Ruchoma fasada w sercu Krakowa. Tak Krzysztof Ingarden oszukał światło, projektując Pawilon Wyspiańskiego

2026-06-01 12:54

Tego budynku nie da się po prostu minąć, idąc ulicą Grodzką w Krakowie. Fasada sprawia wrażenie ceramicznych, pionowych żaluzji, reagujących na światło. Przez dekady była w tym miejscu pusta przestrzeń. Po wyburzeniu w 1939 roku wąskiej kamienicy „Pod Lipkami”, narożnik placu Wszystkich Świętych stał się przedmiotem licznych debat. W 1998 roku, Andrzej Wajda zainicjował tu budowę obiektu, który miał stać się domem dla niezrealizowanych wizji najwybitniejszego krakowskiego artysty przełomu wieków. Tak narodził się Pawilon Wyspiańskiego. Zaprojektował go Krzysztof Ingarden.

SANATO w Zakopanem

Wizja Wajdy i witraże, których bał się Wawel

Głównym impulsem dla powstania pawilonu była chęć ożywienia trzech monumentalnych projektów witrażowych Stanisława Wyspiańskiego z około 1900 roku - św. Stanisława, księcia Henryka Pobożnego oraz króla Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie miały one ozdobić katedrę wawelską, jednak ich ekspresyjna, eschatologiczna forma przerażała ówczesne władze kościelne. Król Kazimierz Wielki przedstawiony jako goła czaszka w koronie był wizją zbyt odważną jak na tamte czasy.

Dzięki determinacji Wajdy i staraniom Fundacji Wyspiański 2000, projekty te doczekały się realizacji w latach 2005–2007 w krakowskim zakładzie S.G. Żeleński pod okiem Piotra Ostrowskiego. Dziś stanowią oś kompozycyjną fasady, widoczną dla tysięcy turystów podążających w stronę Wzgórza Wawelskiego.

Inżynieria światła, czyli jak działa ceramiczna kurtyna?

Zaprojektowanie budynku w tak eksponowanym miejscu, otoczonym gotyckimi świątyniami Dominikanów i Franciszkanów, nie było zadaniem oczywistym. Otoczenie tworzyło jego kontekst. Architekt Krzysztof Ingarden wraz z zespołem z pracowni Ingarden & Ewý Architekci postawił na nowoczesny dialog z tradycją.

Zdefiniowanie właściwej temu historycznemu miejscu kompozycji funkcjonalnej i formalnej budynku i ustalenie odpowiedniego poziomu odniesienia do historycznego otoczenia było głównym zadaniem projektowym - czytamy na stronie pracowni Ingarden & Ewý Architekci

Najbardziej innowacyjnym elementem budynku jest właśnie jego fasada. Składa się ze specjalnie zaprojektowanych ceramicznych płytek o trapezoidalnym przekroju, zamontowanych na pionowych metalowych prętach. To rozwiązanie działa jak gigantyczna żaluzja. Pozwala ono na precyzyjne sterowanie dopływem światła - wnętrze w części ekspozycyjnej witraży jest zaciemnione, by wydobyć ich blask, podczas gdy część informacyjna pozostaje jasna i transparentna, oferując widok na plac Wszystkich Świętych i Pałac Wielkopolskich. Ruchome cegły tworzą nową formę ceramicznej kurtyny, która jest współczesna, a jednocześnie kolorystyką nawiązuje do sąsiedniej gotyckiej architektury.

Twórca pawilonu, prof. Krzysztof Ingarden, to postać nietuzinkowa w polskiej architekturze. Absolwent Politechniki Krakowskiej, zdobywał doświadczenie współpracując m.in. z japońskim mistrzem Aratą Isozakim. Architekt ten stoi m.in. za takimi ikonami miasta jak ICE Kraków czy Małopolski Ogród Sztuki.

Budynek otwarto podczas obchodów 750-lecia lokacji Krakowa

Proces powstawania pawilonu był rozciągnięty w czasie. Projektowano go w latach 1998–2001, a samą budowę poprzedziły w 2005 roku wnikliwe badania archeologiczne. Oficjalne otwarcie nastąpiło 2 czerwca 2007 roku, uświetniając obchody 750-lecia lokacji Krakowa.

Inwestycja zdobyła uznanie branży, otrzymując m.in. Nagrodę SARP dla najlepszego budynku wybudowanego w Krakowie w ostatnim dwudziestoleciu (przyznaną w 2009 roku).

Pawilon od początku pełnił funkcję wystawienniczo-informacyjną. Budynek jest w pełni dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, za co otrzymał wyróżnienie w konkursie „Kraków bez barier”. Wyjątkowym detalem jest dotykowa kopia słynnego witraża „Bóg Ojciec - Stań się”, przygotowana specjalnie z myślą o osobach niewidomych.

Mimo że przy otwarciu pawilon budził kontrowersje - zarówno ze względu na swoją formę, jak i odważną treść witraży - dziś na stałe wpisał się w tkankę miasta jako jeden z najbardziej udanych przykładów nowoczesnej architektury kontekstualnej w historycznym sercu Krakowa.

Budynek Pawilonu Wyspiańskiego był zarządzany przez Krakowskie Biuro Festiwalowe od 31 maja 2007 roku do 31 sierpnia 2022 roku. KBF prowadziło w nim - obok działalności konferencyjnej i wystawienniczej - punkt Sieci Informacji Miejskiej InfoKraków. W budynku znajdowała się także siedziba Zespołu Krakowa Miasta Literatury UNESCO – programu, którego KBF jest operatorem. Na przełomie 2021 i 2022 roku KBF przeprowadziło remont fasady zewnętrznej oraz holu głównego, a także remont oświetlenia oparty na oprawach LED.

1 kwietnia 2025 r. budynek Pawilonu Wyspiańskiego przejął w administrowanie Wydział Obsługi Urzędu Miasta Krakowa.

Metryczka:

  • INWESTOR: Fundacja Wyspiański 2000 / Gmina Miejska Kraków
  • IDEA: Andrzej Wajda
  • AUTOR: arch. Krzysztof Ingarden
  • WSPÓŁPRACA AUTORSKA: arch. Jacek Ewý
  • PROJEKT: 1998–2001
  • REALIZACJA: 2006–2007
  • POWIERZCHNIA UŻYTKOWA: 620 m2
  • KONSTRUKCJA: GSBK Biuro Konstrukcyjne s.c.

Podcast Architektoniczny
Asman i Pieniężny. Niewidzialni architekci i bieda-architektura
Architektura Murator Google News