane są tu niczym elementy składowe przestrzennego rebusu, którego rozszyfrowanie zależy od wrażliwości odbiorcy.
O genezie scen elżbietańskich i historii powstania Teatru Szekspirowskiego w Gdańsku Scena elżbietańska powstała w Gdańsku na początku XVII wieku prawdopodobnie na podstawie wskazówek angielskich trup teatralnych. Był to jednocześnie pierwszy teatr publiczny na terenie ówczesnej Rzeczypospolitej
Otwierany dach – o najbardziej spektakularnym rozwiązaniu Teatru Szekspirowskiego architekt Robert Kuzianik Największe wyzwanie konstrukcyjne stanowiła masa obu połaci otwieranego dachu. W pozycji zamkniętej siły rozkładają się najbardziej równomiernie po obwodzie żelbetowej belki wieńczącej ściany widowni, w pozycji otwartej cały ciężar dachu skupiony jest wzdłuż jednej krawędzi
Miasteczko sztuki – o idei budowy Teatru Szekspirowskiego dyrektor instytucji Jerzy Limon Renato Rizzi zaproponował architektoniczną „szkatułę” na precjoza, nawiązująca do architektury sakralnej dawnego Gdańska, a jednocześnie do genezy teatru europejskiego. Szkatuła ma otwierane wieko (czytaj: dach) i otoczona jest murem. W ich obrębie znajdujemy uliczki, zaułki, tarasy, place i placyki. Wszystko to umożliwia czytanie całości jako modelu miasta, które w swoim centrum ma teatr – pisze dyrektor Teatru Szekspirowskiego, a zarazem inicjator budowy obiektu Jerzy Limon