Spis treści
TBS: Realna alternatywa mieszkaniowa
Lokale działające w systemie TBS to przystępne cenowo mieszkania dla osób, które nie mogą sobie pozwolić na zakup własnej nieruchomości, przy czym ich dochody są zbyt wysokie, aby ubiegać się o lokal komunalny. Towarzystwa Budownictwa Społecznego (TBS) przez lata obrosły mitami. Często można spotkać się z opiniami, że są to mieszkania znacznie gorszej jakości niż te oferowane na rynku, w złych lokalizacjach i kierowane do tych, których "nie stać na nic lepszego". Często bywają także mylone z mieszkaniami komunalnymi, które w świadomości przeciętnego mieszkańca naszego kraju wiążą się z najbardziej skromnymi warunkami mieszkaniowymi.
Czytaj także: Ceglane ogrody i mozaiki z kafli piecowych, które ozdobiły klatkę schodową. Katowickie TBS wyznaczyło nowe standardy
Tymczasem nowe inwestycje TBS-ów skutecznie rozprawiają się ze stereotypami. Powstają w atrakcyjnych lokalizacjach, są dobrze doświetlone, przestronne i otoczone zielenią. Projektują je renomowane biura architektoniczne, a niektóre z realizacji zdobywają prestiżowe nagrody. Takie TBSy przestają być synonimem złego kompromisu. Jedną z takich realizacji ma szanse stać się Osiedle przy ul. Żelaznej. Jak informuje miejski portal poznan.pl:
Inwestycja ma być sfinansowana z grantów Funduszu Dopłat i Rządowego Funduszu Rozwoju Mieszkalnictwa, a także dzięki kredytowi z Banku Gospodarstwa Krajowego i środkom własnym PTBS oraz partycypacji wpłacanych przez wnioskodawców, którzy będą chcieli zamieszkać przy ul. Żelaznej
516 przystępnych cenowo mieszkań
Projekt Poznańskiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, opracowany przez pracownię 22ARCHITEKCI, zakłada budowę zespołu 12 wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z dwoma garażami naziemnymi i pełną infrastrukturą techniczną. Inwestycja powstanie przy ul. Żelaznej, na obszarze dzielnicy Kobylepole. W sumie powstanie 516 mieszkań o zróżnicowanych układach, a w parterach centralnej części osiedla przewidziano także lokale usługowe.
Czytaj także: TBS w warszawskiej Falenicy to „innowacyjny budynek na skalę Europy”. Złożono ponad 700 wniosków o najem
Układ urbanistyczny będzie opierał się na czterech półotwartych kwartałach zabudowy. W ich wnętrzu zaprojektowano zielone dziedzińce o charakterze niewielkich parków, które spełnią rolę przestrzeni wspólnych. Architektura nawiąże do skali miejskich willi i kameralnej zabudowy kwartałowej. Budynki mają mieć od 5 do 6 kondygnacji, a zróżnicowanie brył i kolorystyki poszczególnych segmentów pozwoli optycznie zmniejszyć skalę całego założenia i nadać mu bardziej indywidualny charakter. Elewacje zostaną wykończone tynkiem z dodatkiem miki i płytką klinkierową. W projekcie uwzględniono również rozwiązania ekologiczne, takie jak instalacje fotowoltaiczne oraz systemy retencji wód opadowych.
Całość koncepcji podporządkowano naturze
Całość koncepcji podporządkowano naturze – drzewom, wodzie i lokalnym ekosystemom – wykorzystując m.in. błękitno-zieloną infrastrukturę, retencję wody, rodzime gatunki roślin i mikro-lasy. Za projekt architektury krajobrazu odpowiada arch. krajobrazu Joanna Rayss.
Na terenie inwestycji zinwentaryzowano 781 drzew i krzewów, z czego ponad 450 zostanie zachowanych, co stanowi więcej niż połowę istniejącej zieleni. Ze względu na układ urbanistyczny inwestycji konieczne było usunięcie 289 drzew i ok. 1600 m² krzewów. Równocześnie projekt maksymalizuje możliwości zachowania istniejącej zieleni. Dobór gatunkowy drzew, które zostaną dodatkowo nasadzone, obejmuje m.in. olsze, topole, wierzby, graby, klony, jarząby, dęby oraz gatunki sadownicze i ozdobne takie jak magnolia ‘Leonard Messel’ czy jabłoń ‘Street Parade’. Kompensacja krzewów przewiduje szeroki zestaw gatunków rodzimych i odpornych: derenie, róże, kaliny, trzmieliny, hortensje, lilaki i gatunki owocowe.
Dobór roślin nie wynika z kryteriów dekoracyjnych
Projektowana zieleń została oparta na mapie potencjalnej roślinności naturalnej Polski - naukowym opracowaniu kartograficznym (głównie autorstwa Jana Marka Matuszkiewicza), przedstawiającym teoretyczny, finalny skład zbiorowisk roślinnych, które ukształtowałyby się na danym terenie, gdyby całkowicie wyeliminowano wpływ człowieka.
Jest to w projekcie osiedla kluczowe założenie – dobór roślin nie wynika z kryteriów dekoracyjnych, ale z dostosowania do lokalnych warunków siedliskowych. W obrębie Poznania dominującym zbiorowiskiem są grądy subkontynentalne, dlatego to ich struktura gatunkowa stanowi podstawę dla roślinności poza strefami retencyjnymi. Drugim istotnym wzorcem są dąbrowy świetliste, których runo cechuje wysoka różnorodność gatunkowa przy ograniczonej warstwie krzewów. Projekt wykorzystuje ich logikę strukturalną tam, gdzie potrzebna jest zieleń odporna na przesuszenie i prześwietlona, co odpowiada warunkom siedliskowym we współczesnym mieście. Trzecią grupą są siedliska łęgowe – łęgi wierzbowe i topolowe oraz łęgi jesionowo-wiązowe.
Takie podejście gwarantuje zarówno trwałość ekosystemu, jak i redukcję zabiegów pielęgnacyjnych, ponieważ rośliny dobrano do warunków, które mogłyby występować naturalnie na tym terenie.
Logika kierowania wód do niecek retencyjnych
Cały projekt opiera się na założeniu, że zieleń pełni funkcję retencyjną. Analizy hydrologiczne pokazały, że największy spływ wód opadowych występuje w północnej części działek i tam ulokowano główny zbiornik retencyjny o pojemności 422 m³. Cały układ terenu został podporządkowany logice kierowania wód do niecek retencyjnych, rowów trawiastych i zagłębień.
Na terenie znajdują się dwa systemy kanalizacyjne: pierwszy odbiera wody z drogi głównej (wymagające podczyszczenia), drugi odprowadza wody z części niecek retencyjnych. Wody z chodników, dróg pieszo-jezdnych, parkingów i dachów kierowane są do zieleni o funkcji retencyjnej. Rozwiązania te umożliwiają zagospodarowanie całej obliczeniowej ilości wód opadowych w granicach działki, co ogranicza podłączenie do kanalizacji miejskiej. Wśród zieleni o funkcji retencyjnej zastosowano roślinność typową dla siedlisk łęgowych i wilgotnych, która toleruje okresowe zalewanie, a jednocześnie dobrze znosi przesuszenie w okresach bezdeszczowych. Wprowadzenie dużych drzew o intensywnej transpiracji (proces czynnego parowania wody z nadziemnych części roślin) wspiera gospodarkę wodną i stabilność całego systemu.
