Spis treści
Kontekst: brama do zamku i trzy kamienice
Hotel Fahrenheit, zlokalizowany w gdańskim Śródmieściu u zbiegu ulic Grodzkiej i Sukienniczej, wyróżnia się na tle otaczającej zabudowy swoją nieregularną formą architektoniczną. Obiekt powstał w latach 2006–2012 według projektu Pracowni Architektonicznej Szotyńscy, prowadzonej przez Małgorzatę i Szczepana Szotyńskich – autorów znanego w całej Polsce Krzywego Domku w Sopocie.
i
Nazwa hotelu nawiązuje do Daniela Gabriela Fahrenheita, urodzonego w Gdańsku fizyka i inżyniera.
Czytaj także: Blaszanka w Gdańsku nie zaczyna się od architektury. Początkiem jest próba zrozumienia, jak powinna działać nowa część miasta
Charakterystyczna, falująca elewacja oraz nieregularna geometria bryły stanowią bezpośrednie odniesienie do historycznego kontekstu miejsca. Budynek powstał na terenie, gdzie w XV wieku znajdowała się brama prowadząca do zamku krzyżackiego, wzniesiona w stylu późnogotyckim z czerwonej cegły – materiału typowego dla architektury gdańskiego gotyku. Z tego względu architekci zdecydowali się na zastosowanie czerwonej cegły klinkierowej jako podstawowego materiału elewacyjnego.
Kompozycja bryły została podzielona na trzy wyraźne segmenty, co stanowi nawiązanie do trzech kamienic, które w późniejszym okresie zastąpiły dawną bramę. Realizacja inwestycji miała również znaczenie archeologiczne. W trakcie prac odkryto relikty osadnictwa, które miały przyczynić się do przesunięcia datowania początków Gdańska z X na IX wiek.
Nieregularność bryły porusza trzeci wymiar
Architekci z Pracowni Architektonicznej Szotyńscy zakładali, że projektowany obiekt będzie budził różnorodne skojarzenia i interpretacje odbiorców. Istotnym elementem koncepcji było nadanie bryle przestrzenności poprzez odejście od klasycznego, płaskiego opracowania elewacji i wprowadzenie zróżnicowanej geometrii formy.
Czytaj także: Architekt Sebastian Pitoń, zwany Gaudim z Zakopanego i jego żart o Muzeum Sztuki Nowoczesnej
Jak podkreślał Szczepan Szotyński w rozmowie dla portalu Horacent:
Dla całokształtu realizacji było bardzo istotne, by w tej stosunkowo prostej bryle poruszyć trzeci wymiar, czyli pokazać przestrzeń nie tylko w układzie ścian, ale też w geometrii (...). Górna strefa bryły, przypominająca koronę, to elementy łukowe z niejako wywiniętymi końcami, które nawiązują do przekroju ścian. One też są pośrednio inspirowane historyczną zabudową. Prawie wszystkie gdańskie kamienice miały szczyty bądź wyoblenia. Zaproponowane przez nas rozwiązanie to również wyoblenie, tylko nowoczesne, posunięte kilka kroków dalej.
Niestandardowe rozwiązania konstrukcyjne
Forma obiektu wymagała zastosowania niestandardowych rozwiązań konstrukcyjnych i wykonawczych. Zewnętrzne przegrody zaprojektowano w technologii ściany trójwarstwowej, obejmującej warstwę nośną, izolację termiczną, szczelinę wentylacyjną oraz elewacyjną warstwę licową z cegły klinkierowej. Ze względu na brak bezpośredniego posadowienia warstwy elewacyjnej na fundamentach, konieczne było zastosowanie systemu stalowych wsporników w postaci kątowników o indywidualnie dobranych parametrach nośności. Elementy te przejmują ciężar własny muru klinkierowego i przekazują obciążenia na konstrukcję budynku.
Dodatkowym wyzwaniem była geometria fasady rozszerzającej się ku górze, generująca niekorzystne siły odchylające działające na warstwę licową. W celu stabilizacji elewacji zastosowano system kotwienia Halfen. Rozwiązanie opiera się na mechanicznych kotwach osadzonych w warstwie konstrukcyjnej, których elementy mocujące zakotwiono w spoinach muru klinkierowego. System umożliwił bezpieczne przeniesienie obciążeń oraz utrzymanie elewacji w wymaganej pozycji przestrzennej.
W obrębie lica zastosowano dwa typy wiązań murarskich: wiązanie polskie oraz układ wozówka–wozówka. Dodatkowo poszczególne warstwy cegieł zostały stopniowo wysunięte względem siebie. Uzyskano w ten sposób zróżnicowaną fakturę elewacji oraz efekt światłocieniowy wynikający z powstawania trójkątnych stref zacienienia pod wysuniętymi elementami klinkieru.
